5d496a8d

2026 -Jaar van dualiteit

Sun, 04 Jan 2026 08:13:44 GMT

Dualiteit vraagt niet om strijd, maar gaat wél door strijd heen.

2026: Het jaar van dualiteit -Spiegel van tijd, spanningsvelden en tegenstellingen

Dualiteit is een voortdurende onthulling van waarheid. Loslaten wat niet langer dient, en moedig stappen zetten in het worden van wie we bedoeld zijn te zijn.

Hoe heeft het zo uit de hand kunnen lopen? een vraag die steeds luider klinkt. Hulpverleners doelbewust in de val gelokt en belaagd. Niet zomaar geweld, maar uiting van innerlijke onrust. Is dit wat gebeurt wanneer dualiteit niet wordt aangekeken maar geprojecteerd? Wanneer onvrede over het eigen leven, omstandigheden en machteloosheid een uitweg zoekt buiten zichzelf? Een schreeuw om hulp - vermomd als agressie?

Schande wordt gescandeerd -al jaren lang, en terecht. Maar structurele oplossingen blijven uit. Zwaarder straffen eisen, alsof dit de heilige graal is? Ik betwijfel het. Want zolang we blijven reageren op gedrag zonder te kijken naar wat eraan voorafgaat, blijft de kern onaangeroerd. De werkelijke beweging, de echte oplossing begint niet met het aanscherpen van regels of sancties, maar bij de mens zelf.

Wat de achter ons liggende periode eens te meer kraakhelder duidelijk heeft gemaakt, is dit: de wereld heeft verbinding nodig, geen chaos. Niet de verbinding van gelijk hebben of gelijk krijgen, maar de verbinding die ontstaat wanneer we ophouden te vluchten voor wat schuurt. Polarisatie is niet het probleem. Het is een signaal.

Tegenstellingen, anders denkenden, botsende perspectieven zijn geen bedreiging. Zij zijn spiegels. Spiegels die vragen oproepen: Hoe? Wat? Waarom? Vragen die niet om snelle antwoorden vragen, maar om zelfreflectie. Wat leeft er in mij, waarom leeft het in mij?

Bewustwording begint daar: bij het onderzoeken van eigen gedrag, de woorden die we kiezen, de houding die we aannemen, en de patronen die we -vaak onbewust- herhalen.

Dualiteit als innerlijk landschap

Op onbewust niveau laat dualiteit vooral zien waarin we volgzaam zijn. Waar we aansluiting zoeken. Welke verhalen we meedragen -van ouders, voorouders, van de omgeving waarin we opgroeien.

Het collectieve geheugen van een familie, een cultuur, een samenleving werkt door in wat wij normaal vinden, vanzelfsprekend, veilig. Voeding die zich nestelt, diep in het onbewuste, zonder dat we ons daarvan altijd bewust zijn.

Dualiteit leeft in alles. In wat we voelen en wat we liever niet voelen. In wat we weten, en in wat we zijn vergeten.

Zij werkt door in bedrijven en organisaties, in besluitvorming, in vormen van politiek bedrijven, samenlevingen. Zij herinnert ons eraan: niets staat op zichzelf. Alles heeft een oorsprong.

Om dat te zien zijn vragen nodig. Geen vragen om te winnen of af te sluiten, maar vragen die ruimte openen. Die gesloten delen ontgrendelen. Die onze horizon verbreden.

De beweging van spanning naar bewustzijn.

Precies daar in het samenspel van vraag en antwoord, van twijfel en verlangen -ontstaat iets wat groter is dan een mening, een verlangen naar anders. Een beweging van confrontatie naar verzoening. Van strijd naar innerlijke afstemming

Maar deze beweging verloopt zelden lineair. Zolang de mensheid bestaat, beweegt zij zich door drie terugkerende fasen: verzet – oorlog – vrede. Niet als vaste stappen, maar als golven op en neer: vooruitgang, stilstand, terugkeer.

1. Verzet

Symbool voor: ontkenning - bescherming

Niet omdat de waarheid onwaar is, maar omdat zij dichtbij komt.

Verzet is de poging het bestaande zelfbeeld te behouden. Het vasthouden aan overtuigingen die ooit veiligheid boden. De angst om te erkennen dat wat “waar” leek, niet het hele verhaal is.

In deze fase zegt de mens zelden bewust nee. Hij zegt ja tegen wat hij al kent. Het bekende voelt veiliger dan het ware.

Verzet is geen fout. Het is een overlevingsmechanisme. Het ego schermt af wat het nog niet kan dragen -en beschermt daarmee ook wat wél gedragen kan worden.

2. Oorlog

Symbool voor: innerlijke strijd - ontmanteling - confrontatie

Wanneer verzet niet langer houdbaar is, ontstaat de tweede fase: oorlog. Hier ontmoeten twee werkelijkheden elkaar: wie je dacht te zijn, en wat zich aandient om gezien te worden.

Oorlog staat voor de botsing tussen oude conditioneringen en nieuwe inzichten. Voor innerlijke verdeeldheid. Voor emotionele intensiteit: woede, verdriet, angst, rouw.

Hier wordt niets meer gespaard. Illusies worden doorzien. Maskers breken. Zekerheden verdampen. Alles en iedereen moet het ontgelden. Deze fase kan chaotisch en pijnlijk voelen, soms zelfs vernietigend. Maar fase oorlog is geen teken van falen. Zij is het ontmantelen van onwaarheid.

Zonder deze strijd blijft bewustwording oppervlakkig. Hier wordt het oude niet hervormd, maar doorzien.

3. Vrede

Symbool voor: integratie - aanvaarding - herinnering

Vrede ontstaat niet door het winnen van oorlog. Vrede ontstaat wanneer er niets meer te bevochten hoeft te worden. Wanneer licht en schaduw samen mogen bestaan. Wanneer begrijpen, en begrip belangrijker wordt dan gelijk hebben, of krijgen. Wanneer wat is, wordt aanvaard zonder oordeel.

Vrede is geen euforie. Het is stilte. Geen afwezigheid van pijn, maar de afwezigheid van verzet tegen pijn. Geen perfecte toestand, maar een diep innerlijk weten.

Hier wordt dualiteit niet opgelost, maar doorleefd. En daarmee getransformeerd tot bewustwording. Niet iets wat je doet, maar iets wat je bént.

Deze drie fasen herhalen zich. Subtieler. Dieper. Eerlijker. Telkens wanneer bewustzijn zich verruimt. Verzet beschermt. Oorlog zuivert. Vrede verbindt. En misschien is dit de wezenlijke les: dualiteit vraagt niet om strijd, maar zij gaat wél door strijd heen.

Dualiteit Zij leeft door mij heen, zoals zij ook door jou heen leeft. Misschien is zij wel de brug tussen confrontatie & verzoening begrip & werkelijk begrijpen.

Waar dualiteit persoonlijk wordt

Waar man en vrouw verschillen, en toch hetzelfde nastreven: liefde uitdragen, liefde vinden, gezien en gehoord worden. Zoals yin en yang iets van beiden meedragen -niet als cliché, maar als herinnering. Elke relatie is gebouwd op spanning én samenhang. Op verschil én aanvulling. Misschien is dualiteit wel de werkelijke kracht van verschillende relaties die we aangaan op ons levenspad.

Van relatie naar innerlijk kader

Maar dualiteit begint zelden bij de ander. Zij begint bij kaders. Bij begrenzingen. Bij kadrering. Hier start de innerlijke strijd: blijf ik gevangen in the box, of durf ik vrijheid te ervaren out of the box

Precies daar wordt dualiteit persoonlijk. Want bewustzijn huist niet in controle. Het begint bij balans - niet als eindpunt, maar als oorsprong. Daar waar alles begint.

Tegenstrijdige verlangens

Als mens dragen we tegenstrijdige verlangens in ons: vrijheid én veiligheid, verbinding én autonomie. Vaak voelen we dat iets niet klopt, maar de drang, het verlangen is zo groot dat het vermogen om die innerlijke spanning te begrijpen nog ontbreekt.

En dan verschijnt het onvermijdelijke:

"Ja maar..."

Niet willen, durven, kijken naar het eigen aandeel

Schuld buiten ons zelf leggen

Status, functie of anzien gebruiken als schild

Misschien is dit één van de stille pilaren van dualiteit: dat we leven op een wenselijk pad dat niet werkelijk het onze is. Een pad gevoed door macht, angst, geloof en controle, waarop aanzien en maatschappelijke status verward raken met onaantastbare waarheid.

Keuzemomenten die geen keuzes lijken

Gebruik of misbruik? Onrust of rust? Jouw reis of bestemming van een ander? Het leven bestaat grotendeels uit deze spanningsvelden: blijven - vertrekken, vasthouden - loslaten, zichtbaar zijn - verbergen, vragen - antwoorden.

Dualiteit is hierin geen uitzondering, zij is de onderstroom naar bewuster worden - bewust er zijn.

Dualiteit als fragment van tijd

Dualiteit bestaat uit fragmenten van tijd, verweven door aangenomen waarheid. Welke informatie bereikt je -wanneer, waar, en met welke intentie? Wat wordt zichtbaar gemaakt? Wat blijft verborgen? Wanneer raak je vervreemd -door omstandigheden, systemen, geschiedenis, vervalsing, of door keuzes die niet altijd werkelijk van jou waren? Niet onbelangrijk: welke invloeden heeft het collectief geheugen op besluitvorming?

Maar dualiteit wijst ook voorbij dat alles. Zij nodigt uit tot bewustwording van je grotere zelf: “heel in al.” Een lijn in de tijd die je niet kunt beheersen, maar wel kunt leren begrijpen.

De herkenningsplek
Dualiteit laat zich zelden zien in grote woorden -al trekken die vaak de meeste aandacht. Zij toont zich in het alledaagse. In het gesprek dat je uitstelt omdat het van binnen onrustig voelt. In het gelijk dat je vasthoudt, terwijl je diep vanbinnen weet dat het je juist afsluit. In het voor- oordeel over een ander, een situatie -net iets scherper dan nodig, zonder benodigde informatie. In drukte die je bezighoudt, maar je eigenlijk weghoudt bij wat gevoeld wil worden.

We noemen het nuance. We noemen het verstandigheid. We noemen het zelfbescherming. Maar vaak is het angst om werkelijk te kijken naar wat gezien wil worden: jezelf.

Waar dualiteit spreekt
Dualiteit leeft precies daar waar we zeggen:
“Zo ben ik nu eenmaal.”
“Ik heb gelijk, want…”
“De ander begrijpt mij niet.”
“Het ligt niet aan mij.”

Daar waar de rol van slachtoffer comfortabeler voelt dan verantwoordelijkheid. Waar morele superioriteit veiliger is dan kwetsbaarheid. Waar spiritualiteit soms een schuilplaats wordt in plaats van een confrontatie. Niet omdat we slecht zijn. Maar omdat we mens zijn.

Van binnen naar buiten

En precies hier wil dualiteit ons iets leren: dat bewustwording niet begint bij grote inzichten,
maar bij het herkennen van de kleine bewegingen, verschuivingen, waarmee we onszelf buiten schot proberen te houden. Wat we niet in onszelf herkennen, zoekt herkenning buiten ons. En wordt daar al snel als bedreigend ervaren.

Innerlijke dualiteit blijft nooit innerlijk. Zij zoekt altijd een uitweg. In relaties, waar gesprekken verharden. In organisaties, waar regels belangrijker worden dan mensen. In systemen, waar macht groeit op onuitgesproken angst. In een samenleving die polariseert -niet omdat mensen slecht zijn, maar omdat te weinig mensen hun eigen in- spanning durven dragen.

Wat we niet aankijken, projecteren we.
Wat we niet verdragen, bestrijden we.
Wat we niet erkennen in onszelf, benoemen we luid in de ander.

Niet uit kwaadwilligheid. Maar uit bescherming. En zo wordt ongedragen dualiteit geen innerlijk spanningsveld meer, maar een uiterlijke strijd in een tijdsgeest vol tegenstellingen.

Misschien is dat wel de ongemakkelijke waarheid van deze tijd: dat polarisatie geen op zichzelf staand probleem is, maar het collectieve gevolg van individuele vermijding van verantwoordelijkheid. Niet als schuldvraag. Maar als uitnodiging. Want wat gedragen wordt, hoeft niet langer vermeden of uitgevochten te worden.

Bewustwording, vergeving, vererving en afkomst

En hier komen we misschien bij het moeilijkste, meest confronterende deel: bewustwording van dualiteit voert door duisternis, lang voordat het licht zichtbaar wordt. Wie uitsluitend positief wil blijven, wie alles wil bedekken met een mantel van liefde komt bedrogen uit, mist de essentie. Niet omdat liefde tekortschiet, maar omdat zij zonder waarheid haar diepte verliest.

Het antwoord ligt niet in kiezen. Het ligt in verenigen. Zoals in een relatie: zo verschillend, en toch zoekend naar hetzelfde -erkenning, een luisterend oor, ruimte om te bestaan zonder jezelf te hoeven bewijzen. Zo werkt het ook in jou. De ene kant wil vooruit. De andere wil beschermen. De ene wil openen. De andere wil sluiten.

Dualiteit is niet je vijand. Zij is het innerlijke gesprek met je grotere zelf: “Heel in al”.

Vergeving als sleutel tot vrijheid

En dan verschijnt iets wat bijna vergeten lijkt: vergeving. Niet als goedpraten. Niet als zwakte. Maar als eerste gebod voor innerlijke vrijheid. Je bent niet zover gekomen zonder hen die je zijn voorgegaan. Erken hen die je gedragen hebben: je ouders, je voorouders. Je bent een samensmelting van beiden, je draagt immers hun erfenis uit.

Vergeef hun onvolkomenheden -vaak geboren uit hun eigen dualiteit, onwetendheid, hun zoektocht naar erkenning, hun onbegrepen zijn, hun onvermogen om te relativeren. Niet om het verleden te herschrijven, maar om jezelf te bevrijden uit wat onbewust wordt meegedragen.

Vererving die verder reikt dan woorden

Bij het schrijven van deze tekst -met de hand, zoals al mijn teksten ontstaan- was het alsof de energie van mijn eigen vader mijn hand begeleidde. Mijn handen werden letterlijk de zijne. Het handschrift veranderde. De zorgvuldigheid waarmee hij schreef nam het over. ik trad als het ware even respectvol terug. Om van een afstand te overzien waar dit alles toe geleidt heeft. Het besef kwam niet als gedachte, maar als waarheid in mijn lijf: Ik leef door hem. Ik doorlééf hem. En hij leeft door mij. Vanuit dankbaarheid heb ik dit liefdevol aanvaard.

Ere wie ere toekomt

Het boek: In de sterren het staat geschreven – De reis, de bestemming - heb ik opgedragen, geschreven, in liefdevolle herinnering aan mijn moeder.

Deze tekst draag ik samen met mijn vader. Ook dat is dualiteit: erkennen en herkennen, vorm laten ontstaan, en het leven doorleven.

Slotgedachten

Dualiteit gaat vooraf aan transformatie. Niet omdat het moet, maar omdat het zo werkt. Wie durft te blijven staan tussen ogenschijnlijke tegenpolen -zonder te vluchten, zonder te verharden- ontdekt iets wat de wereld lijkt te zijn kwijtgeraakt: verbindingen die niet gemaakt worden, maar herinnerd.

Waar in jouw leven vecht je nog tegen één kant, terwijl precies daar -in het midden- de beweging wacht die je zoekt? Herinner. Laat je leiden door wat al in jou leeft, doorleeft. Wanneer de innerlijke druk wegvalt, kan het gesprek weer ontstaan. Echt. Open. Menselijk.

Door de waarheid, naar het licht. - Visiewijszer

De toe-eigening van meester Jezus -geboren Yeshua

Sat, 20 Dec 2025 14:03:18 GMT

Hoe veilig blijft het om kerstmis -herinnering aan verlichting en verbroedering- te belijden, vorm te geven?

De toe-eigening van meester Jezus -geboren Yeshua

Wat vaak wordt vergeten -of misschien beter gezegd: actief is uitgewist - is dat Jezus niet het begin was van een nieuwe religie. Hij was een Jood onder Joden , gevormd door de Thora, de profeten en de eeuwenoude praktijk van herinneren door leven: zachor . Zijn woorden, gelijkenissen en -vermeende- morele radicaliteit waren geen breuk met het Jodendom, maar een verdieping ervan.

Toch is Jezus in de loop der tijd in beslag genomen . Niet door zijn directe volgelingen, maar vanaf de vierde eeuw door een systeem dat orde, continuïteit en gezag nodig had. Het christendom, zoals het zich later ontwikkelde, heeft Jezus losgemaakt van zijn oorsprong en opnieuw vormgegeven. Niet meer als herinnering aan het leven, maar als eigendom. Zijn Jood-zijn werd daarbij geen nuance, maar een misschien wel hinderlijke waarheid.

Dit is waar macht zichtbaar wordt. Niet door geweld alleen, maar ook door herinterpretatie. - Visiewijszer

Wanneer waarheid te ontwrichtend wordt, wordt zij herschreven. Niet grof, maar subtiel. Stap voor stap. Het verhaal blijft bestaan, maar de bedding verdwijnt. Zo kon Jezus worden verheven tot universeel symbool, terwijl juist zijn concrete, Joodse worteling werd weggesneden. Dat maakte hem veiliger. En bruikbaarder.

Wat hiermee verloren ging, is niet alleen historische correctheid, maar een moreel geheugen . Want het Joodse denken herinnert voortdurend: vrijheid is kwetsbaar, macht corrumpeert, en herinnering is een plicht. Precies dát maakt het gevaarlijk voor systemen die leven van volgzaamheid.

Het is geen toeval dat op het moment dat Jezus werd ontdaan van zijn Jood-zijn, ook ruimte ontstond voor haat. Wanneer de bron wordt losgekoppeld van het verhaal, kan diezelfde bron later tot probleem worden verklaard. Zo ontstaat een paradoxale en pijnlijke werkelijkheid: een religie die haar bestaansrecht ontleent aan een Joodse leraar, maar diens volk marginaliseert, vervolgt en demoniseert, tot op vandaag.

Misschien is dit wel de meest kwetsbare waarheid van allemaal: elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht zich bedreigd voelt. Zelfs een waarheid die over liefde, gelijkwaardigheid en menselijkheid spreekt.

Daarom is de vraag naar Kerst geen onschuldige: Wat vieren we, wanneer de oorsprong is uitgegumd? Wat herdenken we, wanneer herinnering is ingeruild voor ritueel? En hoe veilig is een samenleving die liever een ongevaarlijke mythe koestert dan een confronterende waarheid draagt?

Het collectief geheugen weet dit. Het fluistert in patronen, in herhaling, in de pijn die telkens terugkeert wanneer herinnering wordt genegeerd. Antisemitisme is geen losstaand verschijnsel, maar een alarmsignaal van vergeten. Van het loslaten van herinneren door leven, het morele waarschuwingssysteem dat zegt: let op, hier gaat iets mis .

Misschien vraagt deze tijd daarom niet om een correctie van het verhaal, maar om herstel van herinnering door leven. Niet om Jezus terug te nemen van het christendom, maar om hem terug te plaatsen in zijn oorsprong. Als Jood. Als herinnering van leven. Als weerspiegeling voor elke vorm van macht die waarheid wil bezitten.

De bekende afbeeldingen van meester Jezus: blank, lang golvend haar, zachte gelaatstrekken, is historisch zelfs hoogst onwaarschijnlijk. Afkomst, klimaat, leefomstandigheden en genetische realiteit wijzen op een totaal ander uiterlijk.

Deze beeldvorming is niet zomaar een detail. Zij toont hoe macht werkt: door het eigene herkenbaar te maken voor de dominante cultuur. Wat op ons lijkt, vertrouwen we sneller. Wat afwijkt, maakt ongemakkelijk. Zo wordt ver- beelding een instrument van volgzaamheid.

Jezus is door het christendom in beslag genomen. Niet als mens, niet als Jood, maar als machtsstructuur. Zijn bedding werd losgelaten, zijn traditie geneutraliseerd.

Het Joodse principe van zachor - herinneren door leven , verdween aldoende uit beeld. Terwijl juist het principe van herinneren macht ondermijnend werkzaam is. Want wie herinnert, vergelijkt. Wie vergelijkt, stelt vragen. En wie vragen stelt, is lastig te manipuleren.

Elke waarheid kan worden vervormd wanneer macht in het gedrang komt. - Visiewijszer

Zijn twaalf discipelen waren geen heiligen, maar mensen zoals jij en ik. Elk belichaamde een menselijke deugd én zwakte: moed, twijfel, trouw, verraad, inzicht, angst, gelijkheid, broederschap. Zij stonden voor: moed zonder geweld, waarheid zonder dwang, trouw zonder zekerheid, liefde zonder garantie. De discipelen herinnerden niet door te overheersen, maar door te doorleven wat kwetsbaar is, het leven zelf. Dat alleen al maakte hen gevaarlijk voor systemen die draaien op angst, controle, en volgzaamheid.

Samen vormen zij dan ook geen hiërarchie, maar een spiegel van de menselijke ervaring. Geen macht, maar waarden. Hier spreekt het collectief geheugen tot ons: verhalen die niet bedoeld zijn om te gehoorzamen, maar om te herinneren wie wij zijn.

De rituelen zijn commercieel geworden. De betekenis is vervaagd. Wat overblijft, is een veilig, volgzaam verhaal, ontdaan van zijn diepte en scherpte.

In onze tijd waarin antisemitisme opnieuw zichtbaar wordt, krijgt dit alles urgentie. Wat zegt het over ons collectieve bewustzijn wanneer we het Jood zijn van meester Jezus negeren, terwijl Joden opnieuw doelwit zijn van haat en geweld?

Geschiedenis verdwijnt niet wanneer zij wordt vergeten. Zij herhaalt zich, tot aan het moment dat wij het vermogen ontwikkelen voor verandering.

Slotgedachte

Misschien is meester Jezus geen figuur om te aanbidden, maar om te herinneren hoe macht zich ontwikkeld. Niet als bezit van een religie, maar als herinneraar aan het leven. Als iemand die ons confronteert met de vraag:

Wat gebeurt er wanneer we waarheid inruilen voor macht? Wat gebeurt er wanneer herinnering plaatsmaakt voor volgzaamheid?

Maar vooral het feit dat wat wij vergeten het leven te herinneren, terugkeert. En misschien is dat wel het verhaal van wederopstanding. Heeft een andere betekenis. Niet als wonder dat zich ooit voltrok, niet als bewijs van goddelijke macht, maar als een wetmatigheid van waarheid .

Wat wordt onderdrukt, verdwijnt niet. Wat wordt toe-eigenend herschreven, verliest zijn kracht niet. Wat uit het bewustzijn wordt verdrongen, keert terug: soms zacht, soms gewelddadig, maar altijd onvermijdelijk.

Wederopstanding is dan geen overwinning op de dood, maar op vergetelheid uit het collectief geheugen. Het is het moment waarop herinnering, ondanks alles, weer opstaat. Wanneer een waarheid die te ontwrichtend werd geacht, opnieuw zichtbaar wordt. Wanneer een verhaal dat veilig is gemaakt, zijn scherpe rand terugvindt.

Ons collectief geheugen weet dit. Die kennis zit dieper dan woorden. Ze ligt opgeslagen in verhalen, symbolen, rituelen. Niet om herhaald te worden als traditie, maar om opnieuw te worden herkend . Kerst is zo’n herinneringspunt. Een uitnodiging om stil te staan bij wat menselijkheid vraagt wanneer macht lonkt en veiligheid boven waarheid wordt verkozen.

Maar waar herinnering ongemakkelijk wordt, ontstaat vervanging. Ritueel neemt de plaats in van bewustzijn. Consumptie vervangt bezinning. De geboorte van een kind wordt een decorstuk, losgetrokken van zijn wezenlijke afkomst, ontdaan van zijn context, en veilig gemaakt voor algemeen gebruik. Zo blijft het feest bestaan, maar verdwijnt de inhoud.

De discipelen stonden juist voor het tegenovergestelde:
Petrus belichaamde moed die struikelt.
Johannes belichaamde liefde die blijft.
Thomas belichaamde twijfel die eerlijk is.
Maria Magdalena belichaamde trouw voorbij afwijzing.
Samen vormend een levend geheugen : een voortdurende herinnering aan wat er gebeurt wanneer mensen weigeren hun menselijkheid op te offeren aan angst.

En precies daar raakt het aan onze tijd. Ook nu roept waarheid weerstand op. Ook nu wordt veiligheid verkocht als hoogste goed, terwijl ze vaak wordt gekocht met volgzaamheid. Wanneer wij blijven weigeren ons collectief geheugen te gebruiken, wordt het gevaarlijk. Niet omdat het ons bang maakt, maar omdat het ons confronteert met gevolgen in het heden, geworteld in het verleden, richting de toekomst.

De vraag is daarom niet of we Kerst nog kunnen vieren. De vraag is of we het leven durven herinneren . Durven we te erkennen dat Jezus een Jood was, geworteld in een andere traditie? Durven we te zien dat haat tegen Joden oplaait wanneer een zonde bok gezocht wordt? Durven we toe te laten dat deugden als moed, waarheid en liefde geen garantie voor veiligheid bieden, maar wel betekenis heeft? Maar bovenal: Jezus een mens was zoals jij en ik?

Misschien is Kerst geen geruststelling. Misschien is het een waarschuwing. Een zacht, maar volhardend signaal uit ons collectief geheugen dat fluistert: wanneer herinnering verdwijnt, keert geweld terug.

En misschien vraagt deze tijd niet om luidere, uitbundigere vieringen, maar om een diepere herinnering van het leven.
Niet om volgzaamheid, maar om moed. Niet om zekerheid, maar om menselijkheid.

Vanuit liefde gekregen, vanuit liefde geschreven John.

Als middelmatigheid de norm is… Recht op goed onderwijs… in de wet opnemen?

Sat, 13 Dec 2025 13:37:39 GMT

Is er dan niemand die oplet? Of heb ik de afgelopen 63 jaren onder een steen geleefd?

Als middelmatigheid de norm is… Recht op goed onderwijs… in de wet opnemen?

Alleen al de kop roept iets op wat je niet kunt wegpoetsen met goede bedoelingen. Als het recht op goed onderwijs expliciet in de wet moet worden opgenomen, wat zegt dat dan over onze rechtstaat, de staat van het onderwijs, de maatschappij, en misschien nog meer over onszelf?

Is er dan niemand die oplet? Of heb ik de afgelopen 63 jaren onder een steen geleefd?

Want eerlijk: waarom is dit nodig? Niet omdat onderwijs ineens belangrijk is geworden. Dat wás het al. Maar blijkbaar leven we in een tijd waarin iets fundamenteels zoals lezen, schrijven, rekenen, niet langer vanzelfsprekend op orde is, maar bij wet geregeld moet worden. En dat is geen klein probleem. Dat is existentiële schade. Een donkere wolk over ons bestaan.

Aanleiding voor deze reflectie is berichtgeving in het Noord-Hollands Dagblad (begin december 2025) over het wettelijk vastleggen van “goed onderwijs” en de aangescherpte kerndoelen

Er zijn zinnen die blijven hangen omdat ze meer verraden dan ze bedoelen. “Een zesje is ook een voldoende” werd ooit achteloos uitgesproken door Mark Rutte, toen minister-president, inmiddels secretaris-generaal van de NAVO, alsof het iets luchtigs, zelfs kluchtigs was. Die zin staat niet op zichzelf: zij weerspiegelt een bestuursmentaliteit waarin ‘net genoeg’ volstaat -en diezelfde mentaliteit blijkt ook internationaal geen belemmering voor doorstroom naar de hoogste machtsposities. Het is een mindset, een cultuurzin, die zich langzaam heeft vastgezet in een middelmatigheid van denken. Een zesje als nieuwe standaard is niet alleen een cijfer, het is een lat die steeds verder is gezakt, tot niemand meer weet waar hij ooit hing. En in die dalende lat ontstaat een gevaarlijk precedent -een vooraf genomen besluit waar men zich in het vervolg aan verbonden acht- het idee dat middelmatigheid wel goed genoeg is, totdat we wakker schrikken en wetten nodig blijken te zijn om af te dwingen wat vroeger vanzelfsprekend was.

Wat wordt ons, in godsnaam, nog geleerd? En wat ís ons geleerd de afgelopen decennia? Want als een basisschoolleerling niet goed kan schrijven, lezen, rekenen, is dat niet alleen een onderwijsprobleem. Dat is een maatschappelijk probleem, een democratisch probleem en uiteindelijk een menselijk probleem.

Wanneer het leervermogen van de mens onder druk komt te staan, sijpelt dat door in elke laag van ons bestaan. Wie niet goed kan lezen, begrijpt de wereld minder makkelijk -Raakt afhankelijker van samenvattingen, slogans en framing-, wie minder goed kan schrijven laat sneller anderen bepalen wat “waar” is, en wie minder goed kan rekenen wordt financieel afhankelijk van wat vertelt wordt. En daar komt de kern binnen -op die momenten wordt het fundament kwetsbaar en daarmee ook het mensbeeld manipuleerbaar.

In het wetsvoorstel wordt daarnaast gesproken over het vormen van “betrokken burgers”. Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee? Burgerschap gaat niet alleen over kennis van regels of het functioneren van instituties. Het gaat over kunnen luisteren en spreken, verschillen verdragen, verantwoordelijkheid nemen voor je invloed -ook online- en kritisch kunnen denken zonder je menselijkheid te verliezen. In de beste betekenis gaat burgerschap over verbinding, verantwoordelijkheid en volwassenheid. Over bewuster worden.

Dan dringt zich een ongemakkelijke vraag op: is dit primair een taak van school -het onderwijs-, of van ouders? Ouders zijn, naast de mens zelf, de eerste verantwoordelijken om dit te dragen. Zij kiezen ervoor een kind groot te brengen en leggen de eerste waarden neer: respect, grenzen, eerlijkheid, compassie en discipline. School -het onderwijs- kan ondersteunen, spiegelen en aanvullen. Maar wanneer school ook de rol van opvoeder moet overnemen, is dat geen vooruitgang. Het is een signaal dat er elders iets aan het weggevallen is: tijd, aandacht, gedragen normen, aanwezig zijn, verantwoordelijkheid durven nemen voor wat je zelf gesticht hebt. En hier wordt waakzaamheid noodzakelijk.

Want wanneer onderwijs -lees: de overheid- structureel taken van ouders als eerste verantwoordelijken gaat overnemen, begeven we ons op glad ijs. In een schemergebied waar zorg ongemerkt overgaat in sturing, en opvoeding in heropvoeding.

Geschiedenis laat zien dat dit geen theoretische zorg is. Telkens wanneer de staat bepaalt wat ‘goed gedrag’, ‘juiste waarden’ of ‘wenselijk denken’ is, verschuift langzaam de grens van begeleiding naar correctie. Niet abrupt, maar stap voor stap, goedbedoeld en gelegitimeerd door veiligheid of harmonie.

Wie denkt dat heropvoedingskampen iets van het verleden zijn, of uitsluitend bij ‘anderen’ horen, vergist zich. Moderne varianten bestaan -zichtbaar in het heden, bijvoorbeeld in China - maar ook subtieler, verpakt in beleid, protocollen en morele kaders. Juist daarom mag dit gesprek niet gevoerd worden vanuit middelmatigheid of gemakzucht, maar vanuit alertheid.

Mijn denken staat niet in een middelmatigheidsstand. Niet uit wantrouwen, maar uit verantwoordelijkheid. Omdat vrijheid zelden aangekondigd verdwijnt, maar vaak geruisloos naar de achtergrond.

Goed onderwijs vormt geen volgzame burgers, maar vrije denkers, en juist daarom is elke vorm van onderwijssturing kwetsbaar voor macht. - Visiewijszer

Bewustzijn: “zweverig”, “lariekoek”… en toch is het de missing link

Het gesprek over burgerschap raakt daarmee onvermijdelijk aan bewustzijn. Een woord dat al snel wordt weggezet als zweverig, onzin, lariekoek, terwijl het in de kern niets anders betekent dan kunnen voelen wat iets met je doet. Herkennen wanneer je boos, angstig of beïnvloedbaar bent. Beseffen dat je reactie niet altijd de waarheid is. Verantwoordelijkheid nemen voor je woorden en daden, en het vermogen ontwikkelen om jezelf te corrigeren. Zonder dat innerlijke werk wordt burgerschap een vakje dat je afvinkt, een protocol om te volgen, iets wat je doet maar niet bént. Bewustzijn is innerlijk burgerschap.

Hier raakt het aan iets wat we liever vermijden. We spreken veel over haat en onverdraagzaamheid, maar opvallend weinig over liefde, vriendelijkheid, zelfreflectie en persoonlijke verantwoordelijkheid. Niet omdat mensen het niet kunnen, maar omdat het ongemakkelijk is geworden om elkaar aan te spreken. Wie iemand wijst op gedrag, loopt het risico direct te worden weggezet als zeikerd, als lastig, als negatief. De mond wordt gesnoerd voordat het gesprek kan beginnen.

- Ja, ik ben kritisch. In andermans ogen misschien een zeikerd, je mag het zo noemen. Maar zwijgen verandert niets. Verandering begint niet bij een wet of een systeem, maar bij jezelf. Zonder die innerlijke bereidheid blijft elke hervorming oppervlakkig.

Wat hierbij vaak wordt onderschat, is dat de werking van afkomst, familiesystemen, generaties overstijgt. Patronen in omgaan met gezag, falen, verantwoordelijkheid en aanspreekbaarheid ontstaan zelden in één leven. Ze worden doorgegeven, soms zorgvuldig, vaak onbewust. Wat ooit bescherming bood, kan later juist beperkend worden. Familiesysteempatronen blijven niet beperkt tot gezinnen. Ze sijpelen langzaam door in bestuursstructuren, scholingssystemen en uiteindelijk ook in wet- en regelgeving. Zo worden oude overlevingsmechanismen collectief georganiseerd en vermommen zij zich als beleid, wet en of regelgeving. Niet uit kwade wil, maar omdat onbewuste dynamieken zich graag herhalen zolang ze niet worden gezien.

Daarom is het ook eerlijk om te erkennen dat bewustwording, burgerschap en het vinden van werkelijke oplossingen geen processen zijn die zich in een paar jaar laten afdwingen. Wat generaties lang heeft kunnen groeien, vraagt ook generaties om tot besef en inzicht te komen. Dat betekent niet dat we niets moeten doen, maar wel dat we moeten waken voor de illusie van snelle reparatie. Die illusie ligt besloten in tijdlijnen, meetmomenten en controlemechanismen die voorbijgaan aan de diepte van het vraagstuk “Innerlijk burgerschap”.

Dat maakt het des te opmerkelijker dat de Inspectie van het Onderwijs pas in 2031 gaat controleren of scholen aan de nieuwe doelen voldoen, terwijl de invoering al in 2026 en 2027 moet beginnen. Het voelt als brand in huis en afspreken dat we over zes jaar komen meten of de rookmelders werken. Het risico is dat dit wederom een papieren tijger wordt. Een met mooie woorden en formele verankering, terwijl de praktijk blijft worstelen met financiële druk, administratieve lasten en personeelstekorten. Dan heb ik het nog niet eens gehad over goed opgeleid en gekwalificeerd onderwijspersoneel. En ondertussen groeit een generatie op die moet functioneren in een steeds complexere samenleving, met steeds minder stevig gereedschap.

De vraag die onder alles blijft liggen, is daarom eenvoudig en ongemakkelijk tegelijk. Was het recht op goed onderwijs dan nog niet vastgelegd? En als het nu expliciet moet worden vastgelegd, wat is er onderweg uitgehold? Misschien is dit wel de kern: we proberen met wetten te repareren wat in wezen een cultuur- en verantwoordelijkheidstekort is geworden. Niet alleen van scholen, maar van ons allemaal.

Goed onderwijs is geen beleidsdoel. Het is een gezamenlijke keuze. Voor diepgang boven gemak. Voor aanspreekbaarheid boven wegkijken. Voor bewustzijn boven middelmatigheid. En als we werkelijk betrokken burgers willen vormen begint dat niet bij een kerndoel of een inspectiemoment. Het begint bij een samenleving die weer durft te kijken -naar zichzelf, naar elkaar en naar de systemen die zij samen in stand houdt. Want wie de basis verwaarloost, verliest niet alleen vaardigheden. Die verliest richting en beweging.

Goed onderwijs alleen is meer dan kennisoverdracht of het behalen van doelen. Het is de toekomst richting geven . Het is generaties voorbereiden op een wereld die zij nog niet kennen, en hen zó toerusten dat zij daar menswaardig, verantwoordelijk en veerkrachtig in kunnen staan. In die zin ontzorgt goed onderwijs niet door alles uit handen te nemen, maar door mensen in staat te stellen zelf verantwoordelijkheid te dragen. Het geeft richting zonder te dicteren, houvast zonder te verstarren, en vertrouwen zonder naïviteit. En zeker geen zesjes cultuur toejuichen.

Misschien is dat wel wat deze tijd van ons vraagt: minder haast om te repareren, meer moed om te begrijpen. Minder vertrouwen in systemen alleen, meer vertrouwen in het menselijke vermogen tot inzicht, verantwoordelijkheid en groei.

Goed onderwijs begint niet bij een wet, maar bij het besef dat wat wij vandaag doorgeven, morgen wordt geleefd. In gezinnen, in scholen, in systemen, in wet en regelgeving, en uiteindelijk in de wereld die onze kinderen vorm zullen geven.

Wie werkelijk richting wil geven aan de toekomst, zal daarom niet alleen moeten vastleggen wat “goed” is, maar ruimte moeten laten voor bewustwording, rijping en menselijkheid.

Dat is geen snelle weg. Maar het is wel een toekomst dragende.

-Visiewijszer

Het nieuwste gebod: Gij zult angst zaaien om volgzaamheid te oogsten stimuleert het gevoel dat je niet te redden bent

Sun, 07 Dec 2025 10:04:12 GMT

Stimuleer het gevoel dat je wel te redden bent

Het nieuwste gebod: Gij zult angst zaaien om volgzaamheid te oogsten -Stimuleert het gevoel dat je niet te redden bent

In de strijd om volgzaamheid lijkt tegenwoordig alles geoorloofd: Algoritmes die bepalen wat we zien, daardoor denken dat dit de waarheid is. Een noodboekje dat -in geval van calamiteiten- de eerste 72 uur onze blik inkleurt. ZZP’ers die onder het mom van “schijnzelfstandigheid” als proletariër worden weggezet, geen andere vaardigheden lijkt te bezitten behalve zijn arbeid.

Dit bestaat. Dit gebeurt. Dit is het kader.
Stukje bij beetje verschuift de grens van wat normaal is ,zolang het maar past binnen het nieuwste gebod: “Gij zult angst zaaien, om volgzaamheid te oogsten.” En we merken het vaak pas als het al in ons systeem zit.

Als mens beschikken we over bijzondere gaven die verder reiken dan spreken, schrijven of het doorgeven van kennis. Ons lichaam, ons bewustzijn en ons brein dragen vermogens in zich die veel subtieler, ruimer en ontvankelijker zijn dan wat wij doorgaans benutten. We kunnen waarnemen voorbij het tastbare, voelen voorbij het verklaarbare, begrijpen zonder dat het eerst begrepen hoeft te worden, bewegen waar het vastloopt.

En toch laten we ons zo vaak terugduwen in het smalle kader van wat hoort, wat verwacht wordt, wat veilig lijkt. Niet omdat we niet anders kunnen, maar omdat angst ons in de greep van macht houdt.

Angst om niet begrepen te worden. Angst om af te wijken van het patroon waarin de meerderheid van middelmatigheid zich schikt. Angst om zichtbaar te worden in een wereld die vooral waarde lijkt te hechten aan voorspelbaarheid en volgzaamheid.

Angst ontneemt ons niet alleen menselijke vrijheid; ze onttrekt ons ook aan de mogelijkheden die in ieder mens besloten liggen. Zo passen we ons massaal aan verwachtingspatronen aan die niet uit onszelf lijken voort te komen, maar over ons heen opgelegd worden. En vanuit die angst vergeten we dat we toegang hebben tot vermogens die juist bedoeld zijn om ons vrij te bewegen, vrij van angst te maken.

Maar wat gebeurt er als we die angst niet langer zien als een hindernis, maar als een mogelijkheid? Wat als juist dit krimpende, knagende, vormgevende gevoel het ankerpunt wordt voor transformatie, en de transitie die daarvoor nodig is? Dan verschuift angst van tegenkracht naar veerkracht. Van blokkade naar toegangspoort. Van beperking naar mogelijkheid. In dat perspectief wordt angst geen eindpunt meer, maar het begin van een onbegrensde persoonlijke transformatie.

Wanneer een tegenkracht lang genoeg meegaat, wordt ze geen tegenkracht meer genoemd maar “realiteit”. En er is één brandstof die dit proces keer op keer voedt: angst. Angst kan zich verankeren in structuren die sterker lijken dan de waarheid zelf. Ze groeit, vermenigvuldigt zich, nestelt zich in de fundamenten van ons denken en wordt soms zo ver doorgevoerd dat zelfs zij die haar het leven hebben ingeblazen de oorsprong lijken te vergeten. Wat overblijft zal een constructie zijn zonder wortels in echtheid, een werkelijkheid die voortleeft op aanname, manipulatie en overgenomen overtuigingen.

Alsof er een nieuw, ongeschreven gebod over de wereld is uitgerold: Gij zult angst zaaien om volgzaamheid te oogsten. Wie angst zaait, hoeft zelden nog iets uit te leggen. Angst vernauwt het bewustzijn. Het maakt de wereld smaller: van nuance naar noodzaak, van vragen naar reflexen. Van zelf voelen naar: zeg me wat ik moet doen.

En telkens weer zien we dezelfde route verschijnen, eenvoudig, eeuwen oud, maar verontrustend effectief:

Ontneem mensen de ruimte om zelf te denken . Overprikkel ze. Overspel ze met -des- informatie, nieuws, meningen, paniekbeelden, doemscenario's. Niet om te informeren, maar om te bezitten, te bezetten. Om het zicht te ontnemen op wat er werkelijk speelt. Want als het in het hoofd vol genoeg is, wordt het vanbinnen als vanzelf stil.
Bied "Brood en spelen" . Het romeinse Panem et Circenses was geen bijzaak, maar pure strategie: zorg voor voedsel en vermaak, en het volk kijkt niet naar de machtsstructuren die daarachter schuilgaan. Vandaag heet dat: altijd iets te scrollen, te streamen, te kopen, te volgen. Fragmentatie van aandacht is geen bijeffect, maar een beproefde methode. Waar aandacht versnippert raakt, verdwijnt de ruimte voor diepte, zelfstandig nadenken.
Breek stap voor stap de zelfredzaamheid af. Wie afhankelijk wordt van systemen oefent steeds minder in zelfvertrouwen, zelf kiezen, zelf onderzoeken, zelfstandig zijn. En wie afhankelijk voelt, stelt steeds minder vragen. Afhankelijkheid maakt volgzaam, volgzaamheid maakt kwetsbaar voor sturing.
Oogst volgzaamheid. Wanneer de bodem van zelfvertrouwen is uitgehold, wordt angst een uiterst effectief stuurmiddel. Eén waarschuwing, één dreigbeeld, één grafiek, één rood icoontje in beeld en hele groepen bewegen mee, zonder nog helder te onderscheiden: Is dit van mijzelf? Is dit wat ik zelf wil? Of is dit wat er van mij verlangd wordt?

Dan is angst geen emotie meer, maar een instrument voor sturing. Geen innerlijke beleving meer, maar een middel om gedrag te vormen. Een mechanisme om gehoorzaamheid te oogsten.

In de argumentatieleer heet dit argumentum ad baculum -het stokargument. Ik kwam het voor het eerst tegen tijdens mijn mediationopleiding. Het is geen vorm van dialoog, maar van dwingende sturing: angst inzetten om de ander een vooraf gekozen richting op te duwen. Niet: ik overtuig je met inhoud. Maar: ik overtuig je met dreiging.

“Als we dit nu niet doen, komt er oorlog…”
“Als jij je niet aanpast, dan bén jij het probleem…”
“Als we deze maatregelen niet nemen, stort alles in…”

Het zijn geen uitnodigingen tot gesprek, maar duwende, dwingende boodschappen -vaak uitgesproken met een zorgelijk gezicht, alsof bezorgdheid bewijs is. Zo wordt angst de stok achter de deur van beleid, regelgeving, uitgaven, beslissingen. Of het nu gaat om veiligheid, gezondheid, economie of geopolitiek. En de vraag is niet alleen: Is de dreiging reëel? De diepere, veel belangrijkere vraag is: Wat doet een voortdurend dreigingsframe met ons als samenleving, en met ons persoonlijk- innerlijk leven?

Van brood en spelen naar pushbericht en noodboekje. We leven in een tijd waarin angst niet alleen via schermen binnenkomt, maar nu ook via de brieven bus wordt aangereikt. Tussen eind november 2025 en begin januari 2026 ontvangt vrijwel ieder Nederlands huishouden het informatieboekje Bereid je voor op een noodsituatie, onderdeel van de landelijke campagne Denk vooruit.

Wat gebeurt er wanneer je dagenlang, wekenlang, maandenlang leeft met de voortdurende suggestie: “Er kan ieder moment iets heel ergs gebeuren. Zorg dat je klaarstaat. Denk aan je noodpakket. Denk aan je noodplan. Denk aan de eerste 72 uur…”

Voor je het weet, verschuift de basisinstelling van het leven van vertrouwen naar voorafgaande spanning, ANGST. De buitenkant spreekt over voorbereiding, de binnenkant hoort: er hangt iets boven ons hoofd. Ziedaar, angst wordt gezaaid

In de Koude Oorlog hing die onzichtbare angst dreiging jaren als een wolk boven onze samenlevingen: de mogelijkheid van directe, totale vernietiging -altijd aanwezig, zelden benoemd. Nu verschijnen nieuwe varianten: cyberoorlog, hybride dreiging, permanente instabiliteit. De vorm verandert, de werking blijft gelijk: een samenleving die leeft met een onzichtbare, voortdurende schaduw van ANGST.

De vraag is niet om die risico’s te ontkennen. De vraag is wél: Worden we bewuster, of alleen maar angstiger?

De keuze voor illusie: leven in misschien

Angst wortelt zelden in wat nú gebeurt. Ze wortelt in wat er misschien zou kunnen gebeuren -het rijk van de voorstellingskracht, waar onzekerheid vorm aanneemt en zich vermomt als waarheid.

De grote illusie van misschien:

Misschien komt er een grote stroomstoring
Misschien wordt ons land het volgende doelwit
Misschien valt alles uit
Misschien... en dan?

Voor je het weet, begint een leven zich in te richten naar het rijk der mogelijkheden, niet naar de werkelijkheid van dit moment. We bouwen doemscenario’s in ons hoofd, ver voordat er iets concreets gebeurt. We hebben dit mechanisme eerder gezien. Tijdens het begin van de coronapandemie vlogen de pakken toiletpapier de supermarkt uit. Niet omdat iemand had berekend dat toiletpapier het medicijn tegen het virus was, maar omdat angst zich razendsnel vermenigvuldigde in de echo-kamer van het collectief: “Als iedereen het doet, zal het wel nodig zijn.”

Dat is de kern van illusie: niet de feiten sturen ons, maar de aanname over wat anderen denken te weten, te vrezen of te doen. Het is volgzaam zijn aan onwetendheid -de meest subtiele vorm van verloren autonomie.

Wie leeft in het rijk van misschien, leeft in een toekomst die nog geen vorm heeft -misschien nooit zal krijgen- maar die ondertussen wordt behandeld alsof zij al vaststaat. Zo wordt angst een zelf vervullende profetie: we maken vandaag keuzes vanuit een toekomst die nog helemaal niet bestaat. En omdat dit alles niet alleen in het hoofd gebeurt, maar in het hele lichaam voelbaar wordt is dit wat angst ook doet met ons zenuwstelsel. Angst is niet alleen een gedachte. Ze is tastbaar, meetbaar. Lichamelijk, geestelijk.

een versnelde ademhaling
spanning in kaken, nek, buik
een hartslag die net iets hoger ligt dan de situatie vraagt
een onrustig, zoekend gevoel, alsof er iets is dat je over het hoofd ziet

Voor het lichaam betekent dit: het fight–flight–freeze -systeem wordt actief. En hoe vaker dit gebeurt, hoe sneller en automatischer gedrag, het lichaam, de controle overneemt. In die staat wordt volgzaamheid geboren, de wereld zwart-witter, verdwijnt nuance, voelt veiligheid urgenter dan waarheid, en lijkt meedoen veiliger dan zelf nadenken. Precies hier wordt angst gevaarlijk als stuurmiddel. Een mens in overlevingsstand is namelijk makkelijker te sturen dan een mens die aanwezig is in het moment.

Als je wilt dat iemand in angst gaat geloven -er zelfs naar gaat léven- hoef je in wezen maar één ding te doen: deze angst keer op keer herhalen, verpakken als waarheid, en koppelen aan een gevoel van gevaar. Vervang het woord angst hier desnoods door leugen en je ziet hetzelfde mechanisme: wat vaak genoeg herhaald wordt, nestelt zich in ons systeem als iets dat “nu eenmaal zo is”.

Door de geschiedenis heen is angst een van de krachtigste middelen geweest om mensen te sturen. Denken we maar aan tijden waarin geloof, macht en straf nauw met elkaar verweven waren:

een God die vooral streng en bestraffend was
leiders die veiligheid beloofden, zolang je maar volgzaam bleef
groepen die als “gevaarlijk” werden bestempeld, zodat uitsluiting ineens logisch leek

Niet omdat mensen per se slecht zijn, maar omdat onwetendheid en angst hand in hand gaan. Wie niet leert zelf te kijken, te voelen en te onderzoeken, wordt afhankelijk van wie namens hen denkt. En wie angst controleert, controleert de gedachten van de ander.

Die invloed reikt verder dan het verleden. Angst heeft ook een stem in hoe we naar de toekomst kijken. Een samenleving die gevoed wordt met angst, voor elkaar, voor de toekomst, voor wat afwijkt, verliest langzaam haar bezieling. Vrijheid verdampt niet in één klap, ze lekt weg via kleine concessies:

“Laat ik maar niets zeggen, straks val ik buiten de groep”
“Als iedereen het zegt, zal het wel kloppen”
“Wie ben ik om dit in twijfel te trekken?”

Vooruit denken maakt dan plaats voor overleven. Intuïtief handelen wordt dan onderdrukt door de vraag: “Is dit wel veilig?” Groepsdruk neemt het over van innerlijk kompas. Het gevolg is zichtbaar: wantrouwen, onverschilligheid, ongelijkheid. Niet als abstracte begrippen, maar als dagelijks voelbare realiteit: buren die elkaar niet meer vertrouwen, collega’s die zwijgen, systemen die mensen eerder breken dan dragen.

Precies deze nalatenschap -van generaties lang leven onder invloed van angst- is waar de toekomst zich toe moet verhouden. Zolang we niet herkennen hoe angst onze keuzes stuurt, blijven we haar doorgeven. Niet omdat we dat willen, maar omdat we nooit hebben geleerd hoe het anders kan.

Maar -en dit is de keerzijde die vaak vergeten wordt- dezelfde angst kan óók een poort zijn.

Angst als poort naar transformatie

Waar angst eeuwenlang gebruikt is als middel tot beheersing, bezit zij in de individuele ervaring een heel ander potentieel. Angst kan je vastzetten in illusie, maar ze kan je ook wakker maken. Het verschil zit niet in de angst zelf, maar in de beweging die erop volgt.

Er zijn grofweg twee bewegingen:

Van angst naar aanpassing

Je voelt spanning
Je zoekt onmiddellijk iemand die je vertelt wat je moet doen
Je volgt de menigte, de folder, de leider, het algoritme
De angst verstilt even, niet omdat ze doorvoeld is, maar omdat je haar hebt uitbesteed aan hen die beweren het beter te weten

2. Van angst naar bewustzijn

Je voelt spanning
Je stopt volgzaam zijn naar gedegen onderzoek
Je keert je aandacht naar binnen: Waar voel ik dit? Welke gedachten draaien er? Van wie zijn die eigenlijk?
Je laat de angst er zijn, zonder haar onmiddellijk te verdringen of op te lossen
Dan ontstaat ruimte. Niet omdat de wereld ineens veilig is, maar omdat jij aanwezig bent in het moment zelf

Transformatie begint nooit bij de ander. Ze begint bij het moment waarop jij zegt: “Ik voel angst. En in plaats van mij eraan uit te leveren, wil ik luisteren naar wat ze mij komt vertellen. ” Soms vertelt angst iets reëels: dat een grens nodig is, dat je een keuze mag herzien, dat een situatie onveilig is. Maar soms vertelt ze vooral dit: “Je leeft al te lang in een verhaal dat niet van jou is.”

De andere vorm van zelfredzaamheid

Het noodboekje spreekt over 72 uur zelfredzaamheid, alsof binnen 72 uur elk probleem kan worden opgelost. Maar er bestaat een diepere, innerlijke vorm van zelfredzaamheid waarvoor geen checklist bestaat:

Kun jij innerlijk op eigen benen staan, ook als de wereld om je heen onrustig is?
Kun jij voelen wat van jou is en wat afkomstig is van het collectieve angstveld?
Kun jij onderscheid maken tussen geïnformeerd zijn en geïndoctrineerd worden?
Kun jij “ik weet het niet” toelaten zonder het onmiddellijk dicht te smeren met andermans antwoorden?

Echte zelfredzaamheid begint wanneer we onze aandacht terughalen: van permanente dreigingsbeelden, van eindeloze nieuwsfeeds, van opgelegde scenario’s, naar de eenvoudige, vaak confronterende vragen: Wat ervaar ík nu werkelijk? Welke keuze hoort bij mij hier, vandaag?

Angst zal niet verdwijnen uit de wereld. Machtsstructuren zullen haar blijven gebruiken, systemen zullen haar blijven voeden. Maar in jou kan iets verschuiven:

van onbewust reageren naar bewust waarnemen
van angst als wapen tegen jezelf, naar angst als leraar op je pad
van reflexmatig volgzaamheid, naar bewuste verbondenheid

Misschien is dát de diepste transformatie. Niet dat de wereld veiliger wordt, maar dat jij bewust aanwezig blijft, juist te midden van alles wat je bang zou kunnen maken. Daar, in die aanwezigheid, verliest angst haar macht. Niet omdat zij kleiner wordt, maar omdat jij groter bent gegroeid dan het verhaal dat ze je probeert te vertellen.

Als vanzelf ontstaan er nieuwe geboden:

Gij zult bewust worden, zodat angst haar greep verliest
Gij zult vragen blijven stellen, juist waar men je aanleert zwijgzaam te volgen
Gij zult voelen wat waar is voor jou, voorbij aan wat je worst verteld

Vanuit liefde geschreven, vanuit liefde gegeven John

Autistisch narcisme

Fri, 21 Nov 2025 13:10:59 GMT

Autistische narcisme ontneemt het individu haar identiteit

Stress, lastige gevoelens weghouden is niet goed voor je weerbaarheid. “Dat gene met wie of wat je jezelf verbindt, zal je vormen. Soms ten goede, soms ten kwade.”

Langzaam ontneemt autistische narcisme het individu haar identiteit. Het is geen eenvoudige kwestie, want vaak zijn we er ons nauwelijks tot niet van bewust van wat bindingen bij ons aanrichten. Het blijft belangrijk om je bewust te blijven van hoe je leven verloopt en waar je allemaal aan verbonden bent. Want ook het missen van een juiste verbinding kan tot lijden voeren.

Tijd en haar betekenis

Tijd is de schaal van waarneming van dat wat aanwezig is, maar niet voor iedereen op dezelfde manier. Waarnemen en tijd plooit zich naar de waarnemer, naar waar deze staat, hoe deze beweegt, wat deze kan ver- dragen. De betekenis van tijd, en waarneming, ontvouwt zich pas werkelijk in de aandacht die jij het geeft, of beter gezegd: de aandacht die het nodig heeft om tot leven te komen.

Alles wat groeit, doet dat binnen het perspectief van degene die het ziet. Wat geen aandacht krijgt, verstilt, verschraalt, trekt zich terug. Niet omdat het verdwenen is, maar omdat ons bewustzijn nog niet op de juiste plek kon landen. Op een later moment, vanuit een andere innerlijke positie (bewustzijn), laat het zich opnieuw beleven. Zo verstrijkt tijd niet als een neutrale opeenvolging van momenten, maar als een reeks momenten die zich openen of sluiten naargelang de staat van onze waarneming, vanuit een ander standpunt van bewustzijn.

Tijd voedt ons met inzichten, maar verblindt wanneer we in de haast gevangen raken. Haast is geen tempo, maar een bewustzijn dat zichzelf niet meer registreert. Dan verliezen we de beweging in onszelf die tijd ons eigenlijk wil laten voelen. Op zulke momenten is tijd niet meer iets dat voorbijgaat, maar iets dat blijft bestaan. Een stille aanwezigheid die pas merkbaar wordt wanneer we stoppen met geen aandacht schenken.
– Visiewijszer

Wanneer tijd -heden-verleden-toekomst- zich plooit naar onze waarneming, wordt één ongemakkelijke waarheid zichtbaar: niet alles wat we zien, is wat er werkelijk is. Tijd en bewustzijn vormt zich niet in wat we al kennen, maar in hoe, wat we durven toelaten buiten onze vertrouwde kaders. Tijd vormt ons bewustzijn, bewustzijn vormt zich in relatie tot tijd. En precies daar begint het te schuren.

Want wat gebeurt er wanneer onze waarneming vernauwt? Wanneer tijd geen ruimte meer is om iets te laten rijpen, maar slechts een decor wordt voor onmiddellijke invulling van behoefte?

Actie en reactie
Dan wordt aandacht geen leidraad meer, maar een spanningsveld. Alle energie trekt naar dat ene punt waar verlangen en bevestiging elkaar willen vinden.

Daar, in dat gebied verliest tijd haar wezenlijke betekenis, bewustzijn verliest haar openheid en ontstaat het onvermogen om andersheid te verdragen. Op die breuklijn, waar tijd haar diepte verliest, bewustzijn en waarneming haar breedte, tekent zich een nieuwe crisis af. Een tunnelvisie.

Een nieuwe crisis, een van ongemakkelijke waarheden

“Ik wil het, en wel nu. Je zorgt maar dat het voor elkaar komt. Of je het nu met mij eens bent of niet.” Het is de echo van deze tijd. Niet altijd direct uitgesproken, maar wel overal, altijd zichtbaar, direct voelbaar.

Autistisch narcisme, niet als diagnose, maar als bewustzijnstoestand. Deze bewustzijnsvernauwing kruipt steeds dieper in onze maatschappij. Waar geduld ooit een deugd was, is het nu iets hopeloos ouderwets, een achterhaald groei ideaal. Geduld lijkt iets dat onze behoefte aan onmiddellijke bevrediging in de weg staat. We worden dagelijks geconfronteerd met dit verschijnsel dat velen niet herkennen en anderen liever niet benoemen: autistisch narcisme. Een mensheid die zichzelf voedt door middel van een quick fix als bevestiging en bescherming, terwijl ze langzaam wegdrijft van empathie, nuance en verantwoordelijkheid.

Autistisch narcisme is allang geen individuele afwijking in persoonlijkheid meer. Het is nu al een complete cultuur, een systeem van weg- kijken geworden waarin wij allemaal, door onoplettendheid, in mee kunnen kantelen.

Het toont zich wanneer mensen zich terugtrekken in hun eigen rigide overtuiging, hun eigen virtuele enclave, en elke andersheid ervaren als persoonlijke aanval. Stilte wordt leegte in plaats van ruimte. Verantwoordelijkheid wordt afgeschoven. Gevoel wordt vermeden. Empathie verschraalt.

In plaats daarvan identificeren we ons met wat ons bevestigt, niet meer met wat ons raakt. Likes, volgers, algoritmes, schone schijn: dit is de wereld waarin de buitenkant glanst, maar de binnenkant verschraald. En precies daar verliest bewustzijn haar voeding, want wat zich niet meer laat voeden door het onbekende, sterft langzaam af.

Persoonlijk ongemak begint bij de vraag die niemand graag stelt: wat ben ik onderweg kwijtgeraakt om hier uit te komen? En misschien een nog diepere waarheid: wat durf ik niet meer toe te laten, te voelen?

We leven in tijden waarin geschiedenis zich herhaalt, maar in een nieuwe gedaante verschijnt. Waar ontbinding door autistisch narcisme ooit een ver-van-ons-bed verschijnsel leek, bevindt het zich nu in ons midden. Niet alleen via schermen en door slogans, maar vooral in woorden, daden, beleid, beelden. En vooral in het absolute machtsmiddel dat controle heet.

Controle, het is de belofte die te mooi klinkt om waar te zijn. De stem die zegt te redden, maar verdeelt. De leider die luid spreekt, maar niet luistert. De collega die altijd gelijk heeft, maar nooit aanwezig is. De ouder die zorgt, maar nooit voor zichzelf. De professional die alles regelt, maar niets lijkt te doorvoelen, aan regels gebonden.

Harde woorden klinken als kracht. Drukke gebaren lijken op zekerheid. Maar onder dat vergulde oppervlak schuilt iets anders: honger naar bewondering, naar invloed, naar bevestiging. Dat is het autistisch narcistisch systeem van deze tijd. De overtuiging dat influencers alle wijsheid bezitten, luidheid gelijkstaat aan leiderschap en dat zichtbaarheid hetzelfde is als betekenis.

Let op: het gaat over ons. Over hoe wij zelf poorten blijven openen. Wij, burgers, volgers, kijkers, ja-knikkers, voeden deze cultuur met applaus, hashtags, aandacht. We verwarren aanwezigheid met waarde. We verwarren stilte met afwezigheid. We verwarren bevestiging met verbinding, reactie met relatie.

We moeten weer leren conformeren, luister, respect tonen.

De stille verleiding van het ego

Wat zich buiten ons afspeelt, heeft altijd wortels in onszelf. We herkennen deze dynamiek omdat ze in ons leeft. De behoefte om gezien te worden, gehoord te blijven, gelijk te krijgen, het zijn menselijke verlangens. Maar tegen welke prijs?

Verlangens worden gevaarlijk wanneer ze losraken van empathie. Wanneer ze onmiddellijk vervuld móéten worden. Wanneer onvoorwaardelijke waardering de plaats inneemt van verbinding. Wanneer schone schijn het wint van eerlijk voelen.

En wanneer die behoefte niet direct kan worden vervuld, wordt het ego onrustig, hongerig, geactiveerd door wat het níet krijgt. Zo ontstaat een wereld waarin uiterlijk vertoon, harde woorden en grote gebaren worden gezien als waarheid, als leiderschap. Autistisch narcisme krijgt haar voedingsbodem, terwijl onder de oppervlakte, door het gebrek aan werkelijk bewustzijn, een collectief trauma groeit: disconnectie.

De cultuur van bevestiging

We lijken hyperverbonden, maar innerlijk zijn we losgekoppeld. Zodra voelen losraakt van functioneren, wordt handelen mechanisch, bijna gedachteloos, niet kwaadaardig, maar afgestompt door overprikkeling en haast.

Zo ontstaat een mensheid waarvan de buitenkant blinkt, terwijl de binnenkant langzaam verschraalt. Een wereld gecreëerd waarin efficiëntie, volgzaamheid en bling-bling worden bejubeld, terwijl empathie en zelfstandigheid tot risicofactoren zijn verworden.

En dan hebben we het nog niet eens over wie anders denkt, anders leeft, uit een andere cultuur afkomstig is.

De kring van stilte

In gezinnen, scholen, teams en organisaties zien we dezelfde verschuiving. Er wordt niet meer geluisterd om te begrijpen, maar om te over- winnen. Niet meer gesproken om kennis te delen, maar om de ander te overtuigen, om te voldoen aan wat verwacht wordt.

Wat niet wordt uitgesproken, borrelt onder de oppervlakte, tot er iets breekt. Meestal niet bij degene die het veroorzaakt, maar bij degene die het te lang heeft verdragen.

De kern

Er ontstaat een vorm van autistisch narcisme die niet schreeuwt, maar zwijgt. Niet overmoedig is, maar afstandelijk. Niet luid, maar leeg. Het is een bewustzijnstoestand waarin contact wordt vervangen door controle. Waarin voelen als gevaar wordt ervaren en leegte wordt bewaakt alsof het leven ervan afhangt.

Het autistische deel vermijdt gevoel. Het narcistische deel verlangt bewondering. Samen vormen ze een systeem dat handelt zonder zich te verbinden met oorzaak of gevolg, een gevaarlijke vorm van innerlijke ontkoppeling. Wie niet meer geraakt wordt, is ooit opgehouden te voelen. En dat begint niet bij macht, maar bij onmacht.

We geven onze kinderen comfort, maar ontnemen ze weerstand. We vergeten het meest menselijke proces dat er is: vallen en opstaan. We geven bevestiging, maar vergeten richting. We leren ze voelen, maar niet verdragen.

En zo ontstaat een generatie die grenzen stellen ervaart als aanval en verantwoordelijkheid als last, een generatie die geleerd heeft dat “ik wil” genoeg is om te krijgen.

Hoe langer je wordt blootgesteld aan deze cultuur, hoe meer het voelt als persoonlijke waarheid. Een wereldbeeld dat eerst het innerlijk vormgeeft en daarna het gedrag. Want wat we zien, en wat we níét kunnen zien, wordt bepaald door waarnemer, waarneming, positie, beweging en tijd. Dit is de onzichtbare leidraad van bewustzijn.

Twee bewustzijnstoestanden

Gezond bewustzijn zegt: “Wat ik zie is gekleurd door mijn geschiedenis, positie en beweging. Daarom heb ik de ander nodig om vollediger te zien.”

Autistisch narcistisch bewustzijn zegt: “Wat ik zie ís de werkelijkheid. Wie iets anders ziet, is gevaarlijk, dom of moet gecorrigeerd worden.”

Gezond bewustzijn accepteert meerdere referentiekaders. Autistisch narcisme maakt van één kader een absolute norm.

En precies dát is waarom dit een crisis is.

Wanneer deze bewustzijnstoestand collectief wordt:

verdwijnt dialoog,
wordt nuance gezien als zwakte,
wordt de ander gereduceerd tot object, vijand, decorstuk.
Een pion in een spel van winst of verlies

We leven dan in een permanent nu: zonder verleden dat verwerkt is, zonder toekomst die voorbereid wordt. Tijd wordt dan geen ruimte voor inzicht, maar een stroom prikkels waarin niets meer echt mag blijven hangen.

Waar relativiteit ons uitnodigt te erkennen dat iedereen vanuit een ander punt in deze tijd- ruimte kijkt, doet autistisch narcisme alsof één standpunt de hele werkelijkheid omvat. Het ontkent de ander als volwaardige waarnemer, en daarmee ontneemt het zichzelf de kans om wijszer te worden.
-Visiewijszer

We staan op een kruispunt waar gemak, snelheid en bevestiging ons verleiden om steeds minder werkelijk te zien. Met een samenleving die niet meer durft te voelen, verliest de mensheid uiteindelijk haar vermogen om te be- leven. De weg vooruit begint niet met protocollen, labels of snelle verklaringen, maar met het herstellen van onze waarneming: de moed om onszelf te bevragen, de ander als volwaardig te erkennen, en de stilte opnieuw toe te laten als ruimte voor inzicht.

Want bewustzijn begint niet met zeker weten, maar met durven kijken, durven loslaten wat ons houvast leek. Om opnieuw te ontdekken dat onzekerheid geen bedreiging is maar de geboortegrond van vernieuwing, verandering en echte verbinding met elkaar.

Het Paard van Troje van onze tijd Een spiegel voor wie durft te kijken

Sat, 18 Oct 2025 12:18:52 GMT

Er zijn leiders die zich presenteren als redders, maar in werkelijkheid duisternis brengen - niet met wapens, maar met woorden. Het Paard van Troje rijdt niet meer opgetrokken uit hout, maar bestaat uit macht, geld en illusie. En telkens weer doen we de poorten open.

Er zijn leiders die zich presenteren als redder van het volk, maar in werkelijkheid het volk gijzelen. Niet met wapens, maar met woorden. Niet met bommen, maar met angst. Hun kracht ligt niet in wijsheid, maar in manipulatie. Ze spreken over vrijheid, maar bedoelen gehoorzaamheid. Spreken over waarheid, maar verspreiden verwarring. En miljoenen applaudisseren, zonder te beseffen dat ze langzaam hun eigen vrijheid opofferen.

Donald Trump is daar een hedendaags voorbeeld van - een democratisch gekozen leider, het nieuwe Paard van Troje dat door de poorten van de democratie is gereden. Zijn pantser glimt van belofte, maar van binnen huist iets anders: een narcistisch systeem dat opleeft van bewondering en verering. Alles moet draaien om hem. Feiten buigt hij om, kaarten tekent hij over, geschiedenis herschrijft hij ter plekke. Niets lijkt hem te kunnen weerhouden. Er wordt smalend gelachen, en als iemand hem weerspreekt, word die onthoofd - niet met een zwaard, maar met woorden, vernedering of ontslag.

Zijn macht berust niet op visie, maar op verleiding. Op het bespelen van angst, identiteit en trots. Zelfs oorlog is voor hem een onderhandelingsmiddel geworden: “Als jullie wapens bij ons bestellen, dan blijven wij aan boord. Doen jullie dat niet — dan trekken wij ons terug.” Zo verwordt morele verantwoordelijkheid tot handelswaar. De prijs van vrede wordt vandaag afgerekend in dollars.

Het lijkt grotesk, maar het is dodelijk reëel. Wie zich verzet, wordt weggezet als vijand. Wie zwijgt, blijft in functie. Dat is geen leiderschap, dat is controle. Achter zijn gebalde vuist lopen touwtjes – niet die van leider, maar touwtjes als van een marionet die beweegt aan de hand van macht, geld en angst. En juist dat maakt hem zo gevaarlijk, omdat velen denken dat hij zelf de touwtjes in handen heeft.

Maar hij is niet de eerste, en hij zal niet de laatste zijn. De geschiedenis heeft dit script eerder geschreven.

Adolf Hitler werd ooit onthaald als een redder - een Messias voor een volk dat gebukt ging onder armoede, vernedering en wanhoop. Na de Eerste Wereldoorlog, het Verdrag van Versailles en jaren van inflatie en werkloosheid, hunkerde Duitsland naar richting en trots.
Hij gaf het volk wat het wilde horen: orde, eenheid, herstel. Zijn woorden klonken als bevrijding, maar leidden naar onderdrukking. Geen strobreed werd hem in de weg gelegd om duisternis te verspreiden, precies in een tijd waarin men naar licht verlangde.

De uitkomst van zijn verworven macht is schandelijk duidelijk geworden - een vernietigende erfenis die tot op de dag van vandaag voelbaar is, in wonden die moeilijk genezen, in herinneringen die waarschuwen, en in het collectieve besef hoe kwetsbaar vrijheid werkelijk is.

En ook in onze tijd herhaalt het zich. Vladimir Poetin - ooit voorgesteld als stabiele staatsman, kroonprins en beschermer van traditie en orde - werd zelfs in het Westen met open armen ontvangen. In Nederland werd hij destijds met eerbetoon ontvangen - door onze toenmalige kroonprins én minister-president - terwijl zijn netwerk van bedrijven via gunstige fiscale routes hier werd ontlast, gefaciliteerd door onze eigen overheid. Het toont hoe diep en ver de macht van geld reikt: hoe welvaart en belangen ogen kan sluiten voor morele duisternis. Zolang de handel bloeit, lijkt niemand te willen zien wat er werkelijk gaande is.

En toch is het nauwelijks te bevatten: zo kort na de schande van de Tweede Wereldoorlog herhaalt de geschiedenis zich - alsof we niets hebben geleerd. We zien opnieuw hoe één man, gedreven door macht, geld, en angst, een volk meesleept in een oorlog tegen waarheid en menselijkheid.

En terwijl de wereld opnieuw worstelt met macht en machteloosheid, zien we hetzelfde patroon in een ander deel van diezelfde geschiedenis.
En wie denkt dat zulke patronen tot het verleden behoren, hoeft slechts te kijken naar het heden.

Israël - geboren uit het verlangen naar rust, vrede, en erkenning, uit de gruwel van vervolging, uit de littekens van eeuwenlange ontmenselijking - draagt nog altijd het gewicht van herinnering met zich mee. Maar waar pijn niet wordt geheeld, herhaalt zij zich. Wat ooit een roep om erkenning en veiligheid was, is in het huidige conflict met Palestina verworden tot een strijd waarin angst en vergelding elkaar blijven voeden.

Een volk dat hunkerde naar rust, vrede, en erkenning, leeft nu in een werkelijkheid waarin muren worden gebouwd in plaats van bruggen. De wonden van het verleden lijken de toekomst te dicteren. De geschiedenis toont opnieuw haar bittere spiegel: dat wie zijn eigen lijden niet transformeert, het onbewust doorgeeft aan de ander.

Er is geen rechtvaardigheid in herhaling. Er is slechts vergetelheid, vergelding, vermomd als bescherming. En zo wordt zichtbaar hoe de mensheid telkens weer struikelt over dezelfde steen - de steen van de angst om werkelijk te vergeven, te voelen, te doorleven en te doorzien.

Het zijn mis-leiders, geen leiders. Ze spreken tot de angst van mensen, niet tot hun bewustzijn. Ze weten dat wie hunkert naar betekenis, vatbaar wordt voor de illusie van zekerheid. Zo wordt de geest verleid, het hart verdoofd en de waarheid vervormd tot een spiegel die slechts het ego weerspiegelt.

Het Paard van Troje keert telkens terug - in nieuwe vormen, met nieuwe gezichten, in een nieuwe tijd. En steeds weer laat de mensheid de poorten open, omdat we lijken te vergeten hoe verleiding klinkt.

Een leider die zichzelf ziet als de enige waarheid, vernietigt langzaam de ruimte waarin waarheid nog kan bestaan. De media worden verdacht gemaakt, de wetenschap wordt ondermijnd, de rechtspraak wordt uitgedaagd - allemaal zogenaamd in naam van het volk.
Maar in werkelijkheid draait het om één ding: zijn beeld in de spiegel.

Wat Trump doet, is niet uniek. Het is een patroon dat zich herhaalt in elke tijd waarin angst groter wordt dan inzicht. Netanyahu doet het, Poetin doet het, Xi doet het, en steeds meer kleine Trumps volgen het voorbeeld. Het narcisme van de macht is als een virus: het verspreidt zich waar bewustzijn afwezig is.

En wij, wat doen wij? Wij zijn de poortwachters. Wij beslissen of het paard naar binnen mag, of dat we eindelijk durven zeggen: Tot hier, en niet verder.

Bewustwording is geen zachte term. Het is geen zweverige oproep tot meditatie of zelfzorg. Het is de moed om te zien wat er werkelijk speelt - in onszelf én in de wereld. Wie zijn ogen sluit, voedt de schaduw. Wie kijkt, ontmaskert haar.

De tijd van wegkijken is voorbij. Er is een grens tussen menselijkheid en machtswellust, tussen waarheid en waanzin, tussen leiderschap en verheerlijking. Die grens wordt niet bewaakt door regeringen, maar door mensen die wakker zijn.

Het Paard van Troje staat al binnen. De vraag is niet of we het zien, maar wanneer we durven handelen.

Reflectie

Misschien is dit het moment om jezelf één vraag te stellen: Waar laat ik angst mijn oordeel bepalen, en waar laat ik bewustzijn spreken? Want elke keer dat wij kiezen voor helderheid, openheid en menselijkheid, verzwakt de macht van het masker. Dat is waar echte verandering begint - niet in het Witte Huis , maar in ons Eigen Huis .

Echte verandering ontstaat niet in systemen, maar in mensen die durven zien én voelen waar het écht om gaat. Want systemen bewegen pas wanneer wij dat doen. Wanneer één mens besluit niet langer mee te gaan in wat leeg is, verschuift er iets in het geheel.

Bewustwording is geen theorie, maar een daad van moed - de moed om jezelf te doorzien, te voelen waar je bent afgedwaald, en terug te keren naar wat echt is. Dáár begint de verandering die blijft.

“De toekomst verandert niet door te wachten op een nieuw tijdperk, maar door nu het bewustzijn te zijn dat het oude doorziet. Wie de waarheid ontwijkt, kiest onbewust voor herhaling. Alleen bewustzijn doorbreekt de cirkel en opent de weg naar wat komen wil.”

- Visiewijszer

Recensie door Ron van Es van: In de sterren het staat geschreven De reis, de bestemming

Sun, 12 Oct 2025 09:50:00 GMT

Wanneer betekenis en bewustwording elkaar ontmoeten

Ron van Es is schrijver, spreker en begeleider op het gebied van zingeving, leiderschap en bewustwording.
Als oprichter van de Betekenis Boeken Club, journalist bij The Optimist, Psychosyntheticus, en betrokken bij initiatieven als de School for Purpose Leadership en The Podcast of Hope, verdiept hij zich al jaren in boeken en mensen die bijdragen aan een meer bewuste en betekenisvolle samenleving.
Zijn recensie van In de sterren het staat geschreven – De reis, de bestemming is dan ook meer dan zomaar een bespreking — het is erkenning, herkenning van de intentie waarmee dit boek is geschreven.

John de Ruijter

In de sterren het staat geschreven, de reis, de bestemming

Uitgeverij Visiewijszer

In de sterren het staat geschreven De reis, de bestemming

Sommige mensen willen graag een boek schrijven dat alles omvattend is, een soort geschiedenis van alles. Beste voorbeeld voor mij is Ken Wilber met zijn ‘Een Beknopte Geschiedenis van Alles’ (met de hoofdletters die de uitgever op de voorkant zette geeft men wel aan dat dit een belangrijk boek wordt geacht. Ik word altijd een beetje zenuwachtig van een boek dat alles wil beschrijven. Ik moet zeggen dat Ken Wilber wel een behoorlijk eind komt met ‘een theorie over de ontwikkeling van de mensheid, en zet hierin de ontwikkeling van het bewustzijn centraal. De ontwikkeling van een nomadische naar een agrarische samenleving hangt samen met veranderingen in onze visie op onszelf, ons bewustzijn.’

Maar voor de Betekenis Boeken Club las ik ook het boek van Joep Dohmen Iemand zijn - Filosofie van de persoonlijke vorming ‘Het monumentale werk dat ‘Iemand zijn’ is, helpt om te begrijpen dat we als mens de opdracht hebben om met de nodige discipline inzicht te krijgen in wie we kunnen zijn om ‘elkaar te waarderen en de onderlinge verschillen te verdragen.’

En het boek van Harry Geels My Little Book on the Philosophy of Life ‘Harry Geels heeft het zichzelf ook niet makkelijk gemaakt. Een boek in het Engels dat propvol en dan bedoel ik ook propvol ideeën, theorieën, schema’s en aanhalingen van filosofen en schrijvers staat. Het is dan ook geen ‘little book’ geworden maar een 'gesamtkunstwerk'. Is dat fout? Welnee, maar het beperkt nu eenmaal je lezerspubliek en daarmee ook de redacties van media.’

Nu is daar het boek van John de Ruijter ‘In de sterren staat het geschreven, de reis, de bestemming’. ‘Een boek’, lees ik, ‘over bewust leven, er bewust zijn, bewust-er worden, innerlijke groei en de moed om anders te leren kijken.’ Het is een boek dat gestoeld is op 12 thematische hoofdstukken - het getal 12 zal bewust gekozen zijn - en zijn ‘een weerspiegeling van een reis naar binnen. Geen eindpunten, maar uitnodigingen om te onderzoeken, te voelen en te ervaren.’

Het boek is helder geschreven en zorgt nergens voor verstopping in je denken. Het is veel, maar goed te behappen.

Net als de voorbeelden van boeken die ik eerder hierboven aangaf, voert het ook hier te ver om alles te bespreken van dit boek. Eén thema wil ik hier echter meer uitlichten, een thema dat in deze polariserende en ontwrichtende samenleving uiterst actueel is en dat is het hoofdstuk dat ‘Het collectief geheugen’ wordt genoemd. In een tijdperk waar eenzaamheid sterk wordt gevoeld en waar we losgetrokken van wortels het idee hebben dat we onze eigen weg moeten ploegen, is er natuurlijk het gegeven dat we niet alleen zelf een verleden hebben, maar dat er ook een collectief verleden is. Het idee raakt aan dat idee dat Carl Jung uitvoerig heeft onderzocht: wat verbindt ons ten diepste?

John de Ruijter beschrijft in dit hoofdstuk het idee van een collectief geheugen op twee manieren:

1. Het geheugen als bron van kennis en als leidraad voor ons bestaan. ‘Hoe beïnvloedt het onze identiteit? Welke patronen herhalen zich, en welke lessen kunnen we daaruit trekken?

2. Het collectief geheugen kan ook een belemmering worden. ‘Hoe kunnen we ons eraan ontworstelen en tegelijkertijd een poort naar transformatie zijn?’

Als we het collectief geheugen onderzoeken, moeten we teruggrijpen op een verleden; waar komen we vandaan, wie waren we en wat hebben we daarvan nog in ons systeem? ‘Wat als die diepe angst die je soms voelt, niet alleen van jou is?’ Dat onderzoeken doe je heel goed met vormen als Familieopstelingen of collectieve verhalen en herinneringen opzoeken. Het afleggen van bepaalde patronen uit het verleden betekent ook dat je vanuit een bewustzijn afstand kunt nemen. In het boek wordt het plegen van verzet als strategie genoemd. ‘Mensen die bestaande structuren durfden te bevragen en te doorbreken, hebben de koers van de geschiedenis beïnvloed. Verzet is de drijvende kracht achter vooruitgang, innovatie en het herschrijven van maatschappelijke normen.’

Ik moet onherroepelijk denken aan Philipp Blom, de historicus die zijn nieuwe boek ‘Hoop, over een wijze verhouding tot de wereld’ noemde. Op een vraag van een journalist waar hij dan op hoopte, antwoordde hij: ‘De moed om door te vragen. Doorvragen betekent dat je de realiteit niet als gevangenis accepteert omdat ‘die nu eenmaal zo is’, want in zo’n wereld is er geen hoop omdat er niets kan worden veranderd. Alleen als we doorvragen, ontstaan er nieuwe mogelijkheden, dus als we zeggen: ja, maar kan het ook anders? Is er ook een andere manier? Is de manier waarop we op die doelen afgaan wel goed? Wat wil ik eigenlijk in mijn leven? Dan kun je ook hopen.’

Verzet tegen een collectief geheugen dat je vastzet, is vragen naar nieuwe wegen. Onderzoeken naar het waarom, vraagt om de moed het anders te gaan doen. John de Ruijter schrijft daarop: ‘Als het collectief geheugen geen stilstaand reservoir, maar een dynamisch bewustzijnsveld is waarin elke gedachte, intentie en actie een afdruk achterlaat, dan betekent dat dat we niet slechts de erfgenamen zijn van wat was, maar ook de bouwers van wat komt.’ Daarmee sluit hij aan op dat boek van Roman Krznaric ‘Geschiedenis voor Morgen, inspiratie uit het verleden voor de toekomst’ . ‘De mensheid moet terugblikken om vooruit te gaan. De geschiedenis heeft het vermogen om onze verbeelding open te breken, ons denken ontvankelijk te maken voor de inspirerende mogelijkheden die als een verborgen schat verborgen liggen in het verleden.’

Roman Krznaric kiest voor die weg te gaan zijn idee van een crisisrespons. ‘Gelukkig is er een vierde crisiscontext die een radicale politieke verandering in gang kan zetten: ontwrichting.’ Een systeeminstabiliteit dat Roman Krznaric in een model ‘ontwrichtingsnexus’ noemt. Een crisis die ideeën relevant laat worden, waardoor er een beweging ontstaat, en die op zichzelf weer nieuwe ideeën creëert. Een beweging tegen, zoals we dat van veel protesten kennen, is dus niet genoeg. Een beweging moet streven naar nieuwe ideeën die nieuwe oplossingen, hoe revolutionair ze ook zijn, mogelijk maken.’

Daarmee kom je uit met dat wat John de Ruijter hier ‘het collectief geheugen als levend potentieel’ noemt. ‘Het is een dynamisch, evoluerend veld waarin niet alleen het verleden ligt besloten, maar ook de kiemen van de toekomst. Elke gedachte, elk inzicht en elke actie die wij nu ondernemen, voegt zich toe aan deze grotere stroom en beïnvloedt wat komen gaat.’

Duidelijk is wel dat het onderzoeken van het collectief geheugen, op persoonlijk niveau, en op maatschappelijk niveau ook leidt tot het bewust worden welke plek je nu inneemt en welke plek je (beter) kunt innemen. En hoe je die plek vorm geeft, wie je daarin al bent en worden zal, daar gaat de rest van dit boek over. Een boek dat vraagt om tijd en aandacht. Diepe reflectie en voldoende vragen aan jezelf.

Ron van Es

Lees de recensie hier - Koop het boek hier

The power that made the body, heals the body.

Sat, 30 Aug 2025 10:54:50 GMT

Soms begint het met iets kleins. Een zin, een afbeelding, een gedachte die je niet meer loslaat.

Zo was ik onlangs bij een chiropracticus. Aan de muur hing een eenvoudige, maar krachtige uitspraak: “The power that made the body, heals the body.” Een uitspraak van B.J. Palmer -ontwikkelde chiropractie wetenschap tot een universitaire studie-

Ik merkte dat ik er niet zomaar langs kon kijken. Zoals zo vaak bij mij het geval is, werd ik er bijna naartoe gezogen. Woorden krijgen een andere lading, beelden voegen zich samen, en ergens diep vanbinnen ontstaat een beweging. Het is alsof er een verbinding wordt gelegd op een ander niveau – tussen tekst en ervaring, tussen zien en voelen.

Die gedachte bracht mij bij een ander symbool: de Vitruviusman van Leonardo da Vinci . Een iconische tekening die laat zien hoe de mens tegelijk onderdeel is van het meetbare én van het onbegrensde. In deze blog leg ik uit hoe die twee werelden elkaar raken, en wat dat ons vandaag kan zeggen over gezondheid, bewustzijn en levenskracht.

Als ik door iets diep aangeraakt wordt is meestal het begin van mijn proces: ik lees, ik kijk, en plotseling vallen losse puzzelstukken samen. Tekstfragmenten komen voorbij, visuele aspecten voegen zich in het verhaal, en dan móét het naar buiten. Zo ontstond ook deze blog: een poging om onder woorden te brengen wat er gebeurt wanneer een eeuwenoude afbeelding – de Vitruviusman – en een eenvoudige quote elkaar raken en samen een nieuw perspectief openen.

De kracht die ons gemaakt heeft, kan ons ook genezen

Vitruviusman, zelfhelend vermogen en innerlijke levenskracht. De Vitruviusman is meer dan een anatomische studie alleen. De vitruviusman van Leonardo da Vinci is een van de meest iconische afbeeldingen uit de kunst- en wetenschapsgeschiedenis. Een man -de mens- met gespreide armen en benen, gevangen in een cirkel en een vierkant. Wie goed kijkt, ziet meerdere armen en benen, alsof de figuur tegelijk in beweging is.

Dit beeld symboliseert niet alleen anatomie en proportie, maar ook de verbinding tussen mens en universum . Het vierkant staat voor het aardse en meetbare, de cirkel voor het kosmische en oneindige. Precies daar, in dat kruispunt, staat de mens als beeld in een spiegel van het grotere geheel.

Het zelfhelend vermogen van het lichaam

De Vitruviusman verbeeldt wat wij ook in woorden kennen: het lichaam bezit een Innate Intelligence , een aangeboren levenskracht die ons vormt en onderhoudt. Deze kracht – de bron die ons tot leven riep – is ook in staat om het lichaam te herstellen en te genezen, zolang blokkades worden weggenomen. Denk aan het immuunsysteem, wondgenezing of balans herstellen na ziekte. Dit zelfhelend vermogen is geen mystiek idee, maar een dagelijkse realiteit die in ons allen werkzaam is.

Oosterse filosofie en moderne inzichten

Het idee van een innerlijke genezende kracht komt in vele tradities terug:

In Oosterse filosofieën spreekt men van Chi of Prana.
In de natuurgeneeskunde staat het zelf- herstellend vermogen centraal.
Ook de moderne integratieve geneeskunde benadrukt de samenhang tussen lichaam, geest en omgeving.

Voor sommigen is deze kracht puur biologisch te duiden, voor anderen is zij spiritueel – een verwijzing naar de natuur, tot God, of scheppingsenergie.

Vertrouwen in het lichaam

Dit perspectief is krachtig omdat het ons terugbrengt bij vertrouwen. Natuurlijk zijn artsen, therapieën en medicijnen soms noodzakelijk. Maar ze werken altijd in samenspel met de kracht die al in ons aanwezig is . Wie dit begrijpt, ziet gezondheid niet langer als iets dat enkel van buitenaf komt, maar als een proces van binnenuit . Een balans van voeding, energie, levensstijl en psyche, verbonden met iets groters dan onszelf: "Heel in al".

De Vitruviusman als tijdloze spiegel

De Vitruviusman is meer dan een kunstwerk. Hij is een spiegel die ons herinnert dat de mens niet alleen een lichaam is dat gemeten kan worden, maar ook een wezen dat verbonden is met het mysterie van het leven. Dezelfde kracht die ons vormde, werkt nog steeds in ons door. Dat inzicht opent ruimte voor herstel, groei en bewustwording.

Wat dit betekent voor ons leven vandaag

De vraag is dan: wat doen we met dit inzicht?

In een wereld waar snelheid, productiviteit en controle vaak de boventoon voeren, vergeten we gemakkelijk dat het leven niet alleen maakbaar is. De Vitruviusman nodigt ons uit om stil te staan met de verbindingen vanuit het verleden, en te luisteren naar het lichaam zelf – naar signalen van vermoeidheid, spanning of juist vitaliteit.

Gezondheid wordt dan meer dan de afwezigheid van ziekte : het is een voortdurende balans tussen lichaam, geest en omgeving.
Zelfzorg krijgt een diepere betekenis : niet alleen zorgen voor het fysieke, maar ook voor rust, verbinding en zingeving.
Bewustzijn wordt een sleutel : hoe beter we onszelf leren kennen, hoe beter we de kracht die in ons werkt kunnen laten stromen.

Zo bekeken is de Vitruviusman geen tekening uit de Renaissance, maar een levend symbool dat ons ook vandaag iets te zeggen heeft. Hij roept ons op om onszelf te zien als deel van een groter geheel "Heel in al" – én als drager van een kracht die herstelt, vernieuwt en steeds opnieuw leven schept.

Visiewijszer slotgedachte

"Wat het leven schept, kan het leven ook herstellen. In onszelf ligt dezelfde bron die ons gevormd heeft, en die bron werkt nog altijd.
Herstel is geen terugkeer naar hoe het ooit was, maar een beweging naar wie je werkelijk kunt zijn. Het leven wijst steeds opnieuw wegen aan waar kracht en kwetsbaarheid elkaar ontmoeten, waar stilte spreekt en waar groei ontstaat.

Laat dit een uitnodiging zijn: onderzoek waar jouw bron spreekt, luister naar haar fluistering. Want telkens wanneer jij je verbindt met wat jou ooit tot leven riep, begint het leven opnieuw — in jou, door jou, met jou.

En misschien is dát wel de ware reis: niet de bestemming bereiken, maar telkens opnieuw ontdekken dat jij zelf de weg bént — in bewust zijn, in bewust-er zijn, in bewust worden.”

Het Belang van een Mobiele Telefoonbeleid op Scholen

Sat, 10 Aug 2024 10:13:44 GMT

Het Belang van een Mobiele Telefoonbeleid op Scholen

Deze tekst is oorspronkelijk door mij geschreven in 2014 voor de ouderraad van het Han Fortmann – Trinitas College. Destijds werd de informatie wel ter kennisgeving aangenomen, maar helaas niet verder uitgewerkt of op waarde geschat.

Mobiele telefoons zijn tegenwoordig niet meer weg te denken uit het dagelijks leven, maar hun aanwezigheid binnen schoolmuren zorgt vaak voor hoofdbrekens. Veel scholen worstelen met het implementeren van een effectief beleid rondom het gebruik van mobiele telefoons tijdens schooluren. Het ontbreken van een duidelijk beleid kan niet alleen de kwaliteit van het onderwijs schaden, maar ook de veiligheid van leerlingen en personeel in gevaar brengen.

Waarom Mobiele Telefoons Verbieden tijdens de lesuren?

Afleiding en Hoogsensitiviteit

Veel leerlingen zijn gevoelig voor prikkels uit hun omgeving. Deze hoogsensitieve kinderen raken snel afgeleid door de aanwezigheid van mobiele telefoons, wat hun concentratie en opnamevermogen negatief beïnvloedt. Zonder dat ze het zelf doorhebben, kunnen ze prikkelbaar, afwezig of humeurig worden door verstoring van subtiele processen zoals 'zenden en ontvangen', die verstoord kunnen worden door de straling van mobiele apparaten.

Gezondheidsrisico’s voor Jongeren

Kinderen tot 16 jaar wordt afgeraden om mobiele telefoons te gebruiken, om de volgende redenen:

De schedel van kinderen is dunner dan die van volwassenen, waardoor straling gemakkelijker en dieper in de hersenen kan doordringen.
Het schedeldak is nog niet volledig volgroeid, wat de kans vergroot dat straling de celstructuren in de hersenen kan aantasten.
Het hersenweefsel is nog in volle ontwikkeling, waardoor de hersenen extra kwetsbaar zijn.

Privacy en Cyberpesten

Het gebruik van mobiele telefoons tijdens lesuren kan leiden tot ernstige privacy problemen. Leerlingen kunnen zonder toestemming beeld- en geluidsopnames maken, die vervolgens snel kunnen worden verspreid via sociale media. Dit kan leiden tot situaties van cyberpesten, waarbij zowel medeleerlingen als docenten in benarde posities terecht kunnen komen.

Fraude tijdens Proefwerken

Het gebruik van mobiele telefoons tijdens toetsen en examens kan fraude in de hand werken, wat de eerlijkheid en integriteit van de toetsing in gevaar brengt.

Afleiding

Net zoals het gebruik van mobiele telefoons tijdens het rijden wettelijk verboden is vanwege de afleiding, pleiten sommigen ervoor om telefoongebruik in het verkeer volledig te verbieden. De reden hiervoor is duidelijk: mobiele telefoons leiden te veel af van wat werkelijk belangrijk is, zowel op de weg als in de klas.

Gelijke Toegang en Multitasking

Als scholen besluiten om mobiele telefoons te integreren in de lessen, ontstaat het probleem van ongelijke toegang. Niet elke leerling heeft hetzelfde type toestel, data-abonnement of prepaid-tegoed. Bovendien blijkt uit onderzoek dat multitasking, zoals het tegelijkertijd gebruiken van een mobiele telefoon en aandachtig deelnemen aan de les, niet effectief is. Het verdeelt de aandacht en vermindert het waarnemingsvermogen aanzienlijk.

Tunnelvisie en Manipulatie door Data

Daarnaast is het belangrijk om aandacht te schenken aan het fenomeen van tunnelvisie dat zich kan ontwikkelen door overmatig gebruik van mobiele telefoons. De belevingswereld kan door het constant gebruik van mobiele telefoons beperkt worden, wat leidt tot een tunnelvisie waarin leerlingen minder openstaan voor hun omgeving. Dit kan resulteren in een verminderde benaderbaarheid en een sterke focus op slechts één aspect van de werkelijkheid, wat doet denken aan ‘’autisme’’.

Bovendien moet er aandacht zijn voor het (mis)gebruik van verzamelde data om sturing te geven aan de manier waarop leerlingen denken. Dit ondermijnt niet alleen de autonomie van de leerlingen, maar kan ook leiden tot onbewuste beïnvloeding van hun denkpatronen en overtuigingen.

De School als Plek van Concentratie en Leren

Leerlingen en personeel die hun mobiele telefoon voornamelijk gebruiken voor niet-onderwijs gerelateerde activiteiten tijdens de lessen, zien school waarschijnlijk als een vervelende onderbreking van hun dagelijkse leven. Dit kan wijzen op een motivatieprobleem dat zowel door de leerlingen als door de schoolleiding serieus genomen moet worden.

Het creëren van bewustzijn rondom het gebruik van mobiele telefoons in de schoolomgeving is net zo belangrijk als de bewustwording rondom roken en alcoholgebruik. Hoeveel onwetendheid heeft er niet plaatsgevonden voordat we tot echte bewustwording kwamen op die gebieden?

Geef aan anderen wat jezelf wilt ontvangen

Fri, 05 Apr 2024 07:36:21 GMT

Vraag jezelf niet af wat de wereld nodig heeft. Vraag jezelf af waardoor jij tot leven komt, en doe dat vervolgens. Want wat de wereld nodig heeft zijn mensen die tot leven zijn gekomen. Geniet van je dag en maak er iets onvergetelijks van.

- Geef aan anderen wat jezelf wilt ontvangen –

Nee, je bent geen slapjanus als je niet alles onder controle hebt. Vertel me alles, en daarna nog meer. Praat over angsten, zorgen, en minder vrolijke gedachten... Je krijgt er hoop voor terug.

Soms is het een lastige opgave om met iemand te praten, maar het is zeker niet onmogelijk. Praat vandaag nog over je zorgen van morgen. Het is van essentieel belang als we een andere en nieuwe weg willen inslaan. Als je worstelt en vastloopt, draag je door te vertellen, alles te delen, nog meer te vertellen en nog meer te delen bij aan begrip en mogelijk een oplossing. Het kost inzet, tijd en energie om dingen te veranderen. Maar gewoon luisteren, vol aandacht en zonder oordeel is lastiger dan je denkt. Het is een opluchting als iemand tegen je zegt: "Vertel me alles", zonder dat deze zelf autobiografisch begint te vertellen. Je kunt vast personen in jouw eigen omgeving bedenken die bij elk onderwerp dat je begint na vijf minuten (als je gelukt hebt) al het gesprek overnemen met verhalen over henzelf. Het lijkt soms alsof hun eigen ego in het geding komt als ze niet kunnen bijdragen aan het gesprek vanuit hun eigen perspectief.

Het is een kunst om echt te luisteren, en het kan een opgave zijn om echt te praten. Door de continue druk om altijd "aan" te staan lijkt dit steeds zeldzamer te worden. Alles wordt gedeeld via nietszeggende sociale mediaberichten. Maar echt iets vertellen lijkt steeds minder te gebeuren, ondanks wat we misschien denken door deze kanalen. Het enige wat we zien, is een opgepoetste buitenkant vol glamour & glitter, zonder echte inhoud. Zo ontstaat er een cultuur van totale oppervlakkigheid en leegte.

Als mensheid, met een populatie van miljarden, moeten we NU echt aan de slag om dit te veranderen. We moeten de jongere generatie bewust maken van de ketens die sociale media om hen heen smeden, zodat ze niet totaal overgeleverd worden aan de willekeur van meningen die door anderen worden gefilterd en verspreid. Het is belangrijk om zelfredzaam te blijven, om te praten, te vertellen en vooral te luisteren. Niet papegaaien, maar blijven nadenken, en blijven onderzoeken naar waarheid, oorzaak en gevolg.

Platformen zoals TikTok, Instagram, Facebook, ChatGPT, apps, mailtjes en zelfs LinkedIn dragen allemaal bij aan de oppervlakkigheid van de mensheid. Miljarden worden verdiend via deze platforms, terwijl miljarden gegevens worden verzameld, opgeslagen en verhandeld. Hoewel de basis niet slecht is, is het langzaamaan doorgeslagen naar negativiteit door de ‘’leeghoofdige’’ volgzaamheid aan wat ons voorgespiegeld wordt. Alles moet direct bereikbaar zijn met minimale inspanning, grote winsten zijn er te behalen, maar als het misgaat wordt er al snel naar anderen gewezen.

In onze hedendaagse maatschappij krijgen we steeds meer prikkels te verwerken, wat kan leiden tot overbelasting “dystrofie” van de hersenen en vertraging van processen in het zenuwstelsel. Deze overbelasting, mede veroorzaakt door alcoholgebruik en het gebruik van verdovende middelen, kan leiden tot emotionele stoornissen, onverklaarbare aandoeningen of zelfs chronische klachten.

Helaas is er in de reguliere gezondheidszorg weinig aandacht voor het belang van holistische zorg (*1) en de energetische gezondheid (*2) van de mens. Vanuit een holistische benadering bekijken we gezondheid vanuit een breder perspectief, behandelen we zowel lichaam als geest, het heden en het verleden. Het kan in een vroeg stadium veel betekenen om overbelasting te voorkomen. Het geeft veel om over na te denken en te overpeinzen. Denk in het belang van het grotere geheel om iets blijvends te creëren en de kern van het collectief te blijven behartigen. Het wordt tijd dat we onze ogen openen voor het belang van een optimale lichamelijke en emotionele gezondheid, het middel om iets blijvends te bereiken voor nu en in de toekomst. Dan is succes blijvend verzekerd.

*1 Een holistische benadering betekent simpelweg dat we het leven en situaties op een breder niveau bekijken. Het draait om het behouden van een gezonde balans in energie voor een goed gevoel van welzijn. Hierbij kijken we naar alle aspecten van het menselijk welzijn: lichamelijk, mentaal, emotioneel en spiritueel. We geloven dat al deze aspecten met elkaar verbonden zijn en elkaar beïnvloeden. Dus in plaats van alleen naar symptomen of problemen te kijken, proberen we ook de diepere oorzaken en patronen te begrijpen. Het doel is niet alleen om oppervlakkige problemen aan te pakken, maar ook om de persoon te helpen groeien en inzicht te geven in hun situatie.

Je kunt een mens als een holistisch geheel zien, net zoals je een object vanuit verschillende hoeken en perspectieven kunt bekijken. Het interessante aan deze benadering is dat het ons verschillende beelden van dezelfde persoon kan tonen, afhankelijk van hoe we ernaar kijken.

*2 Een energetische benadering houdt in dat we het menselijk lichaam beschouwen als meer dan alleen een fysiek organisme. We erkennen dat er ook energieën in ons lichaam zijn die invloed hebben op onze gezondheid en ons welzijn, zowel lichamelijk als mentaal. Wanneer deze energiestromen geblokkeerd raken, kan dit leiden tot allerlei klachten. Om deze blokkades op te lossen, is het belangrijk om het energie-evenwicht te herstellen en te zorgen voor een harmonieuze stroom van energie door ons lichaam.

Door te focussen op het balanceren van deze energieën, streven we naar een optimale gezondheid en harmonie van lichaam, geest en ziel.

Visiewijszer

Anders kijken - Anders Denken - Richting bepalen

China; Speel en proeftuin van de grote en machtigen der aarden?

Thu, 25 May 2023 19:07:30 GMT

''Zijn wij straks allemaal chinees deel 2'' (link deel 1 onder aan de pagina).

China; speel en proeftuin van de grote en machtigen der aarde?

Hoe is het mogelijk dat China in zo'n relatief kort tijdsbestek van haar huidige vorm en bestaan (1971-2023) zoveel macht heeft kunnen vergaren, zoveel invloed weet uit te oefenen, en zoveel angst weet te verspreiden. Waar komt dit vandaan? Waar gaat dit toe leiden? Het huidige volksrepubliek China bestaat immers pas sinds 1911 en wordt pas als zodanig internationaal erkent sinds 1971. De industriële revolutie heeft een spectaculaire economische groei ingang gezet sinds 1978. In een kort tijdsbestek van nog geen 50 jaren heeft het een indrukwekkende sprong voorwaarts weten te maken. Geen land of mogendheid heeft in de geschiedenis van het bestaan van de mensheid zo'n aantrekkingskracht weten uit te oefenen als China op dit moment ten grondslag weet te leggen.

Waarom gaat het China op dit moment ogenschijnlijk zo gemakkelijk af? Zijn er andere machten en krachten aanwezig achter de coulissen “Where the magic happens” die de regie houden om zijn en/of haar macht en invloed te vergroten. Welke onderliggende agenda's worden er verborgen gehouden? Is de rol van de huidige leiders van China slechts een farce? Zijn deze slechts marionetten in het spel welk daadwerkelijk gespeeld wordt door de machtigste, rijkste, en invloedrijkste personen. Zijn deze zogenaamde communistische partijleiders al gevangenen in het web dat zij zelf hebben gesponnen, van hebzucht, en macht exploitatie door eigen ego gedreven. Is deze leiders voorgehouden dat door deel te nemen aan deze alliantie, en het bijbehorende machtsspel toe te laten, macht, invloed, geld en aanzien op hen af zal stralen? Deze jaknikkers richting macht, geld, invloed, aanzien, en bijbehorende seksuele mogelijkheden maakt tevens dat deze behoorlijk chantabel zijn geworden, en hierdoor niet meer kunnen ontsnappen aan de stevige greep der hebzucht, bedrog en intriges. Vergeet niet dat seks en daarbij bijbehorende mogelijkheden het meest machtige wapen is dat er bestaat op deze aarde om iets te kunnen verkrijgen, zowel materieel als immaterieel. Hele koninkrijken, landen, imperiums, invloedrijke families, zijn hierdoor ontstaan, gevormd, en ten ondergegaan.

Even een kleine sprong zijwaarts ter verduidelijking, ter herinnering welke machtige rol en onweerstaanbare aantrekkingskracht seks heeft op een mens, en wat hier mee bewerkstelligd kan worden.

Nog maar zeer recent in de geschiedenis: Little St. James Island welk eigendom was van Jeffrey Epstein, bij leven bankier voor- en van miljardairs, groot industrieels, de grote en machtigen der aarde. Op dit eiland kwamen de machtigste, invloedrijkste personen (persoonlijke uitnodiging, of introductie) zo discreet mogelijk bijeen om elkaar te ontmoeten, te inspireren. Zakelijk en persoonlijk te verbinden. Deals te sluiten, macht te vergaren, macht te verdelen, en invloed te vergroten. Zaken te verkrijgen die voor de buitenwereld verborgen moest blijven. Maar tegen welke prijs? Het lijkt er sterk op tegen elke prijs die noodzakelijk was om nog meer geld, macht, invloed, aanzien, en seks te verkrijgen dan al voorhanden was. Er zijn met betrekking tot wat zich hier heeft afgespeeld en de hoofdrolspelers voorbeelden te over waar ik nu niet op in zal gaan. Note: dit voorbeeld is noodzakelijk om te kunnen duiden hoe wereldse machtsverhoudingen die er werkelijk toe doen daadwerkelijk onderling worden verdeeld, in stand gehouden worden.

Terug naar "China speel en proeftuin van de machtigen der aarde”. Vraag jezelf eens af; Hoe is het mogelijk dat deze onuitputtelijke financiële mogelijkheden in een relatief kort tijdsbestek zo explosief snel gegroeid is. Er zijn zoveel financiële mogelijkheden voor handen, waar komt dit geld vandaan, wie of wat stelt deze beschikbaar, wat is de achterliggende gedachten. En niet op de laatste plaats hoe is het mogelijk dat er niemand is die zich afvraagt waar dit machtsvacuüm naar toe zal leiden wanneer onze zogenaamde leiders zich hierdoor blijvend laten leiden en verleiden.

Mensenrechten, milieuaspecten, verdragen, en afspraken worden ten voeten getreden, geschonden en overtreden. Toch weerhoudt deze aspecten bedrijven, groot of klein, niet om zaken te blijven doen en gaan doen met China. Hetzelfde geldt voor landen en bijbehorende regeringen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is verplaatsen multinationals met het grootste gemak bedrijven, bedrijfsactiviteiten die een levensader vormen voor het voortbestaan van mensen en bedrijven (b.v. farmaceutische industrie) naar dat deel van de wereld waar het meeste voordeel is te behalen ongeacht de gevolgen voor mens, bedrijf, of milieu.

Er komt echter een moment dat deze bedrijven en overheden gewoonweg buitenspel worden gezet (dit gebeurt al) om totaal afhankelijk te worden/zijn van de grillen van hen die daadwerkelijk achter de schermen de regie in handen hebben. Het coronavirus welk slechts een proefballonnetje was is hiervan een duidelijk voorbeeld (link onder aan de pagina) Wat zal dan de uitkomst zijn voor deze bedrijven, overheden, en de totale mensheid? Denk hier eens over na. Ga goed om met jouw eigen vermogen tot nadenken. Blijf kritisch en oplettend, laat geen CHAT GPT voor jou nadenken, teksten schrijven of het woord doen. Zorg met zorg voor een toekomst die voor jezelf en eenieder van ons ook echt een toekomst is die ons toekomt. Dat wij leven in een periode van chaos en hebzucht wil nog niet zeggen dat deze de overhand moeten krijgen over verdraagzaamheid en gelijkwaardigheid. Het spreekwoord “Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden” is hier goed toepasbaar. Gebruik deze mogelijkheden. Verbreed jouw horizon, je zult versteld staan van de mogelijkheden en inzichten die je hierop kunt tegenkomen.

Ons collectiefgeheugen (link onder aan de pagina) leert en heeft ons toch echt geleerd om verder te kijken en te denken dan de korte termijn voordelen die ons veelal worden voorgehouden. Gebruik het collectiefgeheugen waar deze voor bedoeld is “een toekomst inrichten anders dan het verleden heeft gebracht”

Succes en groet!

John

Zijn we straks allemaal Chinees (visiewijszer.nl)

Coronavirus is niet negatief (visiewijszer.nl)

Collectief geheugen eeuwen oude wijsheid (visiewijszer.nl)

Spiritualiteit is verre van zweverig, mistig of ondoorzichtigheid

Mon, 27 Mar 2023 12:25:20 GMT

''Spiritualiteit is verre van zweverig, mistig of ondoorzichtigheid’’

Deze blog heeft de intentie om jou bewust te maken van het feit dat het leven geen doelloos lege huls is zonder enige functionaliteit. Het leven in het tussenland waar wij vertoeven dat haar bestaansrecht heeft tussen de maan van aankomst en de maan van vertrek heeft wel degelijk een belangrijke spiritueel sociaalmaatschappelijke functie! Hier in dit tussenland verschijnt ons licht van leven. Dit bruisende, levendige tussenland rechtvaardigt ons bestaan. Een functioneel bestaan tussen een grote diversiteit van parallelle informatieve werelden in, waar wij al dan niet bewust en onbewust gebruik van (kunnen) maken. Deze parallel lopende werelden hebben ons aanwezig zijn in dit tussenland zelfs hard nodig om inzichten, gevoelens en emoties te vergroten, en kennis op te halen, om zodoende een groei van het collectieve bewustzijn te bevorderen. Voor nu en voor de toekomst. Het is ons tussenportaal tussen de grote diversiteit van bewustzijn-niveaus die er zijn. Dit leven is de stimulans voor ons onbewuste zijn dat wacht om actief gemaakt te worden.

De verbondenheid met spiritualiteit is aanwezig in ieder van ons, in alles wat wij doen en ondernemen. Spiritualiteit vertegenwoordig onze herinneringen, gevoelens, onze emoties, en de heelheid van ons bestaan. Het verbindt hemel en aarde. Het vertegenwoordigt hen die ons voor zijn gegaan, hen die zijn, en hen die nog gaan komen. Het is de leerweg én het collectieve geheugen van de mensheid zolang als zij bestaat. Het is de verantwoordelijkheid die wij dragen om hier op een correcte wijze voor jezelf, je medemens, en onze “voorouders” gebruik van te maken. Onze voorouders vertegenwoordigen het verleden welke verenigd is in onszelf en in onze medemens. Een verbinding in eindeloze eenheid, gedragen voor de eeuwigheid. Je moet het alleen zien, er naar durven kijken, leren begrijpen, te bevragen en te omarmen. Vanuit deze sociaalmaatschappelijke wetenschap van heden, verleden, en toekomst, kun je leren om anders te kijken, anders te denken, en zelfs richting te bepalen. Spiritualiteit kent geen tijd, ruimte of begrenzing zoals wij die beleven. Het is een wonderland van onbegrensde mogelijkheden!

Zonder verandering ga je onbewust risico’s uit de weg, en sta jij jouw eigen groei en veranderingen in de weg. Je stopt met uitdagende klussen, je gaat nieuwe contacten uit de weg, en bent niet (meer) geïnteresseerd in nieuwe informatie. Als je dat doet is het leven inderdaad een lege huls. Doe je het tegenovergestelde dan leer jij jezelf, medereizigers, en motivaties kennen. Het vergroot je analytisch vermogen en probleemoplossende vaardigheden. Het bevordert je een eenheid in jezelf met alles wat je vertegenwoordigt in het heden vanuit een verleden, en naar de toekomst gericht. De mogelijkheden kunnen dan onbegrensde vormen aannemen!

Laten we samen optrekken, je wordt misschien wel verrast door de mogelijkheden die zich voordoen.

Vanuit liefde gegeven,

John de Ruijter

*Vanuit liefde gegeven, dat is mijn levensmotto en dat is niet voor niets. Liefde is immers de kracht die de aarde doet bewegen. Waar zouden wij zijn zonder liefde, een verbinding waar vanuit alles ontstaat.

Dit is het verhaal van kerst, het verhaal van geboorte en leven.

Fri, 23 Dec 2022 16:31:24 GMT

Het verhaal van kindje Jezus vrij vertaald.

Dit is het verhaal van kerst, het verhaal van geboorte en leven. Het verhaal van kindje Jezus vrij vertaald.

Als alles nu eens anders zou kunnen zijn dan tot nu toe algemeen werd en wordt beschreven, en/of aangenomen. Andere symbolische waarden heeft dan geschiedschrijving ons wil laten geloven.

Het is een korte uiteenzetting omtrent de reis die noodzakelijkerwijs moet worden ondernomen om van de ene wereld in de andere wereld te kunnen geraken. Een wereld waar zijn aanwezigheid van groot belang zou zijn voor hen die aanwezig waren en hem nog zouden volgen op een zelfde avontuurlijke reis.

De gedachten en zienswijzen die ik met u deel is vanuit het grootst mogelijk respect geschreven voor hen die hierover andere gedachten en zienswijzen hebben. Het zal verschillen met gangbare geschriften, kennis en uitgangspunten tot nu toe. Dit neemt echter niet weg dat ik mijn Wijszen niet deelbaar kan of mag maken. Het zal alleen al mede hierdoor een waardevolle aanvulling kunnen zijn voor uw eigen welzijn en kennis die u tot op heden dagelijks gebruikt.

Josef en Maria “vader en moeder van Jezus” staan in dit verhaal van geboorte symbool voor alle vaders en moeders van deze wereld. De verbintenis die noodzakelijk is om vanuit liefde, er liefdevol toe bereid zijn om samen de contemplatie (ontvankelijk zijn) te begeleiden en het mentorschap op zich te nemen voor een nieuw geborenen in deze wereld die wij de onze noemen. Hem of haar te ondersteunen, wegwijs te maken in het tot dan toe onbekende.

De reis die Josef en Maria noodzakelijk moesten ondernemen om zich te laten registreren bij een volkstelling terwijl Maria in afwachting was van de nieuw geborenen: is een noodzakelijke weg die moet worden afgelegd om in de wereld die wij de onze noemen te kunnen geraken “beiden voelden zich letterlijk en figuurlijk geroepen om deze taak op zich te nemen”. De volkstelling staat symbool voor het feit dat uw leven niet onopgemerkt voorbij zal gaan aan de heelheid in het bestaan. Al wat u overkomt en/of onderneemt zal worden opgemerkt, gebruikt en opgetekend in het grotere geheel. Onderdeel uit gaan maken van ons collectief geheugen.

De plek waar het kindje Jezus zijn eerste levenslicht aanschouwde (volgens de overleving) een stal, de enige nog beschikbare plek waarin het nog mogelijk was om de nacht door te brengen staat symbool voor het Vertrouwen. Het vertrouwen dat het niet uit maakt waar je het levenslicht voor de eerst keer zult aanschouwen, zolang het een omgeving betreft waarin je liefdevol en vanuit liefde verwelkomt zal worden. De dieren welke aanwezig waren in deze stal staan symbool voor de verbondenheid en respect voor al wat leeft. Zonder deze verbondenheid zal er geen bestaan mogelijk zijn.

De ster van Bethlehem die stralend aan het firmament ver-schijnt is het licht van leven dat tussen de maan van aankomst en de maan van vertrek de uwe is. Het is dit licht dat in uw leven ver-schijnt. Het is dit licht dat u richting wijszer is en zal zijn voor het leven. Uw pad verlicht als hier toe de noodzaak zal zijn.

Drie koningen, de wijzen welke uit het oosten kwamen. Zij brachten Goud – Wierrook en Mirre met zich mee als geschenken voor de nieuw geborenen. Deze drie koningen staan in het verhaal voor de wijsheid en kennis die u zich kunt verwerven in het aardse leven onder anderen door middel van: openheid, delen en reizen. Het geschenk goud dat werd aangeboden staat hierbij symbool voor: Dat het u aan niets zal ontbreken in het leven. Dat u veel persoonlijke rijkdom mag verwerven door het doorlopen van Emotie en Gevoel. Zonder dat u hierbij het materialistische op een eerste plaats zult laten komen.

De vluchtige wierook staat symbool voor “zo boven, zo beneden. Het spirituele, verbonden zijn, verbonden blijven met de wereld van de ongekende heelheid van waaruit u bent voortgekomen, en de heelheid waarin u zich in het NU bevindt.

Mirre staat in deze vooral voor vergeving. De kracht, liefde en barmhartigheid die van belang zijn om uw taken in het aardse te volbrengen en te vervolmaken.

Het is de geboorte die u het leven schenkt. Het is het leven dat u de beleving geeft.

Alles draait om Mindset en echte Commitment

Fri, 16 Dec 2022 07:38:27 GMT

Alles draait om Mindset en echte Commitment. Commitment aan jezelf en het doel welk je voor ogen hebt. Dit stopt niet bij een zelfhulpboek of cursus alleen. “This is only the beginning of the road to success”.

Een boek dat je leest of een cursus welk je volgt is een eerste of een vervolgstap in de richting die je wil, en zelfs soms moet gaan! Het is de inspanning welke noodzakelijk is vooraf gaande aan het doel dat je wil bereiken. Hierbij is opgeven geen optie.

“De weg naar succes is geplaveid met een lach en een traan. Afscheid nemen, veranderingen, en ontmoetingen. Dat is een harde waarheid, maar wel een die onder ogen moet worden gezien als je je bedenkt hoe je het in het leven gaat doen. Het is vrij eenvoudig: om vooruit te komen moeten we iets vinden welk we met heel ons hart en ziel kunnen doen, maar die ons ook in staat stelt om aan het eind van de dag iets geleerd te hebben”.

Terugblik op achterliggende periode

Zoals het voor zoveel zaken geldt, geldt het ook voor het beginnen aan iets nieuws vol goede moed en vol goede voornemens. De meest gebruikte uitspraken voor deze momenten: “Nu ga ik het toch echt anders doen”, “Niets of niemand laat ik mijzelf hiervan meer weerhouden”, ”Nu gaat het mij wel lukken”.

Ik hoop dat je in de achterliggende periode elke veranderingen hebt kunnen doorvoeren die jij jezelf al zolang had voorgenomen, en niets je in de weg heeft gestaan om het beoogde doel te bereiken. Gefeliciteerd! Je bent een van de weinige die het daadwerkelijk is gelukt. Jij hoeft niet verder te lezen, je weet alles al. Maar voor hen die nog iets meer willen bereiken lees vooral verder..

Hoe vaak dacht jij de afgelopen periode toch nog “Ik wil iets totaal anders”?

Dan is dit is nu het uitgelezen moment om even je pas in te houden en stil te staan bij wat deze achterliggende periode jou gebracht heeft.
Waar ben je vol goede moed aan begonnen? Had jij je voorgenomen om alles wat je wilde nu toch echt eens tot een goed einde te brengen. Was dit het uitgelezen moment dat echt alles anders zou gaan worden? Welke redenen heb je deze keer kunnen bedenken om het ook nu weer niet tot een positief einde te brengen? De ballast die je elke dag met je meedroeg zou nu toch echt tot een verleden gaan behoren. Je ging vanaf nu toch echt meer bewegen en gezonder eten. Je zou vanaf nu jezelf laten zien en jezelf laten horen. Je ging echt een bijdrage leveren aan het geheel.
Misschien wilde je een andere baan, een ander huis, andere partner, emigreren, of zelfs een compleet nieuw leven. Toch veranderde er misschien tot nu toe helemaal niets. De situatie is niet echt veranderd als het ook nu enkel en alleen bij denken is gebleven.

Zonder daadwerkelijk stappen te ondernemen zal er echt niet iets gaan veranderen, en zal het gevoel van onbehagen voor nu en altijd blijven hangen.

Maar wat hield jou nu daadwerkelijk tegen om te durven veranderen? Welke blokkades, situaties of misschien personen stonden er in de weg die jou hebben kunnen tegenhouden? Waren deze daadwerkelijk echt zo groot en machtig dat deze jou tegen hebben kunnen houden om tot actie over te gaan? Waren deze blokkades gebaseerd op onwetendheid, angsten, onzekerheden, twijfels, of het verleden?

Je besteedde hierdoor misschien wel veel tijd en geld aan het onderhoud van jouw buitenkant. Dan veranderd er toch nog iets. Werd je haar te lang, wilde je een andere haarstijl, dan ging je naar de kapper. Veranderde het seizoen, dan kocht je andere kleding en nieuwe schoenen. Je zag er aan de buitenkant en voor een buitenstaander anders uit. Kreeg zelf complimentjes “Wat zie je er goed uit, zo anders”. Misschien maakte je wel die ene verre reis naar dat verre oord waar je zo naar verlangde. Veranderde deze quick fix nu daadwerkelijk het gevoel van onbehagen, of verlichte dit het onbehagelijke, pijnlijke gevoel voor het moment op deze manier?

Eerlijk, hoeveel tijd en aandacht besteedde jij nu daadwerkelijk aan het onderhouden van jouw binnenkant, jouw werkelijke zelf, ook al voelde het niet goed?

Onderschat de waarde van jouw binnenkant niet! Hier bevindt zich immers de basis en heelheid van wie jij daadwerkelijk bent. Elke herinnering, elke gedachte, elke beleving. Met hierin diep geworteld: eigenwaarde, emotie, gevoel, passie, bevlogenheid, en betrokkenheid. Het is de spiegel van jouw ziel. Hierom is waarom je leeft, de drive om elke ochtend weer op te staan.

Soms moet je even bewust afstand nemen van een situatie en proberen deze te observeren vanaf de zijlijn om een duidelijk plan van aanpak te kunnen zien. Wat is de kern, welke mogelijkheden zijn er voor positieve veranderingen, levensvreugde, en geluk.

Doormiddel van Moods, Moments & Memories kun je op een ontdekkingsreis gaan om te ontdekken wat er met je gebeurd. Welke emoties en gevoelens komen hierbij kijken om nader te kunnen komen aan wie jij werkelijk bent. Welke kwaliteiten liggen er in jouw verborgen. Wat zijn jouw Wensen en Verlangens, welke emoties en gevoelens komen hierbij los? Hoe kan je die van meerwaarde laten zijn voor jezelf, relaties, werk en privé. Durf de uitdaging eens aan te gaan om te worden geïnspireerd, gemotiveerd en gestimuleerd om je ware passie, innerlijke kracht en doel te bereiken, en juist hierdoor te kunnen genieten van veranderingen en hierdoor nieuwe kansen te creëren. Je zult versteld doen staan van het grote potentiële bereik dat in jezelf verborgen zit!

Je zult om te beginnen kleine stapjes gaan maken. Maar deze stapjes zullen je wel de goede richting wijzen. Deze richtingwijszers zullen de basis gaan vormen voor positieve veranderingen in jouw leven. Het zelfvertrouwen zal stapsgewijs gaan groeien, en het grote verschil gaan maken tussen Heden – Verleden – Toekomst.

Door het verbeteren van: luisteren, voelen, begrip en begrijpen, zal de communicatie naar jezelf toe gaan verbeteren. Het zelfvertrouwen zal hierdoor gaan én blijven groeien. Daardoor vergroot het jouw zelfredzaamheid en zul je beter instaat kunnen zijn om dichterbij jezelf te kunnen en durven komen. En jezelf te herkennen en te erkennen! Je krijgt een tool-KIT aangereikt die jezelf gaat vullen met..

- K -ennis: Leren - praktijk – ervaring – interesse – verrassingen.
- I -nzicht: Verband – verschil – argument – veranderingen.
- T -oepassen: Inzetten – uitvoeren – gebruiken – vernieuwing – verandering.

..hiermee te kunnen werken. Je eigenwaarde, identiteit, innerlijke kracht, passie, kennis en schoonheid ga je mede hierdoor leren gebruiken en laten zien!

Gebruik de drie begin letters van Moods, Moments & Memories en plaats deze achter elkaar. Kijk nu eens wat er voor verrassende en vernieuwende veranderingen ontstaan..

MMM.. staat voor nadenken over..

MMM.. staat (met een andere klemtoon en verandering van inzicht) voor genieten van..

Drie dezelfde letters, met delfde volgorde, maar met een totaal andere inhoud en betekenis.

Door alleen maar gebruik te maken van iets wat zo vanzelfsprekend leek, lijkt het soms wel even of dat je aandacht er niet helemaal bij was en je niet echt inhoudelijk kennis had genomen van de ware betekenis van het Hoe, Wat & Waarom. Maak gebruik van deze kennis en sta even stil bij de verschillende situaties, emoties of gevoelens en vraag even aan jezelf: Hoe, Wat & Waarom het is zoals het is, of hoe het was waarom het zo was. Durf eerlijk en oprecht te zijn, en ook eerlijk naar jouw eigen aandeel in het geheel te kijken.

Success is a never ending story. Je zult de mindset en commitment aan het beoogde doel vast moeten blijven houden!

Succes John

“This is only the beginning of the road to success”.

Het verhaal van de blinden en de olifant

Sat, 05 Nov 2022 08:53:15 GMT

De hele olifant in beeld

Het verhaal van de blinden en de olifant

Voorbij Ghor was een stad, wiens inwoners allemaal blind waren. Op een dag kwam er een koning met zijn hofhouding en zijn leger naar deze stad en zette daar zijn kamp op. Deze koning bezat een olifant, die hij gebruikte om ontzag af te dwingen bij de mensen.

De mensen stonden te popelen om de olifant te zien en sommige blinden renden vooruit om te ontdekken wat het was. En omdat ze geen idee hadden van de vorm of het uiterlijk van de olifant, verzamelden ze informatie door een gedeelte ervan te betasten. Ieder van hen dacht dat hij iets begrepen had, omdat hij een gedeelte op de tast onderzocht had.

Toen ze met het nieuws terugkwamen bij hun stadsgenoten, werden ze onmiddellijk omringd door mensen die nauwelijks konden wachten om van hen – die het zelf verkeerd begrepen hadden – te horen wat ze dachten dat de waarheid was. Ze stelden vragen over de vorm en het uiterlijk van de olifant en ze luisterden naar wat hun daarover werd verteld. De man die het oor had aangeraakt, werd gevraagd om de aard van de olifant te beschrijven en hij zei: “Ik weet wat het is, het is een groot ruw ding, zo groot als een tapijt”. Degene die de slurf had aangeraakt zei “Het is een rechte en holle pijp, vreselijk, en vernietigend”. Degene die een poot had onderzocht zei: “Het is groot, krachtig en stevig, zoals een pilaar”. Ieder van hen had op de tast een gedeelte van het lichaam van de olifant onderzocht. Maar geen van hen had daardoor een juist beeld van het gehele lichaam gekregen. In plaats daarvan vormden ze allemaal hun eigen beeld van het geheel, maar die voorstellingen waren niet juist.

Dit verhaal dat duidelijk maakt dat ieder iets begrepen had van de olifant, maar dat niemand de hele olifant volledig had begrepen, is een bekent soefiverhaal uit de twaalfde eeuw. In tegenstelling tot de blinden uit het bovenstaande verhaal, weten wij echter wel hoe een olifant eruitziet. Daarom is het makkelijk voor ons om te begrijpen, dat wanneer de blinden hun waarnemingen zouden samenvoegen als verschillende puzzelstukjes van het grotere geheel, ze meer kans zouden hebben om een beeld van “de hele olifant” te krijgen.

Het is onmogelijk voor ieder van de blinden om zoiets groots als een olifant in één keer waar te nemen en zich een beeld te vormen van “de olifant als geheel”, zo is het voor ons ook vrijwel ondoenlijk om de dynamiek van het leven in een keer te overzien en inzicht te krijgen in het geheel. Alle verschillende stukjes in het leven vormen in feiten “een geheel”. Om inzichten te verkrijgen moet je waarnemingen en verschillende perspectieven naast elkaar leggen. Gaande weg het leven zullen aldoende de stukjes op zijn plek vallen, “de gehele olifant” in beeld komen. Wanneer we eenmaal een ruwe schets hebben van “de hele olifant” ,inzicht hebben in de werking van het grotere geheel , kunnen we er gebruik van maken. Keer op keer vaststellen of iets wel of niet in overeenstemming is met het grotere geheel. Voor of tegen je werkt, in je persoonlijke leven en onze maatschappelijke activiteiten. Een geheel nieuw en samenhangend beeld wordt zichtbaar en bruikbaar. Waarom je slechts beperken tot dat deel van de olifant dat zichtbaar is terwijl de gehele olifant beschikbaar is?

(bron: De hele olifant in beeld, Marja de Vries)

‘Proberen te leven zonder universele wetten te begrijpen is te vergelijken met proberen auto te rijden zonder weten hoe je moet autorijden. De resultaten kunnen rampzalig zijn ondanks het feit dat je je waarschijnlijk enorm inspant om goed te rijden. Net zo kun je, wanneer je het leven niet begrijpt, in de problemen raken of in chaos, pijn en verwarring zonder te begrijpen hoe dat komt’. Alleen ben of heb je maar zicht op een deel van het geheel, samen zijn wij het geheel. Stel vragen, krijg antwoord, maak verbinding en verbroeder.

Vragen stellen ons instaat om de wereld waarin wij leven groter en interessanter te maken

Tue, 25 Oct 2022 06:46:56 GMT

De achterliggende periode heb ik tijd voor mijzelf gereserveerd en deze tijd benut om mijzelf eens een paar oprechte vragen te stellen. Eén daarvan was “Waarom heb ik en zijn er zoveel vragen, en hoe kom ik aan de bijbehorende antwoorden? Een volgende vraag was “Waarom schrijf ik een blog?”. Ik ben hier eens goed voor gaan zitten en mijzelf uitgedaagd om hier eens mee aan het werk te gaan. Ik heb ruim de tijd genomen om na te denken om bijbehorende antwoorden te vinden, deze te exploreren en met jullie te delen.

Van jongs af aan pas ik al niet in het systeem. Waarom niet? Omdat ik al vrij jong bewust en onbewust vragen stelde en mijzelf oprecht zaken afvroeg waar mijn omgeving (lees het systeem) geen antwoord op had of raad mee wist. Ons wordt al van jongs af aan geleerd volgzaam te zijn aan het/of een systeem, niet meer zelf na te denken, geen vragen te stellen, en zeker geen antwoorden te vinden die zich “Out of the box” bevinden. Het antwoord wat ik kreeg op de eerste vraag zal ik hieronder met jullie delen.

Vragen stellen ons instaat om de wereld waarin wij leven groter en interessanter te maken, hebben geen begrenzing, en zijn hierdoor niet gebonden aan tijd of locatie. De antwoorden die je verwerft stellen ons instaat om een volgende vraag te stellen, en hierdoor een visie te ontwikkelen, wijszer te worden, te groeien als mens, moeilijkheden te overwinnen, en mogelijkheden te zien en te creëren. En dan gaan bij mij de raderen draaien, komt alles in een stroomversnelling en komen de vragen en antwoorden als vanzelf (zo lijkt het althans). Dan moet ik iets gestructureerd gaan be- en omschrijven in voor de geïnteresseerde lezer begrijpelijke taal. En dat is nog niet makkelijk dat kan ik je verzekeren. Maar dat weerhoud mij er niet van om deze uitdaging aan te gaan.

Vraag en antwoord zijn een leerproces. Veel mensen hebben vragen zonder de ware betekenis van de vraag te her-kennen, terwijl het zo belangrijk is om juist met de verworven antwoorden te spelen. Het is een dynamisch stimulerend systeem. Het vormt een geheel en zet aan tot actie. Zo lang als de mensheid het vermogen heeft gehad om vragen te stellen zijn deze dienstbaar geweest aan de ontwikkeling van de mensheid in het algemeen. Vragen zijn een onuitputtelijke en veelzijdige bron voor inspiratie, inzicht, verandering en mogelijkheden. Fysiek, mentaal en spiritueel.

Een vraag stel je niet zomaar vanuit het niets, deze heeft je iets te vertellen. Een vraag stellen staat voor onderzoek, ontvankelijkheid, verrijking, verandering, vernieuwing, en reflectie. Is representatief aan een verleden in beweging . Een antwoord krijg je niet zomaar vanuit het niets, een antwoord staat voor reflectie, verantwoordelijkheid, verantwoording nemen voor wie jij bent, wat je doet en hoe je hier toegekomen bent. Ben je te veel gefocust op de uitkomst kan en zal het in eerste instantie zelfs weerstand en onbegrip op kunnen roepen omdat het revolutionair anders is dan het geaccepteerde. Een antwoord vraagt oprechte om aandacht van die gene die de vraag heeft gesteld. Is representatief aan een toekomst in beweging.

Het stellen van vragen is leerzaam en kan je helpen om oude patronen te herkennen, deze te doorbreken, vernieuwing en verandering ingang te zetten. Het zorgt ervoor dat dromen een werkelijkheid worden, en dat het leven interessanter en intenser wordt. Vraag en antwoord zorgen voor feedback, het ‘’Hoe - Wat – Waarom’’.

Vraag jezelf maar eens het volgende af; Wil ik steeds de zelfde vragen blijven stellen en dezelfde bijbehorende antwoorden blijven krijgen? Of neem ik de uitnodiging van de antwoorden aan en ga ik op onderzoek uit en doorbreek hierdoor de weerstand en het onbegrip vanuit verleden. Ben ik hierdoor of juist daardoor in staat de volgende keer andere vragen met verrassend andere antwoorden dan voordien het geval is geweest te stelen. Een duidelijke vraag lijkt mij zo, met een duidelijk antwoord. Het is de realiteit die je bevrijd, het is de leugen die je geketend en gevangen blijft houden.

Het leven is zelfkennis. Nadenken over vraag en antwoord, oorzaak en gevolg. Wijsheid, kennis en wetenschap hebben hun oorsprong bij een vraag en antwoord. De vragen die er zijn en gaande weg het leven ontstaan vragen om aandacht en onderzoek, dat is zeker. Zonder vragen zal er geen verandering van inzicht of vooruitgang mogelijk zijn. Slechts een totale leegte zal er overblijven. Het spel van vraag en antwoord is een dynamisch systeem, zet aan tot actie en vormen een onlosmakelijk geheel, stimuleert om gedane zaken te begrijpen en te verwerken. Heeft of geeft een vraag niet het antwoord welke jezelf al op voorhand had bedacht? Geef dan niet het antwoord de schuld maar onderzoek of er oude patronen meespelen. Of je wel een juiste vraag hebt gesteld en openstaat voor de eerlijkheid van het antwoord of de brenger van het antwoord. Het stellen van een vraag alleen al is een kunst op zich. Het omgaan met het antwoord vergt oefening en geduld met grove en fijne lijnen.

Wees bereid om actief deel te nemen, je eigen vragen te creëren, verantwoordelijkheid te nemen voor de antwoorden. Leer er naar te kijken met andere ogen, en jezelf steeds weer te verbazen over de vele schoonheden die een vraag in zich meedraagt.

Als je geen vragen hebt dien je alleen je omgeving en niet jezelf. Hoe zou het leven er uitzien zonder vragen? Hoe ga jij het leven en de toekomst dan vorm geven? Welke visie kun je dan ontwikkelen? Hoe kun je dan wijszer worden? Durf eerlijke en oprechte vragen te stellen aan je partner, ouders, broer, zus, collega of wie dan ook. Maar stel vooral vragen aan jezelf, eerlijk en oprecht. Je zult verbaasd zijn over de antwoorden en inzichten die je zult ontvangt.

En nu vraag twee. Weet je nog aan het begin van deze blog heb ik mijzelf de vraag gesteld “Waarom schrijf ik een blog”? Het antwoord op deze vraag is heel makkelijk. Ik schrijf mijn blogs om mijn vraag, antwoord en kennis te delen en over te dragen. Om al doende vraag en antwoord bij elkaar te brengen. Ik hoop oprecht hierdoor de geïnteresseerde lezers antwoorden op vragen te geven of misschien zelfs wel over een drempel heen te helpen. Om anders over zaken na te durven/gaan denken om zodoende hun horizon te kunnen verbreden en veranderingen in te zetten. Deze te omarmen, het verschil te durven maken tussen heden, verleden en toekomst. Deze kennisoverdracht maakt dat wij ruimte creëren voor vernieuwing en verandering bij jezelf en voor een ander.

Vragen zijn als ‘’Dust in the wind’’ net als de antwoorden, soms ongrijpbaar toch altijd aanwezig.

Succes met het stellen van jou vragen en het vinden van bijbehorende antwoorden.

John de Ruijter

Liegen is een illusie en nutteloze bagage

Sat, 24 Sep 2022 08:55:34 GMT

Waarom is liegen zoveel makkelijker dan het spreken van de waarheid?

De waarheid is toch waar jij voor staat? De waarheid is toch zoals iets heeft plaats gevonden, een natuurgetrouwe weergave van het geheel, het in overeenstemming zijn van de werkelijkheid. Het is eerlijk, het is oprecht, het weergeeft de kracht van wie jij bent. Het geeft antwoord op vragen die er zijn zonder dat er enige kanttekening bij geplaatst hoeft te worden. Maar waarom draaien we dan zo makkelijk om de waarheid heen? Waarom verandert de waarheid toch zo snel in een leugen. Waarom wordt de waarheid dan niet vertelt als er gewoonweg simpel om gevraagd wordt? Zijn we bang om ons zelf te laten zien en uit te spreken? Waarom is er de angst om eerlijk en oprecht te zijn, anders te zijn, anders te denken, of zijn er andere belangen die meespelen? Is het soms de angst om afgewezen of niet geaccepteerd te worden? Of is het omdat de waarheid iets belicht wat je het liefst in schaduw laat leven? De waarheid kan confronterend zijn, maar dat is niet voor niets. De waarheid heeft iets te vertellen én brengt zeker inhoud en een boodschap met zich mee.

Wil je door leugens herinnerd worden, je zelf belangrijker maken dan je bent, iets groter doen voorkomen dan het is? De waarheid dat ben je zelf, zoals je ook de leugen kunt zijn. Weet wel “Liegen is een illusie en nutteloze bagage”.

Spreek je niet de waarheid dan onteigen jij jezelf als het ware van persoonlijk groei, kennis en wijsheid. Persoonlijke groei gaat vooraf aan innerlijke rijkdom. Innerlijke rijkdom het enige dat je daadwerkelijk kunt en zal bezitten, wat echt van jouw is en zal zijn. De waarheid geweld aan doen (lees liegen) zal je alleen daarom al verarmen en onthouden van persoonlijke groei, kennis en wijsheid.

De leugen en liegen vormen een wereld op zich. Liegen heeft altijd een negatief effect, in eerste instantie op jezelf. En zal altijd uitstralen op je omgeving en persoonlijk functioneren. Liegen werpt blokkades op in persoonlijke groei en zal je belemmeren, of zelfs verhinderen om dichtbij jezelf te kunnen komen.

Maar waarom dan liegen over de waarheid terwijl de waarheid juist zo zuiver en puur is.

Hoeveel schade wordt er berokkend door liegen.. heb je daar wel eens over nagedacht? Hoeveel inzet en energie is er nodig om de plooien welk gevormd zijn door liegen weer enigszins glad te kunnen strijken, en wat blijft er over aan schuldgevoel, en restschade welke je in eerste instantie niet eens kunt overzien. Liegen kun je herstellen maar het zal tijd en inspanning kosten om ontstane weerstand enigszins te kunnen doorbreken. De waarheid kan en zal nooit ter discussie kunnen staan in tegenstelling van de leugen. De waarheid zal zich nooit geweld laten aandoen door de leugen.

Dat je liegt, leugens vertelt vanuit onwetendheid omdat je nog geen kennis had van de kracht van de waarheid “Het is je vergeven”. Echter nu je deze kennis wel tot je hebt genomen is er geen excuus meer mogelijk om de waarheid niet te spreken. Kun je leven met een de leugen, doe dan vooral de waarheid geweld aan. Maar je kunt je wel afvragen; is de leugen dienstbaar aan mijzelf, de mensheid en waarom is dat zo?

Spreek je waarheid. De mensheid en vooral jijzelf heeft hier alleen maar baat bij!

Note: Elke vraag die ik had en heb, en beantwoord kreeg en krijg maakt plaats voor weer een nieuwe interessante vraag in de quest naar de kern van het zelf zijn. Zo heeft het onbegrip plaats kunnen maken voor begrip, de onrust binnenin mijzelf heeft plaats gemaakt voor rust. Maar dat ging niet vanzelf “Gelukkig niet”. Anders hebben de vragen en hieraan verbonden antwoorden haar beoogde doel niet kunnen bereiken.

Vanuit liefde gegeven John.

Immaterieel erfgoed

Sun, 21 Aug 2022 12:23:51 GMT

Zoek rijkdom niet in het materialisme of materialistische bezit

Immaterieel erfgoed. Materieel bezit is geen bezit. Macht en overheersing, schijn bedriegt.

Als je het niet kunt zien wil het nog niet zeggen dat het niet bestaat. Soms hoef je maar een kleine stap zijwaarts te maken om een grote stap voorwaarts te maken. Alle rijkdom van de wereld ligt aan onze voeten, is beschikbaar en bereikbaar. We behoeven alleen nog maar in te zien dat deze rijkdom niet gezocht moet worden in materialistisch bezit. Leven in materie is een illusie. Het laat ons zwalken en omwegen nemen om maar niet in te hoeven zien waar onze knelpunten zich bevinden of te hoeven voelen wie wij daadwerkelijk zijn. In plaats van een vriendschap met ons zelf op te bouwen bouwen we liever een schijnvriendschap op via sociale media met celebrities. "Liken alles wat hij of zij post" in de hoop hierdoor gezien te worden, beter te worden, een goed gevoel te krijgen, of zelfs een deel van hun “schijnbare rijkdom” te kunnen vergaren. Helaas het tegendeel is een waarheid. In plaats van een verrijking voor het leven is het een verarming van het leven en het bestaan.

Het leven moet niet ingewikkelder gemaakt worden dan het is, meestal ingegeven door een onbedwingbare drang naar nog meer materialisme en groter materialistisch bezit. Waarom dan, om te kunnen laten zien hoe goed je het wel niet doet aan de buitenkant? Zoek rijkdom niet in het materialisme of materialistische bezit. Materialisme of materialistisch bezit is geen bezit en zal nooit of te nimmer aan jou kunnen toebehoren, al denken veel mensen hier helaas totaal anders over. Deze mensen meten hun rijkdom en geslaagd zijn in het leven af aan materialistische zaken en vinden dat zij hierdoor geslaagd zijn en het hoogst haalbare bereikt hebben “Een zo groot mogelijke woning, zoveel mogelijk materialistische zaken of volgers op sociale media verzamelen”. Denken hierdoor zelfs zich meer te kunnen permitteren dan welk ander wezen dan ook, dat geldende wetten en regels kunnen worden overtreden en niet op hen van toepassing zijn.

Het enigste wat je met materialistisch bezit kunt bewerkstelligen is een tijdelijke gebruikersovereenkomst aangaan voor zolang als het bruikbaar is, heel blijft of in andere handen overgaat. Aan een periode van materialistisch bezit komt altijd een natuurlijk einde, en een periode van materiele verarming laat zich dan gelden. Er komt een moment dat je daadwerkelijk met lege handen komt te staan, wat bezit je dan daadwerkelijk? Heb jij je dat wel een afgevraagd of gerealiseerd. Gebruik je wel de mogelijkheden van het leven of welke het leven je aanbied. Het leven is niet zomaar een lege huls. Iets waar je achteloos gebruik van kunt maken en-of weggooien. Het leven heeft een beoogd doel voor een ieder van ons individueel, maar ook als collectief, je kunt hier niet aan ontkomen. Er is voor niemand een uitzonderingspositie gemaakt of te maken. Het zal wel voor een ieder van ons anders zijn. Maar toch ook voor een ieder met een zelfde basis “Het doorleven van Emotie en Gevoel”. Waarom zijn Emotie en Gevoel zo van wezenlijk belang? Empathie opbouwen, het inlevingsvermogen, de kunde of vaardigheid om in te leven in de situatie en gevoelens van anderen, zonder te overheersen of eigen wil aan anderen op te leggen. Openstaan voor de emoties en gevoelens van de ander en te kunnen begrijpen welk impact jouw handelen en gedrag kunnen hebben op een ander. Hierdoor te kunnen groeien als mens en mensheid. Om als mensheid samen een eenheid te kunnen vormen met respect voor elkaars belevingswereld. Al leven wij allemaal in een zelfde wereld een ieder van ons ziet en beleefd deze op een geheel eigen wijszen. Gevoed door eigen beleving van Emoties en Gevoelens.

Bevrijd jezelf door niet te blijven leven met oude waarheden die je kunnen beperken in vrijheid, zelfs gevangen kunnen houden. Sta nooit met lege handen, laat de kans van het leven niet aan je voorbij gaan. Maak gebruik van de mogelijkheden die er zijn.

Als ik vertrek trek ik mijn klompen aan, steek mijn handen in mijn zakken en neem ik alles mee wat ik echt bezit “Emotie en Gevoel”. Het enige wat echt aan mij toebehoort en nimmer aan iemand anders zal kunnen toebehoren.

Collectief geheugen eeuwen oude wijsheid

Sun, 07 Aug 2022 10:44:52 GMT

Navigatie instrument met een zelf lerend vermogen.

Collectief geheugen eeuwen oude wijsheid, een navigatie instrument met een zeer groot zelf lerend vermogen. Beschikbaar vanuit een parallelle wereld, een wereld welke onlosmakelijk met de onze verbonden is

Wij leven vanuit dit Collectief geheugen, Zo is het, Zo was het, en Zo zal het altijd zijn. Nu – Eens – en voor Altijd. Het is onmogelijk om dit niet te doen. Het is ons boek van Knowledge and Wishdom

Ons collectief geheugen bevat eeuwen oude wijsheid en kennis, iets waar wij dagelijks bewust en of onbewust gebruik van maken. Maakt onze dagelijkse bezigheden, doenerijen, drijfveren, emoties, gevoelens, en zelfs onze dromen dragelijk of ondragelijk. Het maakt ons creatief en vindingrijk, draagt bij aan oplossingsgericht werken “wat werkt er voor je en geeft je energie of wat werkt er tegen je en kost je energie” Het collectief geheugen werkt zowel voor ons, als tegen ons. Het is ons bewuste zijn archief. Onze voorouders maken hier deel vanuit, en gebruikte het in hun tijd al op elk mogelijke manier en op hun eigen wijzen, en wij zelf maken er hier nu op dit moment ook gebruik van al ben jij je er nog niet bewust van, en zijn hier ook nu op dit moment al een onderdeel van. Wij allen zijn archivaris van deze menselijke rijkdom en geschiedenis, met als grondslag Emotie en Gevoel. Emoties en Gevoelens zijn de basis van ons bestaan, sturen ons in elke mogelijke manier en in beslissingen die wij nemen. Oefenen invloed uit op ons dagelijkse leven en de omstandigheden waarin wij ons bevinden of begeven. Door er handig gebruik van te maken kan het zelfs een systeem instand houden, veranderen of ondermijnen.

Wij allen leven vanuit dit Collectief geheugen Nu - Eens - en Voor Altijd. Niemand uitgezonderd, je kunt onmogelijk een uitzondering zijn in deze wetmatigheid van het universum.

Het is het collectief geheugen waar wij allemaal samen gebruik van maken, aan bijdragen, en zorg voor dragen. Wij zijn de zogenoemde “Caretakers” van deze immateriële rijkdom. Een taak die door hen die weet hebben van deze kennis en de invloed die dit heeft op ons dagelijks bestaan en het universum, zeer serieuze wordt genomen. Wees u daarom bewust van uw gedachten, uw aandachtspunten, uw handelswijzen, en het geen dat u uitdraagt of aanhangt. Immers het zaad van het verleden draagt in het heden zorg voor vruchtbaarheid van de toekomst. Zowel voor ons zelf, onze nakomelingen en onze medemensen.

Helaas wordt ons collectief geheugen veelal in stand gehouden door angst. Angst ?? Ja angst, een angst om macht te verliezen, angst om nieuwsgierig te zijn, te vernieuwen, anders te denken, te doen, of anders te zijn dan een aan ons bekende groep of omgeving. Angst om veranderingen te onderzoeken, of toe te laten, en vooral de angst om daadwerkelijk jezelf te kunnen zijn. Jezelf te laten zien, jezelf uit te spreken, jou ziens en denkwijze te delen met jouw omgeving. Maar vooral de angst om veranderingen toe te laten, en deze te gebruiken.

Note; helaas maar al te vaak een waarheid. Onder druk, of invloed van onze omgeving zijn wij soms het zicht op wie wij werkelijk zelf zijn echt even uit het oog verloren. Soms omdat iemand anders, of onze omgeving beter denkt te weten wat goed voor ons is of goed voor ons was. Dit accepteren wij lijkt het wel makkelijker dan wie en wat wij zelf zijn. Waarom is de waarheid om wie je bent toch zo moeilijk te accepteren?

Het collectief geheugen is een groot energierijk bewustzijnsveld. Dit energierijke bewustzijnsveld is een grote kleurrijke wolk die om ons heen hangt, en waar wij ons midden in bevinden. Hier wordt elke Gedachte – elke Daad en elke Actie van ons als mens, en mensheid wereldwijd bewaard en opgeslagen. Deze informatie die hierin word bewaard is voor een ieder van ons op elk willekeurig moment beschikbaar, voor handen, te gebruiken, in- en of aan te vullen. Het is de Kroniek van de mensheid (opsomming van voornaamste gebeurtenissen geordend naar volgorde van tijd) een naslagwerk vol met Kennis en Wijsheid die wij op elk willekeurig moment kunt open, nazien, en tot onze beschikking is. Om te gebruiken voor raadgeving, inzichten, inspiratie en groei van ons bewuste zijn.

Het enige dat nodig is, is kennis hebben van het bestaan van deze informatie om er toegang toe te verkrijgen. Het is voor een ieder van ons mogelijk om hier toegang toe te verkrijgen, het is beschikbaar en te gebruiken op elke willekeurig moment van ons leven

Het bevat elke zienswijzen, elke gedachten, elke tot dan toe aangenomen waarheid, elke Emotie, elke Gevoel dat er ooit is geweest, zal zijn. Elke verandering die is ingezet door hen die anders durfde te denken, te doen, anders durfde zijn dan op dat moment algemeen geaccepteerd of gewaardeerd werd. Het bevat andere waarheden, andere waarden, andere normen, dan de bij ons geldende voor het moment in de geschiedenis en het NU. Het collectief geheugen is zodoende te beschouwen als lering en leermoment voor jezelf en om verbroedering te bevorderen. Het collectief geheugen is zodoende afhankelijk van Tijd – Plaats – en Omstandigheden te gebruiken. Sommige grote denkers en Visie-Wijszers zijn doordat zij gebruik maakte van het collectief geheugen in hun tijd onbegrepen geweest, en gebleven. Juist hierdoor en hiervoor werden zij vervolgt, verbannen, verkettert, of voor gek verklaart in hun tijd o.a. Jeshua Jezus en Maria Magdalena. Anderen zijn instaat geweest om er grote veranderingen mee te kunnen bewerkstellen o.a. Einstein en Socrates “Ik denk dus ik besta”

Waarom? Omdat veelal het omgaan met verandering van omstandigheden, denken en doen een bedreiging lijkt voor de eigenveiligheid van het bestaan, geldende normen en waarden. Maar vooral aantasting van eigen MACHT. Aangenomen waarheden, of volgzaam zijn aan machtshebbers was en is nog steeds aan deze grote denkers niet besteed. Vernieuwing toestaan is nog steeds iets wat als stressvol en spannend wordt ervaren. In later tijd werden en worden nu nog steeds deze denkers en Visie-Wijszers juist geëerd, of gerehabiliteerd om hun revolutionaire manier van denken, inzichten, en visies op omstandigheden en situaties. Dit komt omdat door tijd en omstandigheden, inzichten, aangenomen waarheden, normen en waarden aan verandering onderhevig zijn en zullen blijven. Door het verstrijken van tijd, nadenken, en angsten overwinnen verkrijgen wij inzichten om verandering positief te gebruiken en in te zetten.

Vasthouden aan een waarheid gevormd door ons eigen verleden – onze opvoeding – en of scholing kan vaak leiden tot een tunnelvisie of werkt te beschermend. Dit geeft zeer weinig ruimte voor verandering en vorming van een andere waarheid dan de waarheid die je is voorgehouden, of jij je eigen hebt gemaakt.

Natuurlijk heeft het bestaan van ons collectief geheugen een nobel doel, Leren van elkaar en met elkaar, maar vooral verbroedering zonder oordeel, veroordeel of vervolging. Laat ons verleden vooral leermomenten voor het heden kunnen zijn, om de toekomst saamhorig en in heelheid in te kunnen richten. Waarin een ieder van ons de ruimte heeft, krijgt, en de ruimte geeft om zich zelf te kunnen zijn met respect voor wie een anders is. Zijn of haar denken, beweegredenen.

Wij kunnen het verleden niet veranderen door er geen aandacht aan te besteden, of het geweld aan te doen door schilderijen, afbeeldingen, gebruiksvoorwerpen te vernietigen. We kunnen het zeker niet veranderen door geen aandacht te besteden aan bij behorende Emoties en Gevoelens dit deze losmaken. Het collectiefgeheugen van het verleden is immer(s) altijd aanwezig, net als het collectiefgeheugen van een toekomst. Echter is er een groot verschil te noteren: het collectiefgeheugen van het verleden is onuitwisbaar, onveranderbaar, wat je ook wilt vernietigen of wegstoppen. Hoeveel excuses er ook worden gemaakt. Het collectiefgeheugen van een toekomst is beïnvloedbaar, kneedbaar, en veranderbaar. Dit door middel van gebruik te maken van het collectiefgeheugen van het verleden in het NU. Oude moeilijkheden blijven hebben, of nieuwe mogelijkheden creëren, de keuze is relatief eenvoudig.

Het collectiefgeheugen heeft het vermogen om veranderingen in te zetten. Is alles bepalend positief, of negatief. Wat hang je aan, wat is voor jou voor nu een waarheid (geloof of overtuiging) waar is / zit het verzet? Je kunt niet ontkomen aan de soms ijzeren greep van het collectiefgeheugen.

Laat iemand maar eens deelgenoot worden van een radicaal andere denk- of zienswijze van iets wat duizenden jaren als geloof van de cq een waarheid wordt aangenomen. Veel verzet zal jouw ten deel gaan vallen. Veelal door onbegrip, angst ingegeven. Angst om een algemeen aangenomen waarheid anders te zien dan je geleerd hebt of geschreven is. Duidelijk te krijgen dat er geleefd is/wordt met een waarheid die ook anders kan zijn dan algemeen geleerd, of aangenomen.

Hoe diep geworteld zit het collectiefgeheugen in plaats, tijd, en omstandigheden? Denk aan bezit van vuurwapens, geloofsovertuiging, oorlog, overheersing.

Actueel voetbal: collectiefgeheugen ONZE Orange leeuwen, samen als een. Verandert opslag als 010 tegen 020 moet spelen (naam van tegenstander wordt stilgezwegen) dan is voetbal letterlijk en figuurlijk OORLOG (note: tijd, plaats, omstandigheid) Waar ben je geboren, waar staat je wieg, waar groei je op, welke tijd, onder welke omstandigheden. Samen sturend en bepalend voor voeding van een collectiefgeheugen.

Onze voorouder geschiedenis draagt voor een substantieel deel bij aan onze gedragingen en onze gedachten. Onze interesses, passies, emoties , gevoelens. Je bent veel meer dan je enigszins kunt bevatten. Het is als een ijsberg, stukje is zichtbaar en herkenbaar, veel is er niet zichtbaar en meestal onherkenbaar onder de oppervlakte verborgen. Maar het is immer altijd latent aanwezig. Note: soms is het van grote noodzaak om je als een zwart schaap te gedragen binnen de kudde. Om je te kunnen ontworstelen aan sociaal wenselijk gedrag. Er is in dat geval maar een zwart schaap nodig om op te vallen, kleur te geven en verandering in te kunnen zien en zetten.

Het collectief geheugen van onze voorouders en onszelf zit geworteld in ons DNA

Vernieuwing her-kennis maken met ons zelf is niet makkelijk, eng zelfs. Toch gaan we ver weg opzoek om dichtbij ons zelf te kunnen komen. Tot het moment dat het te dichtbij komt, dan nemen we afstand, en vallen snel terug in oude gewoontes omdat dit veilig lijkt.

Kunnen we nog zonder het collectief geheugen.

Dit zal jij jezelf kunnen afvragen. Functioneert het met “Plaats-tijd-omgeving” naar behoren. Wordt het zoals bedoeld is, gebruikt om te leren, of gebruikt om te misbruiken voor macht en in controle houden van deze macht. Het collectief geheugen heeft zowel een groot bereik als haar beperkingen. Houd iets slapend, maakt iets wakker, laats iets sluimeren, of voortslepen. Er zijn veiligheden en onveiligheden. Heeft een creërend vermogen, interpretaties. Herbergt het verleden, het heden, is de createur van een toekomst. Is confronterend, nieuwsgierig, leervaardig en intelligent. Heeft het content voor positieve veranderingen voor hen die haar durven te leren kennen. Het collectief geheugen is continu in beweging en aan verandering onderhevig.

Als je echt stil kunt zijn kun je het collectief geheugen ervaren, beleven, en bevaren. Je kunt haar herinneringen tot je laten komen, haar energie voelen.

Het collectief geheugen bevat concepten, opvattingen, tradities, aangenomen waarheden. Gebruik het wel, het waar het voor bedoeld is. Waarom, omdat het meest creatieve en waardevolle bezit van de mensheid is.

Coronavirus is niet negatief

Thu, 04 Aug 2022 18:03:10 GMT

Bewust geregisseerde verspreiding?

Coronavirus. Bewust geregisseerde virusbacterie verspreiding? Heb jij hier weleens over nagedacht?

Bewust verspreiden van een gekweekt virusbacterie door een overheid of grootmacht om te monitoren wat er in de wereld met mensen en overheden gebeurd als er virusbacteriën worden ingezet tijdens oorlog of geschil, om het te kunnen beïnvloeden of te beëindigen. Tot nu toe heb ik er nog niet iemand openlijk iets over horen zeggen of verklaren. Waarom niet, is er angst, wordt het angstvallig achter een dikke gesloten deur gehouden omdat anders anarchie en totale chaos uitbreekt?

Waarom zou er een virusbacterie worden verspreid?

Om de reactie van mensen, bevolkingsgroepen, regeringen, landen, continenten, de wereld, economische en gezondheidsinvloeden te kunnen meten. Zelfs geheel naar eigen hand te kunnen zetten. Weerkundigen en wetenschapers in dienst van de virusverspreider houden vanaf het begin scherp in de gaten welke invloeden het weer, windrichting, luchtstromen onderlaag en bovenlaag, luchtdruk, temperatuur en luchtvochtigheid het virusbacterie verspreidingsgebied beïnvloeden. Hoe lang en hoe groot is het bereik, neemt het in kracht af of juist toe naar mate tijd verstrijkt. Dit alles om te kunnen regisseren welk(e) gebied(en) te kunnen beïnvloeden en voor hoe lang. Hoe is de reactie van mensen op onbekende levensbedreigende situaties en elkaar ten tijden van deze onzekerheden. Wanneer is er paniek, totale chaos. Leeft de mens vanuit het aangeleerd collectief bewustzijn, kopieert men gedrag en de woorden van een ander omdat het aansluit en lekker veilig is, of zijn er ook anders denkende die opstaan en hun eigen visie durven delen. Hoe is de reactie van de massa hierop.

Zijn onze zogenaamde leiders in staat om met onverwachte situaties om te gaan, in oplossingen te denken, drastische niet populaire maatregelen te nemen. Of spreken deze algemene te verwachte nietszeggende holle woorden zoals "Geen paniek, onze experts zijn er mee bezig” maar hoe, wie of wat dit betreft hier is geen informatie over beschikbaar. Paniek maatregelen worden genomen, grenzen worden gesloten, bijeenkomsten zijn verboden. Of dat het virusbacterie af doet schrikken of tegenhouden? Het wordt immers verspreid door de lucht met welke wij onoverkomelijk altijd in verbinding zullen blijven staan.

Het is mijn Visiewijszen op het geheel. Veroordeel het niet, gebruik het om te overdenken. Het staat ons immers vrij om anders te denken, anders te zijn en zo het bewustzijn te vergroten en te veranderen.

Coronacrisis is niet alleen maar negatief.

Als Visiewijszer zie ik uitdagingen, mogelijkheden, positiviteit, en duidelijkheid in de basis van deze zogenaamde crisis. Elke fase, elk proces, positief en/of negatief in ons bestaan, heeft invloed op ons bewuste zijn. Dit geldt zowel voor ons slapend onderbewuste zijn, als voor ons wakende bewuste zijn. Het slapend onderbewuste zijn wordt nu wakker geschud en gevraagd om actief te worden en in actie te komen, haar potenties te gaan gebruiken.

De benaming onderbewuste zijn verklaard zelf al waar zij zich bevindt “in de onderliggende laag van ons bewuste zijn”. Dit onderbewuste zijn waakt over en bewaakt wie jij daadwerkelijk in jouw eigen basis bent (je ware zelf zijn). Je ware zelf zijn dat is jouw ‘’Emotie en jouw Gevoel’’. Een losmakende eenheid vormend met jouw emotioneel lichaam. ‘’Emotie en Gevoel’’ is jouw schatkamer van eigenwaarden, en een persoonlijk bezit. Deze schatkamer van ‘’Emotie en Gevoel’’ is ook het enige dat jij daadwerkelijk kunt bezitten en van jou is. Niemand kan dit bezit van jou afnemen. Hoe goed iemand ook zijn best zou kunnen doen om het wel van jou af te nemen, en tot zijn eigenbezit te kunnen maken. Het laat ons leren helder te zien, duidelijk te horen, en ervaringen op te doen. Om inzichten vanuit ‘’Emotie en Gevoel’’ te verwerven. Met als enig doel duidelijk te kunnen maken wie ben IK nu daadwerkelijk, en gebruik te laten maken van jouw eigen potenties.

Nu deze crisis: Hoe ervaar jij deze? Ervaar je het als totaal redeloosheid, verlorenheid, sta jij met je handen in het haar “Wat nu”? Ga je hierdoor op in een centrifuge van paniek, wordt je van links naar recht geslingerd? Uitgewrongen en gekreukt kom je hieruit? Of zie je uitdagingen, nieuwe kansen, mogelijkheden, groei, inzicht, en overzicht. Ikzelf zie het als een uitdagende periode waarin ik zit zeker niet stil zit. Ik ontplooi en maak nu nog veel meer gebruik van mijn eigen potentieel bereik. Ik zie kansen, geniet volop en vindt het zeker een van de mooiste perioden uit mijn toch al niet onbewogen leven.

Van slapend onderbewustzijn naar collectiefbewust zijn.

Zal het nu eindelijk zover zijn dat het bewustzijn van ons als mens “Nu het eindelijk bij zeer velen wakker is geschud” gaat doen waar het voor bestemd is? Samen die liefdevolle eenheid van saamhorigheid vormen waar zoveel over is geschreven en gesproken? Gaan wij deze verworven inzichten nu ten volle benutten en gebruiken? Of is het slechts een papieren tijger van vergankelijkheid?

Deels zal wakker blijven en de ingezeten beweging van her-vernieuwende inzichten gaan benutten. Deze zullen opstaan, zich uitspreken en onze nieuwe Visie-Wijszer(s) gaan worden. Deels zal zichzelf weer in slaap laten sussen en haar eigen potentieel “Helaas” weer niet gaan gebruiken om persoonlijk inzicht en de rijkdom van ‘’Emotie en Gevoel’’ te vergaren.

In deze tijd van onzekerheid voel je dat de mens verlangt naar leiderschap welke door inzicht is verworven. Het onderbewust zijn en haar potentieel bereik opent zich nu in deze bewogen tijd als vanzelf. Daadwerkelijk voel je dat er verbindingen tot stand komen vanuit ons energetische bewuste zijn. Veel woede en frustratie ebt langzaam weg, en maakt vanuit het wakend onderbewuste zijn plaats voor saamhorigheid en liefdevolle verbindingen. Handen worden ineen geslagen, nieuwe initiatieven ontplooid, vooral bij hen die al langer het gevoel hadden “Zo kan het niet langer blijven”. Alleen het antwoord op de vraag “Hoe dan” bleef uit TOT NU TOE. Het is mooi om te zien en horen dat er waardering is. Er klinkt applaus voor onze hulpverleners, maar voor hoelang? Zijn we nu al vergeten dat onze nu zo bejubelde hulpverleners bij het minste of geringste worden/werden belaagd, politiebegeleiding nodig hebben om hulp te kunnen bieden daar waar dit word gevraagd? Alles maar wordt toegelaten omdat het niet te handhaven is, en met een donkere mantel van liefde wordt toegedekt?

“YOU NEVER WALK ALONE” de titel van een song dat nu wereldwijd wordt gedraaid om de gemeenschapszin te benadrukken, maar voor hoe lang nog. Gaat dit het grote verschil maken? Straks staan mensen elkaar weer naar het leven omdat iemand anders denkt, een ander geloof heeft, een andere huidskleur of seksuele voorkeur heeft. Zullen regeringen openheid van zaken geven? Zal het grote graaien, rijkdom vergaren over andermans rug, het zand in ogen strooien, omdat de waarheid niet verteld mag gaan worden, nu plotsklaps tot een halt zijn geroepen door de crisis? NEE NATUURLIJK NIET. Maar het zaadje is wel gepland. Je moet er nu zelf zorg voor gaan dragen dat jij jouw zaadje gaat verzorgen, en de gelegenheid gaat geven om te gaan groeien, om met volle teugen van het zonlicht te gaan genieten.

Verandering begint bij jouw eigen bewuste zijn te vergroten. Durf die stap te zetten. Begrijpt jouw omgeving het niet? Geef uitleg om het ‘’Hoe Wat en Waarom’’.

Ik hoop met heel mijn hart dat jij jouw zaadje met aandacht en liefde gaat verzorgen. Succes.

Geschreven 20 maart 2020 door John

Zijn we straks allemaal Chinees

Thu, 04 Aug 2022 17:00:07 GMT

Zijn we straks allemaal Chinees

Geschreven en gepubliceerd 24 juli 2021

Letten onze leiders wereldwijd wel goed op omtrent de macht die China zich in snel tempo aan het toe-eigenen is? Stellen onze leiders zich nu al niet te politiek, militair, financieel, en medisch afhankelijk en daardoor machteloos op tegen deze groeiende invloedrijke grootmacht? Enkel en alleen om economische redenen, welvaart, of eigenmacht te kunnen behouden? Laten zij zich door deze angsten, en grootmacht regeren?

In tegenstelling tot het niet veel verder (kunnen) denken dan hun eigen “Machtsperiode en machtspositie”, welk relatief korte is, hierdoor weinig tot geen invloed voor de langere termijn heeft voor de wereld en haar bewoners van onze westerse leiders, heeft China anders dan westerse opvattingen wel een lange termijn visie, en kan hierdoor strategisch denken. Er wordt zelfs generaties vooruit gedacht. China creëert zodoende een basis voor hun kinderen, kleinkinderen, en achterkleinkinderen voor een wereldwijde heerschappij met betrekking tot invloed en afhankelijkheid van andere landen d.m.v. financiële, economische, technologische, politieke, militaire en medische invloeden c.q. afhankelijkheid. Misschien wel met als uiteindelijk het ultieme doel “Totaal wereld heerschappij”. Almachtig te kunnen zijn over de wereld en haar bewoners. De signalen zijn nu al meer dan duidelijk aanwezig, voor hen die deze signalen kunnen lezen. Tegenwerken, onderdrukken, overheersing, heropvoeden van bevolkingsgroepen, en of anders denkende. Uitspraken als “Pas maar op wij zijn met veel meer dan jullie” tijdens diplomatiek overleg ligt nog vers in het geheugen.

B.v. Hong Kong: ondanks de belofte van autonome bestuur, er de eerste 50 jaar niets tot weinig te veranderen na teruggave door Great Brittannië in 1997, is Hong Kong nu 25 jaar later volledig aan de Chinese ketting gelegd. Journalistieke berichtgeving met een objectief, vrij woord, zijn/worden er verboden. Protesten worden met harde hand neergeslagen. Bewoners ontvluchten Hong Kong om aan de greep van deze Chinese draak te ontsnappen.

Investeringen, leningen wereldwijd met als onderpand dat deel van een land waar investeringen betrekking op hebben. Wordt er niet aan betalingsverplichting voldaan verwoord het tot Chineesgrondgebied, zonder enig zeggenschap van derden of welk bestuur dan ook. De wereldwijde pandemie (ontstaan in China lees mijn blog over deze) met een leverantiecrisis van half- en heel fabricaten, productiestijgingen tot gevolg, maakt eens te meer duidelijk welke afhankelijkheid er nu al is om productie en/of welvaart te kunnen consolideren. Er zijn meerdere landen waar het recht van individuen sterk onderdruk staat maar nergens in de wereld is de dreiging van afhankelijk worden of zijn zo groot aanwezig als in de volksrepubliek China

Het is nog niet te laat om het tij te kunnen keren, maar het moet wel nu gebeuren.

Addendum datum 4 augustus 2022:

Op 2 augustus 2022 bezoekt Nancy Pelosi voorzitter van het huis van afgevaardigden van de verenigde staten Taiwan. “Het is spelen met vuur” waarschuwt China. De volgens China afvallige provincie Taiwan wordt immers nog altijd beschouwd als deel van China en ziet het bezoek van Pelosi als een forse provocatie, en dreigt zelfs met militair ingrijpen. Op 4 augustus 2022 vuur China 5 ballistische rakketen af (welke neerkomen in Japanse wateren) zogenaamd als onderdeel van een geplande militaire oefening. 6augustus 2022 China voert schijnaanval uit op hoofdeiland van Taiwan

Addendum datum 29 oktober 2022:

Op 25 oktober meld rtl nieuws het navolgende. De Chinese politie heeft een bureau in Rotterdam, dat in contact staat met een centrale in Fuzhou.

De Chinese politie heeft sinds 2018 zeker twee bureaus in Nederland geopend, zonder de Nederlandse overheid daarover in te lichten. Dat is illegaal. Er zijn bovendien sterke aanwijzingen dat de dependances gebruikt worden om kritische Chinezen zelfs in Nederland onder druk te zetten, ontdekten RTL Nieuws en Follow the Money. De politiebureaus zoeken bovendien contact met gevluchte Chinese critici om ze ook in Nederland de mond te snoeren, zo blijkt uit het verhaal van Wang Jingyu. Deze jonge dissident wordt al drie jaar opgejaagd door de Chinese politie, omdat hij op sociale media kritiek uitte op het regime.

Spiritualiteit kracht van ons bestaan

Sat, 30 Jul 2022 18:13:24 GMT

Het is zover; Mijn blog over spiritualiteit start hier. Een blog die met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voorbij zal gaan aan een grote groep mensen omdat zij zichzelf beschouwen als 'niet spiritueel' en zich niet aangesproken voelen tot spirituele activiteiten.

Menig Nederlander zal blijven roepen dat hij niet spiritueel is zolang het geassocieerd blijft met 'geloof' ‘bijgeloof’ of 'iets zweverigs'.

Hoe vaak ik al niet gehoord heb "jij bent helemaal niet het type om dit te doen" of "dit had ik niet achter jou gezocht" . Inderdaad ik loop niet rond in een Orange jurk, draag geen kralenketting, vlieg niet rond op een bezem of kleedje. Sta gewoon met beide benen op de grond. Ik maak gewoon gebruik van de mogelijkheden die onze zintuigen ons kunnen bieden. Door deze op een andere wijsze te gebruiken kijk en denk ik anders. Aan de hand van dit bewuste zijn bepaal ik richting, inspireer en adviseer ik.

Is spiritualiteit dan alleen een feestje voor intimi, of is het een middel om na te denken over jezelf?

Spiritualiteit is een lastige term en laat zich nog niet makkelijk verklaren of uitleggen. Er zijn meerdere definities en waarschijnlijk heeft zo ongeveer elk individu zijn of haar eigen opvatting van de betekenis er van. In veel gevallen komen bij mensen associaties op met 'zweverig' en 'iets met geloof'. 'Daar doe ik niet aan, aan spiritualiteit', wordt ook vaak gezegd.

Maar niet aan spiritualiteit doen, is een onmogelijkheid. Elk mens is spiritueel. Spiritualiteit gaat namelijk over dat wat je voelt, ruikt, ziet, beweegt, dat wat zin geeft, betekenis geeft aan je leven. Het gaat over bewust worden en bewust zijn van je gevoel, emotie en 'drive'. Dit kan met inbegrip van, maar ook volledig los staan van religie, van godsdienst of van een geloof in een transcendente werkelijkheid van welke aard dan ook. Spiritualiteit is in veel gevallen juist heel aards en ligt heel dichtbij jezelf als persoon zelf. Naasten, familie, werk, hobby's: allemaal drijfveren voor mensen, beweegredenen, zingevende factoren.

De gemiddelde Nederlander wordt niet warm van spirituele activiteiten. Het roept zelfs weerstand op, en bevestigt de associaties die men al had bij het woord spiritualiteit. Het zou goed zijn om meer aandacht te besteden aan de vooroordelen rondom de terminologie en ook activiteiten te bedenken die meer raakvlakken hebben met de dagelijkse werkelijkheid van de meeste mensen; die dagelijkse werkelijkheid is ten slotte voor de meeste mensen de hoofdcontext waaruit men betekenis haalt, de eerste zingevingcontext.

Misschien is het een goed idee om spiritualiteit in het licht te zetten via een thema als: Emotie, Gevoel, Geur, Kleur en het Geluid van spiritualiteit. Thema’s waarmee gewerkt kan worden om spiritualiteit te verduidelijken. Thema’s zijn gevoelsmatig zo belangrijk om iets te kunnen bespreken en te verduidelijken. Zoals het initiatief om spiritualiteit bespreekbaar en bereikbaar te maken. Zolang de menselijke gevoelskant van spiritualiteit die vooral negatieve associaties kan blijven oproepen instand wordt gehouden bij het grote publiek, zal menig Nederlander blijven roepen dat hij/zij niet spiritueel is.

Is dat uiteindelijk erg? Kunnen we leven met het gegeven dat de grote massa zichzelf als niet-spiritueel beschouwt? Vast wel.

Maar ergens denk ik dat een wat groter bewustzijn van eigen drijfveren en vermogens een mens een prettiger leven geeft. Het leven staat immers in het teken van: leren, ontdekken en gebruik maken van de hobbels die zich hebben aangediend. Een leven dat, als het uiteindelijk eindigt, geen vragen op een sterfbed laat rondzingen als: "Had ik maar meer uit het leven gehaald".

Voor zover we weten hebben we maar één leven tegelijk, dus niets mis mee om daar wat bewuster in te gaan staan. Voor jezelf, maar ook voor degenen naast je. Ook voor al die mensen die zogezegd niets hebben met spiritualiteit. Of beter: juist voor hen. Want degenen die al redelijk bewust zijn, die hebben het zelf al gevonden. Ik in ieder geval wel. Ik heb mijn uitdaging gevonden. Het heeft mijn leven verrijkt en inzichtelijker gemaakt, en daar maak ik je graag deelgenoot van.

Holistische visie

Sat, 09 Jul 2022 09:56:30 GMT

Holistische visie

Beperk je niet alleen tot het kijken naar een specifiek deel van jezelf. Kijk naar jezelf als mens in z’n totaliteit: je gedachten, gevoelens, en emoties. Deze zijn onlosmakelijk volgens de holistische visie, een eenheid: fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel. Dit betekent dat zowel je leefwijze, je emotionele gesteldheid, erfelijke invloeden en externe omgevings-factoren je kunnen maken tot wie je bent en hoe je je voelt. Past alles als een puzzel perfect in elkaar? Dan ben je in harmonie, je voelt je fit en vitaal. Je hebt geen lichamelijke of geestelijke klachten. Je zit gewoonweg goed in je vel. Echter, ontbreekt er een stukje van de puzzel dan wordt de vitale levensenergiestroom onderbroken, of zelfs in zijn geheel geblokkeerd omdat je bijvoorbeeld kampt met veel spanningen door hoge werkdruk of privéproblemen. Dit kan zich op allerlei manieren uiten. Zo kun je last krijgen of hebben van energieverlies, concentratieproblemen, slapeloosheid, neerslachtigheid, fysieke, of mentale problemen. Deze kunnen je parten spelen, je bent uit balans, aldus de holistische zienswijze. Door de energieblokkades weg te nemen kan het zelfregulerende vermogen van het lichaam z’n werk doen. Immers, als je jezelf begrijpt en aanvoelt en weet wat je energie kost en wat je energie geeft, dan kun je jezelf beter begrijpen en ben je beter in balans.

Ruimte voor verbinding en verdieping

Vele van ons zijn de relatie met zichzelf soms even kwijt geraakt. Door leegte, eenzaamheid of wanhoop die we dan kunnen ervaren zijn we de natuurlijke verbinding met onszelf kwijtgeraakt en hunkeren we ernaar vervulling buiten ons zelf te zoeken. We gaan op zoek naar een snelle fix, zoeken naar relaties in de hoop dat we iemand vinden die ons een gevoel van heelheid kan geven. Maar dat gebeurt niet. Niemand anders kan een leegte voor je invullen als je niet begint de relatie met jezelf te ontwikkelen. De belangrijkste verbinding bevindt zich binnen in jezelf, en is al aanwezig, je hoeft deze alleen nog maar te ontdekken. Heelheid is de ervaring van integreren en uitdrukking geven aan de vele aspecten van jezelf, de bijbehorende emoties en gevoelens toe te laten en deze te onderzoeken.

Het feest dat leven heet

Thu, 07 Jul 2022 15:42:45 GMT

Geïnspireerd door ware gebeurtenissen

"Fiesta de la vida" Dit boek schrijf en lees jij tegelijkertijd. Je hebt geen keuze! Het is jouw levensverhaal.

Dit boek is geïnspireerd en gebaseerd op de naakte waarheid en ware gebeurtenissen in jouw leven. Fiesta de la vida is jouw memoires, een leidraad voor en door jou. Als de schrijver ben je een leraar, als de lezer een leerling. Elk hoofdstuk is een avontuur op zich met soms een verrassend wending. Gebeurtenissen die het een en ander veroorzaken en/of ergens toe leiden. Gebeurtenissen staan zeker niet los van elkaar, deze houden verband met elkaar om het beoogde doel te kunnen bereiken. Dit boek bevat hoogtepunten en dieptepunten. Er is voorspoed, er is tegenspoed. Is vrolijk, verdrietig, heeft verrassende wendingen met onvoorziene uitkomsten. Door de ervaringen van rijkdom en armoede, bezit en verlies, emotie en gevoel. Dit alles is noodzakelijk om tot de kern van het leven te kunnen doordringen, jezelf te leren kennen, om de daadwerkelijke basis van het bestaan te begrijpen en te doorgronden. Wees alleen hierom al nieuwsgierig en een bewonderaar van jouw leven.

Het is een prachtig boek dat jij leest, en schrijft tegelijkertijd. Misschien geen bestseller, maar het hoort zeker thuis in een bibliotheek. Deze bibliotheek herbergt elke wijsheid en kennis die wij als mensheid bezitten. Zonder deze kennis en wijsheid die is opgetekend in jouw persoonlijke boek zal deze bibliotheek nimmer compleet kunnen zijn. Je kunt het lenen of uitlenen om kennis te nemen van alles wat er bij jou thuis hoort. Misschien wil je het stukje bij beetje schrijven en lezen, in een adem uitlezen, of direct terugbrengen. Een ding staat vast: Nooit en te nimmer kun je in dit leven ontkomen aan de belevening van emoties en gevoelens tijdens het schrijven en lezen van de inhoud van jouw persoonlijke boek.

Elk hoofdstuk is de moeite waard om te schrijven en te lezen. De echte inhoud van jouw verhaal maakt zich pas kenbaar bij de laatste woorden van de laatste zin van het laatste hoofdstuk. Alleen jij én jij alleen kunt het de moeite waard maken om jouw boek te kunnen overleggen, en met een glimlach terugkijken naar het verhaal en de inhoud. En denken: het was meer dan de moeite waard om te schrijven, te lezen, avonturen te beleven, en uitdagingen aan te gaan.

In jouw boek zal je diverse personages tegenkomen. De een zal verbinding en verdieping met zich meedragen, een ander zal vluchtig en oppervlakkig zijn. Echter allen zullen van grote onschatbare waarden zijn, al kan het zo zijn dat je op die momenten dat het zich aandient deze niet altijd kunt zien. Vraag je bij tijd en wijle af: Wie is toch die hoofdpersoon in dat boek dat ik aan het schrijven en lezen ben? Verrassende inzichten krijg je aangereikt door eerlijk schrijven en oprecht lezen.

Zie het als een project. Wetende dat jij er bij geboorte aan begonnen bent en het pas af zal zijn bij het sterven. Hoe jij met jouw project omgaat of vorm geeft is geheel aan jezelf. Weet dat het verkrijgen van inzicht in jouw eigen bestaan via emotie en gevoel het enig beoogt doel zal zijn. Het is een boek waarvan slechts één druk beschikbaar is, en niet kan worden herschreven. Misschien geen bestseller, maar zeker de moeite waard om te schrijven en te lezen. Het is het verhaal van jouw leven, jouw emotie, jouw gevoel!

Van gedachten wisselen over de inhoud van jouw boek, of meer informatie? Neem vrijblijvend contact op!

Interview Paravisie

Thu, 02 Jun 2022 15:47:17 GMT

Interview Paravisie

Het is alweer enige jaren geleden dat dit interview werd gepubliceerd in de Paravisie maar het is nog immer actueel ondanks dat mijn ontwikkelingen en visies niet stil zijn blijven staan .

Het ene medium doet waarnemingen aan de hand van tarotkaarten, het andere met voorwerpen en foto's, maar John de Ruijter werkt voornamelijk met Geometrische hologrammen. Mijn gidsen en het samenwerkingsverband waar ik onderdeel van uitmaak, laten via een door de cliënt geselecteerde Geometrische hologrammen weten welke boodschappen ik als "Spirituele postbode" door mag geven.

John de Ruijter (50) uit Obdam werkte jarenlang als zelfstandige in de autoschadebranche, voordat hij zich richt op zijn mediamieke talenten. Dat lijkt een wereld van verschil te zijn, maar dat is volgens John niet het geval. Zeker als het ongeluk niet de eigen schuld van de persoon is geweest. Ik hoorde allerlei verhalen aan over persoonlijke problemen en gaf adviezen die klanten nieuwe inzichten opleverden om mee aan de slag te gaan. Ongeveer vijf jaar geleden kwam ik innerlijk in een tweestrijd te zitten, omdat iets in mij zei dat ik een andere richting op moest gaan in mijn leven. Ik ging opzoek naar iemand die mij kon helpen te ontdekken welke capaciteiten ik in me had, en vond een goede lerares in Sonja Wijnker. zij heeft mij aangespoord om mezelf spiritueel gezien te ontwikkelen, en hierin mijn eigen pad te bewandelen.

Trillingsresonantie

Aldus geschiedt en al snel weet John welk levenspad hij gaat bewandelen. Van kinds af aan tot mijn 45ste heb ik mezelf altijd verstopt op spiritueel gebied en heb me aangepast aan datgene wat de buitenwereld van mij verwachtte. Tijdens het volgen van cursussen kwam ik erachter dat paranormaal zijn het meest normale is van wie en wat je bent. Het tweede gedeelte van het woord is niet voor niets 'normaal', want dat is het en vind ik het mooie eraan. Gelukkig wordt de jongere generatie tegenwoordig veel vrijer opgevoed op dit gebied. Gedurende zijn spirituele zoektocht, stuit John op het bestaan van Geometrische hologrammen. De hologrammen hadden op mij het effect van thuiskomen, dat ik na al die jaren weer in contact mocht komen met mijn mediamieke vermogen. Dat was mooi om te ervaren. Bij mezelf merk ik dat alles is veranderd sinds ik met de hologrammen in aanraking ben gekomen. Ik heb jarenlang een harnas om me heen gehad om mezelf te beschermen, maar nu laat ik zien wie ik daadwerkelijk ben. Ik word rustig van het effect dat de hologrammen op mij heeft en ik ervaar dat dit ook bij anderen gebeurt. Voor mij bleek al snel dat het 'mijn ding' was om met deze Geometrische hologrammen op mediamiek gebied te gaan werken. De hologrammen zijn blijkbaar op mijn pad gekomen omdat ik daardoor verbinding kan maken op een hoger niveau, waardoor ik meer mag geven. Het is trouwens opvallen dat ik als kind al werd aangetrokken door de elpeehoezen van de Amerikaanse hardrockgroep Journey. Het ging me toen niet eens zozeer om de muziek, maar meer om de stijl waarin hun hoezen werden gemaakt. Daar zat een harmonieus en geometrisch geheel in. Ik had daar blijkbaar onbewust een band mee, net zoals een geometrisch hologram verbinding maakt met je zielsfrequentie. Daarom spreekt het mij zo aan.

Diepere verbinding

Enthousiast licht John toe hoe je met Geometrische hologrammen kunt omgaan. Via het kijken naar een hologram maak je een verbinding met je ziel. Je kunt het vergelijken met een stripverhaal. Als je de ballonnetjes niet invult met tekst, weet je toch wat er wordt bedoelt. Zo geeft je eigen intuïtie ook weer wat het hologram jou te zeggen heeft. Geometrische hologrammen zijn opgebouwd uit laagjes informatie en die raken je, evenals de kleuropbouw. Soms moet je jezelf niet afvragen waarom het je raakt, want dat gebeurt van binnen. Over het algemeen wordt je naar een hologram toegetrokken naar aanleiding van een gebeurtenis, periode of emotie waar je op dat moment mee te maken hebt. Die zorgt ervoor dat er energiefrequenties in je lichaam naar binnen komen. Het werkt daarom niet om er een handboek van te maken, want het gaat om de trillingsresonantie die op dat bepaalde moment contact legt met jou ziel. En dat effect is individueel bepaald, afhankelijk van je persoonlijke situatie en emotie. De hologrammen die John hiervoor gebruikt zijn van de hand van hologramkunstenaar Janosh. Hij weet dat ik met zijn hologrammen werkt en vindt het fijn dat ik anderen laat ervaren welke invloed Geometrische hologrammen kunnen hebben. De betekenis die hij aan iedere kaart heeft gegeven, is niet iets waar ik gericht mee werk. Ik interpreteer de hologrammen liever op mijn eigen manier, het gaat immers om de verbindingsboog die deze maakt. Ik vertel er graag over, maar wil niet dat je afhankelijk van mij of de kaarten wordt. Ik wil dat jezelf ontdekt welke connectie je met de kaarten hebt en leg graag uit wat de afbeeldingen voor je kunnen betekenen. Over de hele wereld staan mensen in verbinding met hologrammen. Als je thuis een hologram neerzet en je gaat erbij zitten tijdens een meditatiemoment, dan is het een mooi instrument om een diepere verbinding met jezelf te krijgen. Je kunt dan op een onbewust niveau antwoord op je vragen ontvangen.

Bevestiging

Tijdens openbare avonden bij spirituele verenigingen laat John bezoekers kennismaken met de Geometrische hologrammen. Voorafgaand aan zo'n avond schrijf ik op de binnenkant van sommige kaarten een boodschap die ik doorkrijg. Ik leg op de avond zelf alle kaarten met de afbeelding naar boven op een grote tafel, waardoor niemand kan zien onder welke kaarten er een specifieke boodschap staat vermeld. Ik leg de kaarten nooit in een vaste volgorde neer. Er wordt mij via boven aangegeven hoe ik de kaarten moet neerleggen. Het vormt altijd een Geometrisch harmonieus geheel met elkaar. Alle bezoekers krijgen bij binnenkomst een dubbel nummer. Eentje ervan mogen ze op een afbeelding leggen die hen het meest aanspreekt. Het nummer dat je neerlegt, geeft meestal al een boodschap door. Er kunnen op zo'n openbare avond niet twee nummers op eenzelfde afbeelding worden neergelegd, aangezien John iedereen individueel benadert. Zelf weet ik niet wie welk nummer op welke afbeelding heeft geplaatst. Na eerst een korte uitleg te hebben gegeven en een meditatie te hebben gedaan, ga ik aan de slag. Ik doe dan een waarneming of ik krijg voor iemand een boodschap door. Ik vraag dan altijd of de persoon in kwestie begrijpt wat ik vertel. Soms herkent iemand zich in eerste instantie niet in mijn doorgegeven verhaal, maar als ze er langer over nagedacht hebben, valt het kwartje alsnog. De kaarten waarop ik vooraf iets heb geschreven qua boodschap, worden altijd gekozen door bezoekers. De boodschappen die ik had doorgekregen kloppen dan altijd honderd procent bij die persoon. Ik ga zuiver met de informatie om en formuleer het dusdanig dat jij weet wat de boodschap inhoudt, zonder dat het aanstoot geeft of te persoonlijke boodschappen betreft die anderen niets aangaan. Soms laat ik iemand een aantal minuten voor een afbeelding zitten en dan geef ik ze een boodschap door. Laatst deed ik dat bij een bezoeker en hij gaf aan niet te begrijpen hoe ik die informatie kon weten, omdat die gegevens nog niet naar buiten waren gebracht. Dat is dan een fraaie bevestiging dat het voor mij juist is om met het werken met de hologrammen door te gaan.

Driehoeksverbinding

Tijdens de waarnemingen wordt John onder andere bijgestaan door zijn gidsen waar hij mee in contact staat. Ik heb drie gidsen die mij ondersteunen. De eerste gids is de Griekse visser Nikos. Toen ik voor het eerst in verbinding stond met hem, vertelde hij specifieke dingen. Ik dacht dat ik gek werd, maar ik zocht een en ander op en alles klopte wat hij vertelde. Hij zei waar hij geboren was en dat kon ik nooit eerder geweten hebben. De andere twee gidsen zijn Medusa een dame waar ik in een vorig leven mee getrouwd ben geweest, en haar vader Ishäe. Samen met de gidsen werk ik via de hologrammen in een soort driehoeksverhouding. Maar ik sta natuurlijk ook zonder hologrammen met ze in contact. Naast de gidsen wordt John tijdens het werken met de hologrammen bijgestaan door een samenwerkingsverband. Die bestaat uit een aantal 'verlichten meesters' en ik ben opgenomen in zo'n verband. Er zijn gradaties in deze 'verlichten meesters' die er onderdeel van uitmaken. Degenen die genoeg geleerd hebben in het aardse, worden lichtmeester. Deze hoeven niet meer terug te keren naar de aarde. Maar er zijn ook lichtmeesters die het fijn vinden om in een groep verder te gaan, en die vormen een samenwerkingsverband. Zij geven veel informatie door. Het groepsverband waar ik mee samen mag werken is The Enternal Flame. Mijn rol in het geheel is die van spirituele postbode. Ik mag boodschappen doorgeven vanuit het hiernamaals. Soms krijg ik iets door waarbij ik niet weer hoe ik het moet vertellen, en vraag ik aan het samenwerkingsverband hoe ik het 't beste kenbaar kan maken. Ik geef graag meer ruchtbaarheid aan die samenwerkingsverbanden en hoe het contact met het hogere in elkaar zit. Ik wil wel voorkomen dat ik zweverig overkom, want ik sta stevig met beide benen op de grond. Naast het werken met de hologrammen, werkt John ook nog op ander gebied. Ik ben helderhorend, - ziend en -wetend. Ik doe consulten aan de hand van foto's van overledenen, werk met klankschalen, doe aan magnetiseren, maak gebruik van etherische oliën en nog een diversiteit aan disciplines. Bij één op één consulten heb ik een andere energie. Dat hangt af van de sturing die ik krijg en wat ik aan mag geven. Per cliënt verloopt het anders en tijdens energetische behandelingen maak ik gebruik van alles wat er is. Ik kan en wil mezelf niet in een hokje plaatsen. Uiteraard is het voor mij wel duidelijk dat de geometrische hologrammen altijd een zeer belangrijk onderdeel zullen vormen van mijn werkzaamheden. Maak u klaar om uit uw comfortzone te stappen en de spannende mogelijkheden die voor u klaarliggen te ontdekken. Het zal u verrassen.

Klankschalen dat werkt

Wed, 01 Jun 2022 15:48:38 GMT

Klankschalen dat werkt

Klankschalen verbinden onze hogere en lagere energieën met elkaar, hierdoor komt onze vitale levensenergie vrij. Deze energierijke frequenties hebben een positief effect bij het vormen van moleculaire verbinden, en moleculaire interacties. Als klankschalen in harmonie met de ons omringende energieën werkzaam zijn helpen deze het lichaam en het denken (terug) in balans te brengen, aldoende worden aanwezige blokkades opgeruimd en aanwezige vervuilde energie afgevoerd. Klankschalen communiceren, in harmonie op een natuurlijke ontspannen manier met ons lichaam en geest omdat klankschalen hogere en lagere energieën met elkaar verbinden. Klankschalen worden toegepast vanwege de rustgevende klanken en ontspannen energierijke trillende werking. Tijdens een klankschalensessie worden klankschalen gebruikt om inzichten te verkrijgen, of een diepgaande ontspanning op lichamelijk en geestelijk niveau. Het trillende geluid van klankschalen heeft zodoende een ontspannen masserend effect op ons lichaam, hierdoor beweegt het van nature mee, resoneert en stemt zich af. Aldoende komen lichaam en geest, emotie en gevoel (terug) in haar natuurlijke balans. Lichamelijke en geestelijke ongemakken (blokkades) worden positief gestimuleerd door de trillende, rustgevende klanken. Het brengt een totale diepgaande ontspanning en rust waardoor het lichaam en de geest spanningen los kan laten. Klankschalen zijn zeer ruim hartig. Hierdoor is haar werkgebied groot, bijna onuitputtelijk inzetbaar, van jong tot oud.

Toepassingen o.a.

• Hoofdpijn

• Rug- nek- en schouderklachten

• Vermoeidheid

• Stress

• Angst en onzekerheid

• Depressie en burn-out

• Vermoeidheid

• Onverklaarbare klachten, zonder aanwijsbare reden

• In voorbereiding of na een medische behandeling