Interview Paravisie

2 juni 2022

Interview Paravisie

Het is alweer enige jaren geleden dat dit interview werd gepubliceerd in de Paravisie maar het is nog immer actueel ondanks dat mijn ontwikkelingen en visies niet stil zijn blijven staan.


Het ene medium doet waarnemingen aan de hand van tarotkaarten, het andere met voorwerpen en foto's, maar John de Ruijter werkt voornamelijk met Geometrische hologrammen. Mijn gidsen en het samenwerkingsverband waar ik onderdeel van uitmaak, laten via een door de cliënt geselecteerde Geometrische hologrammen weten welke boodschappen ik als "Spirituele postbode" door mag geven.


John de Ruijter (50) uit Obdam werkte jarenlang als zelfstandige in de autoschadebranche, voordat hij zich richt op zijn mediamieke talenten. Dat lijkt een wereld van verschil te zijn, maar dat is volgens John niet het geval. Zeker als het ongeluk niet de eigen schuld van de persoon is geweest. Ik hoorde allerlei verhalen aan over persoonlijke problemen en gaf adviezen die klanten nieuwe inzichten opleverden om mee aan de slag te gaan. Ongeveer vijf jaar geleden kwam ik innerlijk in een tweestrijd te zitten, omdat iets in mij zei dat ik een andere richting op moest gaan in mijn leven. Ik ging opzoek naar iemand die mij kon helpen te ontdekken welke capaciteiten ik in me had, en vond een goede lerares in Sonja Wijnker. zij heeft mij aangespoord om mezelf spiritueel gezien te ontwikkelen, en hierin mijn eigen pad te bewandelen.

 

Trillingsresonantie


Aldus geschiedt en al snel weet John welk levenspad hij gaat bewandelen. Van kinds af aan tot mijn 45ste heb ik mezelf altijd verstopt op spiritueel gebied en heb me aangepast aan datgene wat de buitenwereld van mij verwachtte. Tijdens het volgen van cursussen kwam ik erachter dat paranormaal zijn het meest normale is van wie en wat je bent. Het tweede gedeelte van het woord is niet voor niets 'normaal', want dat is het en vind ik het mooie eraan. Gelukkig wordt de jongere generatie tegenwoordig veel vrijer opgevoed op dit gebied. Gedurende zijn spirituele zoektocht, stuit John op het bestaan van Geometrische hologrammen. De hologrammen hadden op mij het effect van thuiskomen, dat ik na al die jaren weer in contact mocht komen met mijn mediamieke vermogen. Dat was mooi om te ervaren. Bij mezelf merk ik dat alles is veranderd sinds ik met de hologrammen in aanraking ben gekomen. Ik heb jarenlang een harnas om me heen gehad om mezelf te beschermen, maar nu laat ik zien wie ik daadwerkelijk ben. Ik word rustig van het effect dat de hologrammen op mij heeft en ik ervaar dat dit ook bij anderen gebeurt. Voor mij bleek al snel dat het 'mijn ding' was om met deze Geometrische hologrammen op mediamiek gebied te gaan werken. De hologrammen zijn blijkbaar op mijn pad gekomen omdat ik daardoor verbinding kan maken op een hoger niveau, waardoor ik meer mag geven. Het is trouwens opvallen dat ik als kind al werd aangetrokken door de elpeehoezen van de Amerikaanse hardrockgroep Journey. Het ging me toen niet eens zozeer om de muziek, maar meer om de stijl waarin hun hoezen werden gemaakt. Daar zat een harmonieus en geometrisch geheel in. Ik had daar blijkbaar onbewust een band mee, net zoals een geometrisch hologram verbinding maakt met je zielsfrequentie. Daarom spreekt het mij zo aan.


Diepere verbinding


Enthousiast licht John toe hoe je met Geometrische hologrammen kunt omgaan. Via het kijken naar een hologram maak je een verbinding met je ziel. Je kunt het vergelijken met een stripverhaal. Als je de ballonnetjes niet invult met tekst, weet je toch wat er wordt bedoelt. Zo geeft je eigen intuïtie ook weer wat het hologram jou te zeggen heeft. Geometrische hologrammen zijn opgebouwd uit laagjes informatie en die raken je, evenals de kleuropbouw. Soms moet je jezelf niet afvragen waarom het je raakt, want dat gebeurt van binnen. Over het algemeen wordt je naar een hologram toegetrokken naar aanleiding van een gebeurtenis, periode of emotie waar je op dat moment mee te maken hebt. Die zorgt ervoor dat er energiefrequenties in je lichaam naar binnen komen. Het werkt daarom niet om er een handboek van te maken, want het gaat om de trillingsresonantie die op dat bepaalde moment contact legt met jou ziel. En dat effect is individueel bepaald, afhankelijk van je persoonlijke situatie en emotie. De hologrammen die John hiervoor gebruikt zijn van de hand van hologramkunstenaar Janosh. Hij weet dat ik met zijn hologrammen werkt en vindt het fijn dat ik anderen laat ervaren welke invloed Geometrische hologrammen kunnen hebben. De betekenis die hij aan iedere kaart heeft gegeven, is niet iets waar ik gericht mee werk. Ik interpreteer de hologrammen liever op mijn eigen manier, het gaat immers om de verbindingsboog die deze maakt. Ik vertel er graag over, maar wil niet dat je afhankelijk van mij of de kaarten wordt. Ik wil dat jezelf ontdekt welke connectie je met de kaarten hebt en leg graag uit wat de afbeeldingen voor je kunnen betekenen. Over de hele wereld staan mensen in verbinding met hologrammen. Als je thuis een hologram neerzet en je gaat erbij zitten tijdens een meditatiemoment, dan is het een mooi instrument om een diepere verbinding met jezelf te krijgen. Je kunt dan op een onbewust niveau antwoord op je vragen ontvangen.


Bevestiging


Tijdens openbare avonden bij spirituele verenigingen laat John bezoekers kennismaken met de Geometrische hologrammen. Voorafgaand aan zo'n avond schrijf ik op de binnenkant van sommige kaarten een boodschap die ik doorkrijg. Ik leg op de avond zelf alle kaarten met de afbeelding naar boven op een grote tafel, waardoor niemand kan zien onder welke kaarten er een specifieke boodschap staat vermeld. Ik leg de kaarten nooit in een vaste volgorde neer. Er wordt mij via boven aangegeven hoe ik de kaarten moet neerleggen. Het vormt altijd een Geometrisch harmonieus geheel met elkaar. Alle bezoekers krijgen bij binnenkomst een dubbel nummer. Eentje ervan mogen ze op een afbeelding leggen die hen het meest aanspreekt. Het nummer dat je neerlegt, geeft meestal al een boodschap door. Er kunnen op zo'n openbare avond niet twee nummers op eenzelfde afbeelding worden neergelegd, aangezien John iedereen individueel benadert. Zelf weet ik niet wie welk nummer op welke afbeelding heeft geplaatst. Na eerst een korte uitleg te hebben gegeven en een meditatie te hebben gedaan, ga ik aan de slag. Ik doe dan een waarneming of ik krijg voor iemand een boodschap door. Ik vraag dan altijd of de persoon in kwestie begrijpt wat ik vertel. Soms herkent iemand zich in eerste instantie niet in mijn doorgegeven verhaal, maar als ze er langer over nagedacht hebben, valt het kwartje alsnog. De kaarten waarop ik vooraf iets heb geschreven qua boodschap, worden altijd gekozen door bezoekers. De boodschappen die ik had doorgekregen kloppen dan altijd honderd procent bij die persoon. Ik ga zuiver met de informatie om en formuleer het dusdanig dat jij weet wat de boodschap inhoudt, zonder dat het aanstoot geeft of te persoonlijke boodschappen betreft die anderen niets aangaan. Soms laat ik iemand een aantal minuten voor een afbeelding zitten en dan geef ik ze een boodschap door. Laatst deed ik dat bij een bezoeker en hij gaf aan niet te begrijpen hoe ik die informatie kon weten, omdat die gegevens nog niet naar buiten waren gebracht. Dat is dan een fraaie bevestiging dat het voor mij juist is om met het werken met de hologrammen door te gaan.


Driehoeksverbinding


Tijdens de waarnemingen wordt John onder andere bijgestaan door zijn gidsen waar hij mee in contact staat. Ik heb drie gidsen die mij ondersteunen. De eerste gids is de Griekse visser Nikos. Toen ik voor het eerst in verbinding stond met hem, vertelde hij specifieke dingen. Ik dacht dat ik gek werd, maar ik zocht een en ander op en alles klopte wat hij vertelde. Hij zei waar hij geboren was en dat kon ik nooit eerder geweten hebben. De andere twee gidsen zijn Medusa een dame waar ik in een vorig leven mee getrouwd ben geweest, en haar vader Ishäe. Samen met de gidsen werk ik via de hologrammen in een soort driehoeksverhouding. Maar ik sta natuurlijk ook zonder hologrammen met ze in contact. Naast de gidsen wordt John tijdens het werken met de hologrammen bijgestaan door een samenwerkingsverband. Die bestaat uit een aantal 'verlichten meesters' en ik ben opgenomen in zo'n verband. Er zijn gradaties in deze 'verlichten meesters' die er onderdeel van uitmaken. Degenen die genoeg geleerd hebben in het aardse, worden lichtmeester. Deze hoeven niet meer terug te keren naar de aarde. Maar er zijn ook lichtmeesters die het fijn vinden om in een groep verder te gaan, en die vormen een samenwerkingsverband. Zij geven veel informatie door. Het groepsverband waar ik mee samen mag werken is The Enternal Flame. Mijn rol in het geheel is die van spirituele postbode. Ik mag boodschappen doorgeven vanuit het hiernamaals. Soms krijg ik iets door waarbij ik niet weer hoe ik het moet vertellen, en vraag ik aan het samenwerkingsverband hoe ik het 't beste kenbaar kan maken. Ik geef graag meer ruchtbaarheid aan die samenwerkingsverbanden en hoe het contact met het hogere in elkaar zit. Ik wil wel voorkomen dat ik zweverig overkom, want ik sta stevig met beide benen op de grond. Naast het werken met de hologrammen, werkt John ook nog op ander gebied. Ik ben helderhorend, - ziend en -wetend. Ik doe consulten aan de hand van foto's van overledenen, werk met klankschalen, doe aan magnetiseren, maak gebruik van etherische oliën en nog een diversiteit aan disciplines. Bij één op één consulten heb ik een andere energie. Dat hangt af van de sturing die ik krijg en wat ik aan mag geven. Per cliënt verloopt het anders en tijdens energetische behandelingen maak ik gebruik van alles wat er is. Ik kan en wil mezelf niet in een hokje plaatsen. Uiteraard is het voor mij wel duidelijk dat de geometrische hologrammen altijd een zeer belangrijk onderdeel zullen vormen van mijn werkzaamheden. Maak u klaar om uit uw comfortzone te stappen en de spannende mogelijkheden die voor u klaarliggen te ontdekken. Het zal u verrassen.

2026 -Jaar van dualiteit

door John • 4 januari 2026
Dualiteit vraagt niet om strijd, maar gaat wél door strijd heen.

De toe-eigening van meester Jezus -geboren Yeshua

door John • 20 december 2025
Hoe veilig blijft het om kerstmis -herinnering aan verlichting en verbroedering- te belijden, vorm te geven? De toe-eigening van meester Jezus -geboren Yeshua Wat vaak wordt vergeten -of misschien beter gezegd: actief is uitgewist - is dat Jezus niet het begin was van een nieuwe religie. Hij was een Jood onder Joden , gevormd door de Thora, de profeten en de eeuwenoude praktijk van herinneren door leven: zachor . Zijn woorden, gelijkenissen en -vermeende- morele radicaliteit waren geen breuk met het Jodendom, maar een verdieping ervan. Toch is Jezus in de loop der tijd in beslag genomen . Niet door zijn directe volgelingen, maar vanaf de vierde eeuw door een systeem dat orde, continuïteit en gezag nodig had. Het christendom, zoals het zich later ontwikkelde, heeft Jezus losgemaakt van zijn oorsprong en opnieuw vormgegeven. Niet meer als herinnering aan het leven, maar als eigendom. Zijn Jood-zijn werd daarbij geen nuance, maar een misschien wel hinderlijke waarheid. Dit is waar macht zichtbaar wordt. Niet door geweld alleen, maar ook door herinterpretatie. - Visiewijszer Wanneer waarheid te ontwrichtend wordt, wordt zij herschreven. Niet grof, maar subtiel. Stap voor stap. Het verhaal blijft bestaan, maar de bedding verdwijnt. Zo kon Jezus worden verheven tot universeel symbool, terwijl juist zijn concrete, Joodse worteling werd weggesneden. Dat maakte hem veiliger. En bruikbaarder. Wat hiermee verloren ging, is niet alleen historische correctheid, maar een moreel geheugen . Want het Joodse denken herinnert voortdurend: vrijheid is kwetsbaar, macht corrumpeert, en herinnering is een plicht. Precies dát maakt het gevaarlijk voor systemen die leven van volgzaamheid. Het is geen toeval dat op het moment dat Jezus werd ontdaan van zijn Jood-zijn, ook ruimte ontstond voor haat. Wanneer de bron wordt losgekoppeld van het verhaal, kan diezelfde bron later tot probleem worden verklaard. Zo ontstaat een paradoxale en pijnlijke werkelijkheid: een religie die haar bestaansrecht ontleent aan een Joodse leraar, maar diens volk marginaliseert, vervolgt en demoniseert, tot op vandaag. Misschien is dit wel de meest kwetsbare waarheid van allemaal: elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht zich bedreigd voelt. Zelfs een waarheid die over liefde, gelijkwaardigheid en menselijkheid spreekt. Daarom is de vraag naar Kerst geen onschuldige: Wat vieren we, wanneer de oorsprong is uitgegumd? Wat herdenken we, wanneer herinnering is ingeruild voor ritueel? En hoe veilig is een samenleving die liever een ongevaarlijke mythe koestert dan een confronterende waarheid draagt? Het collectief geheugen weet dit. Het fluistert in patronen, in herhaling, in de pijn die telkens terugkeert wanneer herinnering wordt genegeerd. Antisemitisme is geen losstaand verschijnsel, maar een alarmsignaal van vergeten. Van het loslaten van herinneren door leven, het morele waarschuwingssysteem dat zegt: let op, hier gaat iets mis . Misschien vraagt deze tijd daarom niet om een correctie van het verhaal, maar om herstel van herinnering door leven. Niet om Jezus terug te nemen van het christendom, maar om hem terug te plaatsen in zijn oorsprong. Als Jood. Als herinnering van leven. Als weerspiegeling voor elke vorm van macht die waarheid wil bezitten. De bekende afbeeldingen van meester Jezus: blank, lang golvend haar, zachte gelaatstrekken, is historisch zelfs hoogst onwaarschijnlijk. Afkomst, klimaat, leefomstandigheden en genetische realiteit wijzen op een totaal ander uiterlijk. Deze beeldvorming is niet zomaar een detail. Zij toont hoe macht werkt: door het eigene herkenbaar te maken voor de dominante cultuur. Wat op ons lijkt, vertrouwen we sneller. Wat afwijkt, maakt ongemakkelijk. Zo wordt ver- beelding een instrument van volgzaamheid. Jezus is door het christendom in beslag genomen. Niet als mens, niet als Jood, maar als machtsstructuur. Zijn bedding werd losgelaten, zijn traditie geneutraliseerd. Het Joodse principe van zachor - herinneren door leven , verdween aldoende uit beeld. Terwijl juist het principe van herinneren macht ondermijnend werkzaam is. Want wie herinnert, vergelijkt. Wie vergelijkt, stelt vragen. En wie vragen stelt, is lastig te manipuleren. Elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht in het gedrang komt. - Visiewijszer Zijn twaalf discipelen waren geen heiligen, maar mensen zoals jij en ik. Elk belichaamde een menselijke deugd én zwakte: moed, twijfel, trouw, verraad, inzicht, angst, gelijkheid, broederschap. Zij stonden voor: moed zonder geweld, waarheid zonder dwang, trouw zonder zekerheid, liefde zonder garantie. De discipelen herinnerden niet door te overheersen, maar door te doorleven wat kwetsbaar is, het leven zelf. Dat alleen al maakte hen gevaarlijk voor systemen die draaien op angst, controle, en volgzaamheid. Samen vormen zij dan ook geen hiërarchie, maar een spiegel van de menselijke ervaring. Geen macht, maar waarden. Hier spreekt het collectief geheugen tot ons: verhalen die niet bedoeld zijn om te gehoorzamen, maar om te herinneren wie wij zijn. De rituelen zijn commercieel geworden. De betekenis is vervaagd. Wat overblijft, is een veilig, volgzaam verhaal, ontdaan van zijn diepte en scherpte. In onze tijd waarin antisemitisme opnieuw zichtbaar wordt, krijgt dit alles urgentie. Wat zegt het over ons collectieve bewustzijn wanneer we het Jood zijn van meester Jezus negeren, terwijl Joden opnieuw doelwit zijn van haat en geweld? Geschiedenis verdwijnt niet wanneer zij wordt vergeten. Zij herhaalt zich, tot aan het moment dat wij het vermogen ontwikkelen voor verandering. Slotgedachte Misschien is meester Jezus geen figuur om te aanbidden, maar om te herinneren hoe macht zich ontwikkeld. Niet als bezit van een religie, maar als herinneraar aan het leven. Als iemand die ons confronteert met de vraag: Wat gebeurt er wanneer we waarheid inruilen voor macht? Wat gebeurt er wanneer herinnering plaatsmaakt voor volgzaamheid? Maar vooral het feit dat wat wij vergeten het leven te herinneren, terugkeert. En misschien is dat wel het verhaal van wederopstanding. Heeft een andere betekenis. Niet als wonder dat zich ooit voltrok, niet als bewijs van goddelijke macht, maar als een wetmatigheid van waarheid . Wat wordt onderdrukt, verdwijnt niet. Wat wordt toe-eigenend herschreven, verliest zijn kracht niet. Wat uit het bewustzijn wordt verdrongen, keert terug: soms zacht, soms gewelddadig, maar altijd onvermijdelijk. Wederopstanding is dan geen overwinning op de dood, maar op vergetelheid uit het collectief geheugen. Het is het moment waarop herinnering, ondanks alles, weer opstaat. Wanneer een waarheid die te ontwrichtend werd geacht, opnieuw zichtbaar wordt. Wanneer een verhaal dat veilig is gemaakt, zijn scherpe rand terugvindt. Ons collectief geheugen weet dit. Die kennis zit dieper dan woorden. Ze ligt opgeslagen in verhalen, symbolen, rituelen. Niet om herhaald te worden als traditie, maar om opnieuw te worden herkend . Kerst is zo’n herinneringspunt. Een uitnodiging om stil te staan bij wat menselijkheid vraagt wanneer macht lonkt en veiligheid boven waarheid wordt verkozen. Maar waar herinnering ongemakkelijk wordt, ontstaat vervanging. Ritueel neemt de plaats in van bewustzijn. Consumptie vervangt bezinning. De geboorte van een kind wordt een decorstuk, losgetrokken van zijn wezenlijke afkomst, ontdaan van zijn context, en veilig gemaakt voor algemeen gebruik. Zo blijft het feest bestaan, maar verdwijnt de inhoud. De discipelen stonden juist voor het tegenovergestelde: Petrus belichaamde moed die struikelt. Johannes belichaamde liefde die blijft. Thomas belichaamde twijfel die eerlijk is. Maria Magdalena belichaamde trouw voorbij afwijzing. Samen vormend een levend geheugen : een voortdurende herinnering aan wat er gebeurt wanneer mensen weigeren hun menselijkheid op te offeren aan angst. En precies daar raakt het aan onze tijd. Ook nu roept waarheid weerstand op. Ook nu wordt veiligheid verkocht als hoogste goed, terwijl ze vaak wordt gekocht met volgzaamheid. Wanneer wij blijven weigeren ons collectief geheugen te gebruiken, wordt het gevaarlijk. Niet omdat het ons bang maakt, maar omdat het ons confronteert met gevolgen in het heden, geworteld in het verleden, richting de toekomst. De vraag is daarom niet of we Kerst nog kunnen vieren. De vraag is of we het leven durven herinneren . Durven we te erkennen dat Jezus een Jood was, geworteld in een andere traditie? Durven we te zien dat haat tegen Joden oplaait wanneer een zonde bok gezocht wordt? Durven we toe te laten dat deugden als moed, waarheid en liefde geen garantie voor veiligheid bieden, maar wel betekenis heeft? Maar bovenal: Jezus een mens was zoals jij en ik? Misschien is Kerst geen geruststelling. Misschien is het een waarschuwing. Een zacht, maar volhardend signaal uit ons collectief geheugen dat fluistert: wanneer herinnering verdwijnt, keert geweld terug. En misschien vraagt deze tijd niet om luidere, uitbundigere vieringen, maar om een diepere herinnering van het leven. Niet om volgzaamheid, maar om moed. Niet om zekerheid, maar om menselijkheid. Vanuit liefde gekregen, vanuit liefde geschreven John.
Meer posts