Vragen stellen ons instaat om de wereld waarin wij leven groter en interessanter te maken

25 oktober 2022

De achterliggende periode heb ik tijd voor mijzelf gereserveerd en deze tijd benut om mijzelf eens een paar oprechte vragen te stellen. Eén daarvan was “Waarom heb ik en zijn er zoveel vragen, en hoe kom ik aan de bijbehorende antwoorden? Een volgende vraag was “Waarom schrijf ik een blog?”. Ik ben hier eens goed voor gaan zitten en mijzelf uitgedaagd om hier eens mee aan het werk te gaan. Ik heb ruim de tijd genomen om na te denken om bijbehorende antwoorden te vinden, deze te exploreren en met jullie te delen.


Van jongs af aan pas ik al niet in het systeem. Waarom niet? Omdat ik al vrij jong bewust en onbewust vragen stelde en mijzelf oprecht zaken afvroeg waar mijn omgeving (lees het systeem) geen antwoord op had of raad mee wist. Ons wordt al van jongs af aan geleerd volgzaam te zijn aan het/of een systeem, niet meer zelf na te denken, geen vragen te stellen, en zeker geen antwoorden te vinden die zich “Out of the box” bevinden. Het antwoord wat ik kreeg op de eerste vraag zal ik hieronder met jullie delen.


Vragen stellen ons instaat om de wereld waarin wij leven groter en interessanter te maken, hebben geen begrenzing, en zijn hierdoor niet gebonden aan tijd of locatie. De antwoorden die je verwerft stellen ons instaat om een volgende vraag te stellen, en hierdoor een visie te ontwikkelen, wijszer te worden, te groeien als mens, moeilijkheden te overwinnen, en mogelijkheden te zien en te creëren. En dan gaan bij mij de raderen draaien, komt alles in een stroomversnelling en komen de vragen en antwoorden als vanzelf (zo lijkt het althans). Dan moet ik iets gestructureerd gaan be- en omschrijven in voor de geïnteresseerde lezer begrijpelijke taal. En dat is nog niet makkelijk dat kan ik je verzekeren. Maar dat weerhoud mij er niet van om deze uitdaging aan te gaan.


Vraag en antwoord zijn een leerproces. Veel mensen hebben vragen zonder de ware betekenis van de vraag te her-kennen, terwijl het zo belangrijk is om juist met de verworven antwoorden te spelen. Het is een dynamisch stimulerend systeem. Het vormt een geheel en zet aan tot actie. Zo lang als de mensheid het vermogen heeft gehad om vragen te stellen zijn deze dienstbaar geweest aan de ontwikkeling van de mensheid in het algemeen. Vragen zijn een onuitputtelijke en veelzijdige bron voor inspiratie, inzicht, verandering en mogelijkheden. Fysiek, mentaal en spiritueel.


Een vraag stel je niet zomaar vanuit het niets, deze heeft je iets te vertellen. Een vraag stellen staat voor onderzoek, ontvankelijkheid, verrijking, verandering, vernieuwing, en reflectie. Is representatief aan een verleden in beweging. Een antwoord krijg je niet zomaar vanuit het niets, een antwoord staat voor reflectie, verantwoordelijkheid, verantwoording nemen voor wie jij bent, wat je doet en hoe je hier toegekomen bent. Ben je te veel gefocust op de uitkomst kan en zal het in eerste instantie zelfs weerstand en onbegrip op kunnen roepen omdat het revolutionair anders is dan het geaccepteerde. Een antwoord vraagt oprechte om aandacht van die gene die de vraag heeft gesteld. Is representatief aan een toekomst in beweging.


Het stellen van vragen is leerzaam en kan je helpen om oude patronen te herkennen, deze te doorbreken, vernieuwing en verandering ingang te zetten. Het zorgt ervoor dat dromen een werkelijkheid worden, en dat het leven interessanter en intenser wordt. Vraag en antwoord zorgen voor feedback, het ‘’Hoe - Wat – Waarom’’.


Vraag jezelf maar eens het volgende af; Wil ik steeds de zelfde vragen blijven stellen en dezelfde bijbehorende antwoorden blijven krijgen? Of neem ik de uitnodiging van de antwoorden aan en ga ik op onderzoek uit en doorbreek hierdoor de weerstand en het onbegrip vanuit verleden. Ben ik hierdoor of juist daardoor in staat de volgende keer andere vragen met verrassend andere antwoorden dan voordien het geval is geweest te stelen. Een duidelijke vraag lijkt mij zo, met een duidelijk antwoord. Het is de realiteit die je bevrijd, het is de leugen die je geketend en gevangen blijft houden.


Het leven is zelfkennis. Nadenken over vraag en antwoord, oorzaak en gevolg. Wijsheid, kennis en wetenschap hebben hun oorsprong bij een vraag en antwoord. De vragen die er zijn en gaande weg het leven ontstaan vragen om aandacht en onderzoek, dat is zeker. Zonder vragen zal er geen verandering van inzicht of vooruitgang mogelijk zijn. Slechts een totale leegte zal er overblijven. Het spel van vraag en antwoord is een dynamisch systeem, zet aan tot actie en vormen een onlosmakelijk geheel, stimuleert om gedane zaken te begrijpen en te verwerken. Heeft of geeft een vraag niet het antwoord welke jezelf al op voorhand had bedacht? Geef dan niet het antwoord de schuld maar onderzoek of er oude patronen meespelen. Of je wel een juiste vraag hebt gesteld en openstaat voor de eerlijkheid van het antwoord of de brenger van het antwoord. Het stellen van een vraag alleen al is een kunst op zich. Het omgaan met het antwoord vergt oefening en geduld met grove en fijne lijnen.


Wees bereid om actief deel te nemen, je eigen vragen te creëren, verantwoordelijkheid te nemen voor de antwoorden. Leer er naar te kijken met andere ogen, en jezelf steeds weer te verbazen over de vele schoonheden die een vraag in zich meedraagt.


Als je geen vragen hebt dien je alleen je omgeving en niet jezelf. Hoe zou het leven er uitzien zonder vragen? Hoe ga jij het leven en de toekomst dan vorm geven? Welke visie kun je dan ontwikkelen? Hoe kun je dan wijszer worden? Durf eerlijke en oprechte vragen te stellen aan je partner, ouders, broer, zus, collega of wie dan ook. Maar stel vooral vragen aan jezelf, eerlijk en oprecht. Je zult verbaasd zijn over de antwoorden en inzichten die je zult ontvangt.


En nu vraag twee. Weet je nog aan het begin van deze blog heb ik mijzelf de vraag gesteld “Waarom schrijf ik een blog”? Het antwoord op deze vraag is heel makkelijk. Ik schrijf mijn blogs om mijn vraag, antwoord en kennis te delen en over te dragen. Om al doende vraag en antwoord bij elkaar te brengen. Ik hoop oprecht hierdoor de geïnteresseerde lezers antwoorden op vragen te geven of misschien zelfs wel over een drempel heen te helpen. Om anders over zaken na te durven/gaan denken om zodoende hun horizon te kunnen verbreden en veranderingen in te zetten. Deze te omarmen, het verschil te durven maken tussen heden, verleden en toekomst.  Deze kennisoverdracht maakt dat wij ruimte creëren voor vernieuwing en verandering bij jezelf en voor een ander.


Vragen zijn als ‘’Dust in the wind’’ net als de antwoorden, soms ongrijpbaar toch altijd aanwezig.


Succes met het stellen van jou vragen en het vinden van bijbehorende antwoorden.


John de Ruijter

door John 4 januari 2026
Dualiteit vraagt niet om strijd, maar gaat wél door strijd heen.
door John 20 december 2025
Hoe veilig blijft het om kerstmis -herinnering aan verlichting en verbroedering- te belijden, vorm te geven? De toe-eigening van meester Jezus -geboren Yeshua Wat vaak wordt vergeten -of misschien beter gezegd: actief is uitgewist - is dat Jezus niet het begin was van een nieuwe religie. Hij was een Jood onder Joden , gevormd door de Thora, de profeten en de eeuwenoude praktijk van herinneren door leven: zachor . Zijn woorden, gelijkenissen en -vermeende- morele radicaliteit waren geen breuk met het Jodendom, maar een verdieping ervan. Toch is Jezus in de loop der tijd in beslag genomen . Niet door zijn directe volgelingen, maar vanaf de vierde eeuw door een systeem dat orde, continuïteit en gezag nodig had. Het christendom, zoals het zich later ontwikkelde, heeft Jezus losgemaakt van zijn oorsprong en opnieuw vormgegeven. Niet meer als herinnering aan het leven, maar als eigendom. Zijn Jood-zijn werd daarbij geen nuance, maar een misschien wel hinderlijke waarheid. Dit is waar macht zichtbaar wordt. Niet door geweld alleen, maar ook door herinterpretatie. - Visiewijszer Wanneer waarheid te ontwrichtend wordt, wordt zij herschreven. Niet grof, maar subtiel. Stap voor stap. Het verhaal blijft bestaan, maar de bedding verdwijnt. Zo kon Jezus worden verheven tot universeel symbool, terwijl juist zijn concrete, Joodse worteling werd weggesneden. Dat maakte hem veiliger. En bruikbaarder. Wat hiermee verloren ging, is niet alleen historische correctheid, maar een moreel geheugen . Want het Joodse denken herinnert voortdurend: vrijheid is kwetsbaar, macht corrumpeert, en herinnering is een plicht. Precies dát maakt het gevaarlijk voor systemen die leven van volgzaamheid. Het is geen toeval dat op het moment dat Jezus werd ontdaan van zijn Jood-zijn, ook ruimte ontstond voor haat. Wanneer de bron wordt losgekoppeld van het verhaal, kan diezelfde bron later tot probleem worden verklaard. Zo ontstaat een paradoxale en pijnlijke werkelijkheid: een religie die haar bestaansrecht ontleent aan een Joodse leraar, maar diens volk marginaliseert, vervolgt en demoniseert, tot op vandaag. Misschien is dit wel de meest kwetsbare waarheid van allemaal: elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht zich bedreigd voelt. Zelfs een waarheid die over liefde, gelijkwaardigheid en menselijkheid spreekt. Daarom is de vraag naar Kerst geen onschuldige: Wat vieren we, wanneer de oorsprong is uitgegumd? Wat herdenken we, wanneer herinnering is ingeruild voor ritueel? En hoe veilig is een samenleving die liever een ongevaarlijke mythe koestert dan een confronterende waarheid draagt? Het collectief geheugen weet dit. Het fluistert in patronen, in herhaling, in de pijn die telkens terugkeert wanneer herinnering wordt genegeerd. Antisemitisme is geen losstaand verschijnsel, maar een alarmsignaal van vergeten. Van het loslaten van herinneren door leven, het morele waarschuwingssysteem dat zegt: let op, hier gaat iets mis . Misschien vraagt deze tijd daarom niet om een correctie van het verhaal, maar om herstel van herinnering door leven. Niet om Jezus terug te nemen van het christendom, maar om hem terug te plaatsen in zijn oorsprong. Als Jood. Als herinnering van leven. Als weerspiegeling voor elke vorm van macht die waarheid wil bezitten. De bekende afbeeldingen van meester Jezus: blank, lang golvend haar, zachte gelaatstrekken, is historisch zelfs hoogst onwaarschijnlijk. Afkomst, klimaat, leefomstandigheden en genetische realiteit wijzen op een totaal ander uiterlijk. Deze beeldvorming is niet zomaar een detail. Zij toont hoe macht werkt: door het eigene herkenbaar te maken voor de dominante cultuur. Wat op ons lijkt, vertrouwen we sneller. Wat afwijkt, maakt ongemakkelijk. Zo wordt ver- beelding een instrument van volgzaamheid. Jezus is door het christendom in beslag genomen. Niet als mens, niet als Jood, maar als machtsstructuur. Zijn bedding werd losgelaten, zijn traditie geneutraliseerd. Het Joodse principe van zachor - herinneren door leven , verdween aldoende uit beeld. Terwijl juist het principe van herinneren macht ondermijnend werkzaam is. Want wie herinnert, vergelijkt. Wie vergelijkt, stelt vragen. En wie vragen stelt, is lastig te manipuleren. Elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht in het gedrang komt. - Visiewijszer Zijn twaalf discipelen waren geen heiligen, maar mensen zoals jij en ik. Elk belichaamde een menselijke deugd én zwakte: moed, twijfel, trouw, verraad, inzicht, angst, gelijkheid, broederschap. Zij stonden voor: moed zonder geweld, waarheid zonder dwang, trouw zonder zekerheid, liefde zonder garantie. De discipelen herinnerden niet door te overheersen, maar door te doorleven wat kwetsbaar is, het leven zelf. Dat alleen al maakte hen gevaarlijk voor systemen die draaien op angst, controle, en volgzaamheid. Samen vormen zij dan ook geen hiërarchie, maar een spiegel van de menselijke ervaring. Geen macht, maar waarden. Hier spreekt het collectief geheugen tot ons: verhalen die niet bedoeld zijn om te gehoorzamen, maar om te herinneren wie wij zijn. De rituelen zijn commercieel geworden. De betekenis is vervaagd. Wat overblijft, is een veilig, volgzaam verhaal, ontdaan van zijn diepte en scherpte. In onze tijd waarin antisemitisme opnieuw zichtbaar wordt, krijgt dit alles urgentie. Wat zegt het over ons collectieve bewustzijn wanneer we het Jood zijn van meester Jezus negeren, terwijl Joden opnieuw doelwit zijn van haat en geweld? Geschiedenis verdwijnt niet wanneer zij wordt vergeten. Zij herhaalt zich, tot aan het moment dat wij het vermogen ontwikkelen voor verandering. Slotgedachte Misschien is meester Jezus geen figuur om te aanbidden, maar om te herinneren hoe macht zich ontwikkeld. Niet als bezit van een religie, maar als herinneraar aan het leven. Als iemand die ons confronteert met de vraag: Wat gebeurt er wanneer we waarheid inruilen voor macht? Wat gebeurt er wanneer herinnering plaatsmaakt voor volgzaamheid? Maar vooral het feit dat wat wij vergeten het leven te herinneren, terugkeert. En misschien is dat wel het verhaal van wederopstanding. Heeft een andere betekenis. Niet als wonder dat zich ooit voltrok, niet als bewijs van goddelijke macht, maar als een wetmatigheid van waarheid . Wat wordt onderdrukt, verdwijnt niet. Wat wordt toe-eigenend herschreven, verliest zijn kracht niet. Wat uit het bewustzijn wordt verdrongen, keert terug: soms zacht, soms gewelddadig, maar altijd onvermijdelijk. Wederopstanding is dan geen overwinning op de dood, maar op vergetelheid uit het collectief geheugen. Het is het moment waarop herinnering, ondanks alles, weer opstaat. Wanneer een waarheid die te ontwrichtend werd geacht, opnieuw zichtbaar wordt. Wanneer een verhaal dat veilig is gemaakt, zijn scherpe rand terugvindt. Ons collectief geheugen weet dit. Die kennis zit dieper dan woorden. Ze ligt opgeslagen in verhalen, symbolen, rituelen. Niet om herhaald te worden als traditie, maar om opnieuw te worden herkend . Kerst is zo’n herinneringspunt. Een uitnodiging om stil te staan bij wat menselijkheid vraagt wanneer macht lonkt en veiligheid boven waarheid wordt verkozen. Maar waar herinnering ongemakkelijk wordt, ontstaat vervanging. Ritueel neemt de plaats in van bewustzijn. Consumptie vervangt bezinning. De geboorte van een kind wordt een decorstuk, losgetrokken van zijn wezenlijke afkomst, ontdaan van zijn context, en veilig gemaakt voor algemeen gebruik. Zo blijft het feest bestaan, maar verdwijnt de inhoud. De discipelen stonden juist voor het tegenovergestelde: Petrus belichaamde moed die struikelt. Johannes belichaamde liefde die blijft. Thomas belichaamde twijfel die eerlijk is. Maria Magdalena belichaamde trouw voorbij afwijzing. Samen vormend een levend geheugen : een voortdurende herinnering aan wat er gebeurt wanneer mensen weigeren hun menselijkheid op te offeren aan angst. En precies daar raakt het aan onze tijd. Ook nu roept waarheid weerstand op. Ook nu wordt veiligheid verkocht als hoogste goed, terwijl ze vaak wordt gekocht met volgzaamheid. Wanneer wij blijven weigeren ons collectief geheugen te gebruiken, wordt het gevaarlijk. Niet omdat het ons bang maakt, maar omdat het ons confronteert met gevolgen in het heden, geworteld in het verleden, richting de toekomst. De vraag is daarom niet of we Kerst nog kunnen vieren. De vraag is of we het leven durven herinneren . Durven we te erkennen dat Jezus een Jood was, geworteld in een andere traditie? Durven we te zien dat haat tegen Joden oplaait wanneer een zonde bok gezocht wordt? Durven we toe te laten dat deugden als moed, waarheid en liefde geen garantie voor veiligheid bieden, maar wel betekenis heeft? Maar bovenal: Jezus een mens was zoals jij en ik? Misschien is Kerst geen geruststelling. Misschien is het een waarschuwing. Een zacht, maar volhardend signaal uit ons collectief geheugen dat fluistert: wanneer herinnering verdwijnt, keert geweld terug. En misschien vraagt deze tijd niet om luidere, uitbundigere vieringen, maar om een diepere herinnering van het leven. Niet om volgzaamheid, maar om moed. Niet om zekerheid, maar om menselijkheid. Vanuit liefde gekregen, vanuit liefde geschreven John.
Meer posts