Coronavirus is niet negatief

4 augustus 2022

Bewust geregisseerde verspreiding?

Coronavirus.  Bewust geregisseerde virusbacterie verspreiding? Heb jij hier weleens over nagedacht?


Bewust verspreiden van een gekweekt virusbacterie door een overheid of grootmacht om te monitoren wat er in de wereld met mensen en overheden gebeurd als er virusbacteriën worden ingezet tijdens oorlog of geschil, om het te kunnen beïnvloeden of te beëindigen. Tot nu toe heb ik er nog niet iemand openlijk iets over horen zeggen of verklaren. Waarom niet, is er angst, wordt het angstvallig achter een dikke gesloten deur gehouden omdat anders anarchie en totale chaos uitbreekt?


Waarom zou er een virusbacterie worden verspreid?


Om de reactie van mensen, bevolkingsgroepen, regeringen, landen, continenten, de wereld, economische en gezondheidsinvloeden te kunnen meten. Zelfs geheel naar eigen hand te kunnen zetten. Weerkundigen en wetenschapers in dienst van de virusverspreider houden vanaf het begin scherp in de gaten welke invloeden het weer, windrichting, luchtstromen onderlaag en bovenlaag, luchtdruk, temperatuur en luchtvochtigheid  het virusbacterie verspreidingsgebied beïnvloeden. Hoe lang en hoe groot is het bereik, neemt het in kracht af of juist toe naar mate tijd verstrijkt. Dit alles om te kunnen regisseren welk(e) gebied(en) te kunnen beïnvloeden en voor hoe lang. Hoe is de reactie van mensen op onbekende levensbedreigende situaties en elkaar ten tijden van deze onzekerheden. Wanneer is er paniek, totale chaos. Leeft de mens vanuit het aangeleerd collectief bewustzijn, kopieert men gedrag en de woorden van een ander omdat het aansluit en lekker veilig is, of zijn er ook anders denkende die opstaan en hun eigen visie durven delen. Hoe is de reactie van de massa hierop.


Zijn onze zogenaamde leiders in staat om met onverwachte situaties om te gaan, in oplossingen te denken, drastische niet populaire maatregelen te nemen. Of spreken deze algemene te verwachte nietszeggende holle woorden zoals "Geen paniek, onze experts zijn er mee bezig” maar hoe, wie of wat dit betreft hier is geen informatie over beschikbaar. Paniek maatregelen worden genomen, grenzen worden gesloten, bijeenkomsten zijn verboden. Of dat het virusbacterie af doet schrikken of tegenhouden? Het wordt immers verspreid door de lucht met welke wij onoverkomelijk altijd in verbinding zullen blijven staan.


Het is mijn Visiewijszen op het geheel. Veroordeel het niet, gebruik het om te overdenken. Het staat ons immers vrij om anders te denken, anders te zijn en zo het bewustzijn te vergroten en te veranderen.


Coronacrisis is niet alleen maar negatief.


Als Visiewijszer zie ik uitdagingen, mogelijkheden, positiviteit, en duidelijkheid in de basis van deze zogenaamde crisis. Elke fase, elk proces, positief en/of negatief in ons bestaan, heeft invloed op ons bewuste zijn. Dit geldt zowel voor ons slapend onderbewuste zijn, als voor ons wakende bewuste zijn. Het slapend onderbewuste zijn wordt nu wakker geschud en gevraagd om actief te worden en in actie te komen, haar potenties te gaan gebruiken.


De benaming onderbewuste zijn verklaard zelf al waar zij zich bevindt “in de onderliggende laag van ons bewuste zijn”. Dit onderbewuste zijn waakt over en bewaakt wie jij daadwerkelijk in jouw eigen basis bent (je ware zelf zijn). Je ware zelf zijn dat is jouw ‘’Emotie en jouw Gevoel’’. Een losmakende eenheid vormend met jouw emotioneel lichaam. ‘’Emotie en Gevoel’’ is jouw schatkamer van eigenwaarden, en een persoonlijk bezit. Deze schatkamer van ‘’Emotie en Gevoel’’ is ook het enige dat jij daadwerkelijk kunt bezitten en van jou is. Niemand kan dit bezit van jou afnemen. Hoe goed iemand ook zijn best zou kunnen doen om het wel van jou af te nemen, en tot zijn eigenbezit te kunnen maken. Het laat ons leren helder te zien, duidelijk te horen, en ervaringen op te doen. Om inzichten vanuit ‘’Emotie en Gevoel’’ te verwerven. Met als enig doel duidelijk te kunnen maken wie ben IK nu daadwerkelijk, en gebruik te laten maken van jouw eigen potenties.


Nu deze crisis: Hoe ervaar jij deze? Ervaar je het als totaal redeloosheid, verlorenheid, sta jij met je handen in het haar “Wat nu”? Ga je hierdoor op in een centrifuge van paniek, wordt je van links naar recht geslingerd? Uitgewrongen en gekreukt kom je hieruit? Of zie je uitdagingen, nieuwe kansen, mogelijkheden, groei, inzicht, en overzicht.  Ikzelf zie het als een uitdagende periode waarin ik zit zeker niet stil zit. Ik ontplooi en maak nu nog veel meer gebruik van mijn eigen potentieel bereik. Ik zie kansen, geniet volop en vindt het zeker een van de mooiste perioden uit mijn toch al niet onbewogen leven.


Van slapend onderbewustzijn naar collectiefbewust zijn.


Zal het nu eindelijk zover zijn dat het bewustzijn van ons als mens “Nu het eindelijk bij zeer velen wakker is geschud” gaat doen waar het voor bestemd is? Samen die liefdevolle eenheid van saamhorigheid vormen waar zoveel over is geschreven en gesproken? Gaan wij deze verworven inzichten nu ten volle benutten en gebruiken? Of is het slechts een papieren tijger van vergankelijkheid?


Deels zal wakker blijven en de ingezeten beweging van her-vernieuwende inzichten gaan benutten. Deze zullen opstaan, zich uitspreken en onze nieuwe Visie-Wijszer(s) gaan worden. Deels zal zichzelf weer in slaap laten sussen en haar eigen potentieel “Helaas” weer niet gaan gebruiken om persoonlijk inzicht en de rijkdom van ‘’Emotie en Gevoel’’ te vergaren.


In deze tijd van onzekerheid voel je dat de mens verlangt naar leiderschap welke door inzicht is verworven. Het onderbewust zijn en haar potentieel bereik opent zich nu in deze bewogen tijd als vanzelf. Daadwerkelijk voel je dat er verbindingen tot stand komen vanuit ons energetische bewuste zijn. Veel woede en frustratie ebt langzaam weg, en maakt vanuit het wakend onderbewuste zijn plaats voor saamhorigheid en liefdevolle verbindingen. Handen worden ineen geslagen, nieuwe initiatieven ontplooid, vooral bij hen die al langer het gevoel hadden “Zo kan het niet langer blijven”. Alleen het antwoord op de vraag “Hoe dan” bleef uit TOT NU TOE. Het is mooi om te zien en horen dat er waardering is. Er klinkt applaus voor onze hulpverleners, maar voor hoelang? Zijn we nu al vergeten dat onze nu zo bejubelde hulpverleners bij het minste of geringste worden/werden belaagd, politiebegeleiding nodig hebben om hulp te kunnen bieden daar waar dit word gevraagd? Alles maar wordt toegelaten omdat het niet te handhaven is, en met een donkere mantel van liefde wordt toegedekt?

 

“YOU NEVER WALK ALONE” de titel van een song dat nu wereldwijd wordt gedraaid om de gemeenschapszin te benadrukken, maar voor hoe lang nog.  Gaat dit het grote verschil maken? Straks staan mensen elkaar weer naar het leven omdat iemand anders denkt, een ander geloof heeft, een andere huidskleur of seksuele voorkeur heeft. Zullen regeringen openheid van zaken geven? Zal het grote graaien, rijkdom vergaren over andermans rug, het zand in ogen strooien, omdat de waarheid niet verteld mag gaan worden, nu plotsklaps tot een halt zijn geroepen door de crisis? NEE NATUURLIJK NIET. Maar het zaadje is wel gepland. Je moet er nu zelf zorg voor gaan dragen dat jij jouw zaadje gaat verzorgen, en de gelegenheid gaat geven om te gaan groeien, om met volle teugen van het zonlicht te gaan genieten.


Verandering begint bij jouw eigen bewuste zijn te vergroten. Durf die stap te zetten. Begrijpt jouw omgeving het niet? Geef uitleg om het ‘’Hoe Wat en Waarom’’.


Ik hoop met heel mijn hart dat jij jouw zaadje met aandacht en liefde gaat verzorgen. Succes.


Geschreven 20 maart 2020 door John


door John 4 januari 2026
Dualiteit vraagt niet om strijd, maar gaat wél door strijd heen.
door John 20 december 2025
Hoe veilig blijft het om kerstmis -herinnering aan verlichting en verbroedering- te belijden, vorm te geven? De toe-eigening van meester Jezus -geboren Yeshua Wat vaak wordt vergeten -of misschien beter gezegd: actief is uitgewist - is dat Jezus niet het begin was van een nieuwe religie. Hij was een Jood onder Joden , gevormd door de Thora, de profeten en de eeuwenoude praktijk van herinneren door leven: zachor . Zijn woorden, gelijkenissen en -vermeende- morele radicaliteit waren geen breuk met het Jodendom, maar een verdieping ervan. Toch is Jezus in de loop der tijd in beslag genomen . Niet door zijn directe volgelingen, maar vanaf de vierde eeuw door een systeem dat orde, continuïteit en gezag nodig had. Het christendom, zoals het zich later ontwikkelde, heeft Jezus losgemaakt van zijn oorsprong en opnieuw vormgegeven. Niet meer als herinnering aan het leven, maar als eigendom. Zijn Jood-zijn werd daarbij geen nuance, maar een misschien wel hinderlijke waarheid. Dit is waar macht zichtbaar wordt. Niet door geweld alleen, maar ook door herinterpretatie. - Visiewijszer Wanneer waarheid te ontwrichtend wordt, wordt zij herschreven. Niet grof, maar subtiel. Stap voor stap. Het verhaal blijft bestaan, maar de bedding verdwijnt. Zo kon Jezus worden verheven tot universeel symbool, terwijl juist zijn concrete, Joodse worteling werd weggesneden. Dat maakte hem veiliger. En bruikbaarder. Wat hiermee verloren ging, is niet alleen historische correctheid, maar een moreel geheugen . Want het Joodse denken herinnert voortdurend: vrijheid is kwetsbaar, macht corrumpeert, en herinnering is een plicht. Precies dát maakt het gevaarlijk voor systemen die leven van volgzaamheid. Het is geen toeval dat op het moment dat Jezus werd ontdaan van zijn Jood-zijn, ook ruimte ontstond voor haat. Wanneer de bron wordt losgekoppeld van het verhaal, kan diezelfde bron later tot probleem worden verklaard. Zo ontstaat een paradoxale en pijnlijke werkelijkheid: een religie die haar bestaansrecht ontleent aan een Joodse leraar, maar diens volk marginaliseert, vervolgt en demoniseert, tot op vandaag. Misschien is dit wel de meest kwetsbare waarheid van allemaal: elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht zich bedreigd voelt. Zelfs een waarheid die over liefde, gelijkwaardigheid en menselijkheid spreekt. Daarom is de vraag naar Kerst geen onschuldige: Wat vieren we, wanneer de oorsprong is uitgegumd? Wat herdenken we, wanneer herinnering is ingeruild voor ritueel? En hoe veilig is een samenleving die liever een ongevaarlijke mythe koestert dan een confronterende waarheid draagt? Het collectief geheugen weet dit. Het fluistert in patronen, in herhaling, in de pijn die telkens terugkeert wanneer herinnering wordt genegeerd. Antisemitisme is geen losstaand verschijnsel, maar een alarmsignaal van vergeten. Van het loslaten van herinneren door leven, het morele waarschuwingssysteem dat zegt: let op, hier gaat iets mis . Misschien vraagt deze tijd daarom niet om een correctie van het verhaal, maar om herstel van herinnering door leven. Niet om Jezus terug te nemen van het christendom, maar om hem terug te plaatsen in zijn oorsprong. Als Jood. Als herinnering van leven. Als weerspiegeling voor elke vorm van macht die waarheid wil bezitten. De bekende afbeeldingen van meester Jezus: blank, lang golvend haar, zachte gelaatstrekken, is historisch zelfs hoogst onwaarschijnlijk. Afkomst, klimaat, leefomstandigheden en genetische realiteit wijzen op een totaal ander uiterlijk. Deze beeldvorming is niet zomaar een detail. Zij toont hoe macht werkt: door het eigene herkenbaar te maken voor de dominante cultuur. Wat op ons lijkt, vertrouwen we sneller. Wat afwijkt, maakt ongemakkelijk. Zo wordt ver- beelding een instrument van volgzaamheid. Jezus is door het christendom in beslag genomen. Niet als mens, niet als Jood, maar als machtsstructuur. Zijn bedding werd losgelaten, zijn traditie geneutraliseerd. Het Joodse principe van zachor - herinneren door leven , verdween aldoende uit beeld. Terwijl juist het principe van herinneren macht ondermijnend werkzaam is. Want wie herinnert, vergelijkt. Wie vergelijkt, stelt vragen. En wie vragen stelt, is lastig te manipuleren. Elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht in het gedrang komt. - Visiewijszer Zijn twaalf discipelen waren geen heiligen, maar mensen zoals jij en ik. Elk belichaamde een menselijke deugd én zwakte: moed, twijfel, trouw, verraad, inzicht, angst, gelijkheid, broederschap. Zij stonden voor: moed zonder geweld, waarheid zonder dwang, trouw zonder zekerheid, liefde zonder garantie. De discipelen herinnerden niet door te overheersen, maar door te doorleven wat kwetsbaar is, het leven zelf. Dat alleen al maakte hen gevaarlijk voor systemen die draaien op angst, controle, en volgzaamheid. Samen vormen zij dan ook geen hiërarchie, maar een spiegel van de menselijke ervaring. Geen macht, maar waarden. Hier spreekt het collectief geheugen tot ons: verhalen die niet bedoeld zijn om te gehoorzamen, maar om te herinneren wie wij zijn. De rituelen zijn commercieel geworden. De betekenis is vervaagd. Wat overblijft, is een veilig, volgzaam verhaal, ontdaan van zijn diepte en scherpte. In onze tijd waarin antisemitisme opnieuw zichtbaar wordt, krijgt dit alles urgentie. Wat zegt het over ons collectieve bewustzijn wanneer we het Jood zijn van meester Jezus negeren, terwijl Joden opnieuw doelwit zijn van haat en geweld? Geschiedenis verdwijnt niet wanneer zij wordt vergeten. Zij herhaalt zich, tot aan het moment dat wij het vermogen ontwikkelen voor verandering. Slotgedachte Misschien is meester Jezus geen figuur om te aanbidden, maar om te herinneren hoe macht zich ontwikkeld. Niet als bezit van een religie, maar als herinneraar aan het leven. Als iemand die ons confronteert met de vraag: Wat gebeurt er wanneer we waarheid inruilen voor macht? Wat gebeurt er wanneer herinnering plaatsmaakt voor volgzaamheid? Maar vooral het feit dat wat wij vergeten het leven te herinneren, terugkeert. En misschien is dat wel het verhaal van wederopstanding. Heeft een andere betekenis. Niet als wonder dat zich ooit voltrok, niet als bewijs van goddelijke macht, maar als een wetmatigheid van waarheid . Wat wordt onderdrukt, verdwijnt niet. Wat wordt toe-eigenend herschreven, verliest zijn kracht niet. Wat uit het bewustzijn wordt verdrongen, keert terug: soms zacht, soms gewelddadig, maar altijd onvermijdelijk. Wederopstanding is dan geen overwinning op de dood, maar op vergetelheid uit het collectief geheugen. Het is het moment waarop herinnering, ondanks alles, weer opstaat. Wanneer een waarheid die te ontwrichtend werd geacht, opnieuw zichtbaar wordt. Wanneer een verhaal dat veilig is gemaakt, zijn scherpe rand terugvindt. Ons collectief geheugen weet dit. Die kennis zit dieper dan woorden. Ze ligt opgeslagen in verhalen, symbolen, rituelen. Niet om herhaald te worden als traditie, maar om opnieuw te worden herkend . Kerst is zo’n herinneringspunt. Een uitnodiging om stil te staan bij wat menselijkheid vraagt wanneer macht lonkt en veiligheid boven waarheid wordt verkozen. Maar waar herinnering ongemakkelijk wordt, ontstaat vervanging. Ritueel neemt de plaats in van bewustzijn. Consumptie vervangt bezinning. De geboorte van een kind wordt een decorstuk, losgetrokken van zijn wezenlijke afkomst, ontdaan van zijn context, en veilig gemaakt voor algemeen gebruik. Zo blijft het feest bestaan, maar verdwijnt de inhoud. De discipelen stonden juist voor het tegenovergestelde: Petrus belichaamde moed die struikelt. Johannes belichaamde liefde die blijft. Thomas belichaamde twijfel die eerlijk is. Maria Magdalena belichaamde trouw voorbij afwijzing. Samen vormend een levend geheugen : een voortdurende herinnering aan wat er gebeurt wanneer mensen weigeren hun menselijkheid op te offeren aan angst. En precies daar raakt het aan onze tijd. Ook nu roept waarheid weerstand op. Ook nu wordt veiligheid verkocht als hoogste goed, terwijl ze vaak wordt gekocht met volgzaamheid. Wanneer wij blijven weigeren ons collectief geheugen te gebruiken, wordt het gevaarlijk. Niet omdat het ons bang maakt, maar omdat het ons confronteert met gevolgen in het heden, geworteld in het verleden, richting de toekomst. De vraag is daarom niet of we Kerst nog kunnen vieren. De vraag is of we het leven durven herinneren . Durven we te erkennen dat Jezus een Jood was, geworteld in een andere traditie? Durven we te zien dat haat tegen Joden oplaait wanneer een zonde bok gezocht wordt? Durven we toe te laten dat deugden als moed, waarheid en liefde geen garantie voor veiligheid bieden, maar wel betekenis heeft? Maar bovenal: Jezus een mens was zoals jij en ik? Misschien is Kerst geen geruststelling. Misschien is het een waarschuwing. Een zacht, maar volhardend signaal uit ons collectief geheugen dat fluistert: wanneer herinnering verdwijnt, keert geweld terug. En misschien vraagt deze tijd niet om luidere, uitbundigere vieringen, maar om een diepere herinnering van het leven. Niet om volgzaamheid, maar om moed. Niet om zekerheid, maar om menselijkheid. Vanuit liefde gekregen, vanuit liefde geschreven John.
Meer posts